III OSK 1534/22

III OSK 1534/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1628/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-03-04
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 519
art. 305 a ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1628/21 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr DI-420/252/2018/ea w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1628/21 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z 30 sierpnia 2021 r. nr DI-420/252/2018/ea w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że spółka wniosła do WSA w Warszawie skargę na decyzję GIOŚ z 30 sierpnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: organ I instancji) z 13 lutego 2018 r. wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości 1 428 395 złotych za wprowadzenie w 2016 r. do wód rzeki B. ścieków z oczyszczalni ścieków w K. z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty K. z 28 września 2009 r.
GIOŚ – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie, która odbyła się 4 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze.
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że decyzja GIOŚ z 30 sierpnia 2021 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wbrew stanowisku skarżącej, w świetle art. 305a, ust. 2 p.o.ś. w związku z art. 147a, ust. 1 p.o.ś. wystarczającą przesłanką do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 w związku z art. 305a, ust. 1 pkt 2 p.o.ś. było stwierdzenie, że pomiary w rozumieniu art. 147a ust. 1 p.o.ś. nie zostały przeprowadzone przez uprawnione akredytowane laboratorium lub certyfikowane jednostki badawcze.
W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez r.pr., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach:
Naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy [art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.)]:
a. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji w całości pomimo zachodzenia przyczyny określonej w powyżej przedstawionym przepisie k.p.a. i polegającej na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa;
b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 6 i 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że niniejsza sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno w skali prawa krajowego, jak i prawa Unii Europejskiej, podczas gdy prawidłowe zastosowanie prawa powinno doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia, nienakładającego na skarżącą kary administracyjnej;
c. art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm., dalej: p.u.s.a.) poprzez niedokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji i niezupełne rozpatrzenie zarzutów wskazanych w skardze na nią; ponadto skarżąca wskazuje na naruszenie polegające na nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, która to kontrola zgodnie z przepisami powinna zostać dokonana pod względem zgodności z prawem, natomiast zaskarżony wyrok aprobuje naruszenie prawa przez organy;
d. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez zignorowanie bezzasadnego odrzucenia przez organy dowodu w postaci wyników badań próbek ścieków, a ponadto przyjęcie, że w niniejszej sprawie ocena materiału dowodowego została dokonana przez organy prawidłowo, podczas gdy w rzeczywistości taka ocena została wykonana niezgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, co w efekcie doprowadziło do sformułowania błędnych wniosków w zakresie udowodnienia okoliczności; skarżąca podnosi, że ocena dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego wraz z wynikami badań próbek ścieków wskazuje, że kara pieniężna w wysokości 1 428 395 złotych nie powinna zostać wymierzona skarżącej, a powyżej przedstawione uchybienia doprowadziły do nieprawidłowego jej wymierzenia wobec skarżącej;
e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 189f, k.p.a. przez przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, podczas gdy w niniejszej sprawie powyższy przepis powinien zostać uwzględniony w postaci odstąpienia przez organ od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu; skarżąca ponadto wskazuje na brak rozpatrzenia przez Sąd możliwości zastosowania ww. przepisu z uwagi na okoliczność, że skarżąca została wcześniej prawomocnie ukarana za wykroczenie za to samo zachowanie i ta uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
f. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) przez brak wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi przedstawionymi w skardze, pomimo tego, że w niniejszej sprawie istnieje taka konieczność;
g. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (Dz.U. 2004 Nr 90, poz. 864 ze zm., dalej: t.f.u.e.) przez brak wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym zawartym w skardze, pomimo tego, że w niniejszej sprawie istnieje taka konieczność;
h. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie pełnego uzasadnienia i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
i. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, pkt 2 i § 3, art. 145a, art. 135 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonych decyzji, podczas gdy powinny być one wyeliminowane, a wnioski zawarte w skardze i oparte na przepisach wskazanych powyżej powinny zostać uwzględnione.
2. Naruszeniu przepisów prawa materialnego [art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.]:
a. art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 3 pkt 3, art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 305a ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z dnia 10 lutego 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej: p.o.ś.) przez pozbawione podstaw prawnych utrzymanie wymierzonej skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 1 428 395 złotych, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające brak wymierzenia skarżącej ww. kary;
b. art. 147a, p.o.ś. w zw. z art. 12 ust. 2 p.o.ś. przez brak uznania za prawidłową stosowanej przez skarżącą metodyki pobierania i przekazywania do badań próbek ścieków, pomimo że spełniała ona wymogi prawne wynikające z przepisów p.o.ś.;
c. art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm., dalej: p.p.) przez brak jego zastosowania w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie występują wątpliwości co do treści normy prawnej, które to powinny być rozstrzygnięte przez organy na korzyść skarżącej, co skutkować powinno brakiem wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej.
Dodatkowo w skardze kasacyjnej zgłoszono zarzut sprzeczności art. 305a, ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, obowiązującego z mocy art. 545 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: z dnia 1 marca 2021 r., Dz.U. z 2021 r. poz. 624 ze zm., dalej: p.w.) do spraw wszczętych i niezakończonych, z konstytucyjnymi zasadami praworządności, zrównoważonego rozwoju oraz proporcjonalności [art. art. 2, art. 5 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP], co uprawnia Sąd orzekający do odmowy jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, w ramach sądowej kontroli konstytucyjności prawa.
W związku z powyższym wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i rozpoznanie skargi złożonej przez skarżącą od zaskarżonego wyroku poprzez jej całkowite uwzględnienie z uwagi na okoliczność, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona (art. 188 p.p.s.a.); w razie nieuwzględnienia przez Sąd powyższego wniosku wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.).
Ponadto wniesiono o: wystąpienie przed wydaniem wyroku do Trybunału Konstytucyjnego z następującymi pytaniami prawnymi na podstawie art. 193 Konstytucji RP:
1. "Czy norma zawarta w przepisach art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305, art. 305a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z dnia 10 lutego 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 519) w zakresie, w jakim nakłada na podmioty gospodarcze (w tym skarżącego) obowiązek zapłaty kar opartych na sztywnym taryfikatorze, bez możliwości ich miarkowania oraz niezależnie od wystąpienia w rzeczywistości przekroczenia warunków korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi albo niezależnie od faktu zagrożenia przekroczeniami wskazanymi powyżej jest zgodna z art. 2, art. 5 i art. 86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".;
2. "Czy norma zawarta w art. 305a ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z dnia 10 lutego 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 519, dalej: p.o.ś.) umożliwiająca stosowanie administracyjnych kar pieniężnych w przypadku jednoczesnego istnienia normy zawartej w art. 340 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. ustanawiającej odpowiedzialność za wykroczenie (co może prowadzić do dwukrotnego karania za jedno naruszenie) jest zgodna z zasadą ne bis in idem oraz zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie prawa, wynikającymi z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".
Wniesiono również o wystąpienie przed wydaniem wyroku do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym na podstawie Artykułu 267 t.f.u.e.: "Czy zgodnie z normami zawartymi w punktach 2, 3, 18, 19 Preambuły do Dyrektywy 2004/35/WE Parlament Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.Urz.UE.L Nr 143, str. 56, dalej: Dyrektywa) oraz w art. 1 i art. 2 Dyrektywy, z których wynika, że zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu powinny być realizowane poprzez implementowanie zasady "zanieczyszczający płaci", finansowo odpowiedzialnym powinien być wyłącznie podmiot wyrządzający przez swoją działalność rzeczywistą szkodę w środowisku naturalnym lub powodujący bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem takich szkód, czyli inaczej niż w świetle obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisów całkowicie pomijających zasadę "zanieczyszczający płaci" i zasadę proporcjonalności?".
W skardze kasacyjnej wniesiono o rozpoznanie jej na rozprawie (art. 176 § 2 p.p.s.a.) oraz zasądzenie od GIOŚ na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji w całości pomimo zachodzenia przyczyny określonej w powyżej przedstawionym przepisie k.p.a. i polegającej na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 156 k.p.a. dający podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, do którego wprost nawiązuje art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w doktrynie prawa administracyjnego traktowany jest jako przepis prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego, a nie jak błędnie wskazano w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się jednak do tego zarzutu w kolejności przedstawionej w skardze kasacyjnej.
Stwierdzić trzeba przede wszystkim, że w niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się zaistnienia przesłanki nieważności decyzji wydanej w postępowaniu prowadzonym przez GIOŚ o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "rażące naruszenie prawa niniejszej sprawie pozostaje w związku z niezgodnością przepisów stanowiących podstawę decyzji organów, z Konstytucją RP i prawem Unii Europejskiej, co zostanie przedstawione poniżej w uzasadnieniu". W zarzucie postawionych w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu, nie wskazano przepisu prawa, którego dotyczy zdaniem skarżącej kasacyjnie, rażące naruszenie prawa. Wyjaśnić należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią konkretnego przepisu prawa, a nie, gdy "rażące naruszenie prawa niniejszej sprawie pozostaje w związku z niezgodnością przepisów stanowiących podstawę decyzji organów, z Konstytucją RP i prawem Unii Europejskiej". Dodatkowo naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że np. decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.
Skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu zarzutu opisanego w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej nie przedstawiła takiej jak wyżej argumentacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącej zarzutu przedstawionego w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej powołano się na poglądy wyrażone w piśmiennictwie oraz orzecznictwie NSA, które nie dotyczą niniejszej sprawy.
Z powyższych względów, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, będącym podsumowaniem zarzutu przedstawionego w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej, że "Powyższe uzasadnia więc, że w niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez organy, a brak odpowiedniej reakcji na taki stan rzeczy w wyroku WSA stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy".
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.b. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że niniejsza sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno w skali prawa krajowego, jak i prawa Unii Europejskiej, podczas gdy prawidłowe zastosowanie prawa powinno doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia, nienakładającego na skarżącą kary administracyjnej. W uzasadnieniu tego zarzutu, skarżąca kasacyjnie wskazała, że "Stan faktyczny, w obrębie którego doszło do wymierzenia Skarżącemu bardzo dotkliwej kary pieniężnej, jest bezsporny".
Przypomnieć należy, że Sąd I instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, natomiast oceniał, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ, którego decyzja została zaskarżona, odpowiadają prawu.
Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że nie doszło naruszenia przez organy art. 6 i 7 k.p.a. Nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia norm konstytucyjnych oraz norm wynikających z prawa Unii Europejskiej. W postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło także do naruszenia przepisów art. 2, art. 5 i art. 86 Konstytucji RP.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.c. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia "art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm., dalej: p.u.s.a.) przez niedokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji i niezupełne rozpatrzenie zarzutów wskazanych w skardze na nią; ponadto Skarżący wskazują na naruszenie polegające na nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, która to kontrola zgodnie z przepisami powinna zostać dokonana pod względem zgodności z prawem, natomiast zaskarżony wyrok aprobuje naruszenie prawa przez organy". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy wyjaśnić, że ani art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. ani art. 3 § 1 p.p.s.a. nie mieszczą się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należą one do przepisów ustrojowych. Naruszenie omawianych przepisów miałoby miejsce wtedy, gdyby sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem odwołując się np. do zasad słuszności czy współżycia społecznego względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji, ewentualnie zastosował środki ustawie nieznane. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała, gdyż Sąd I instancji przeprowadził kontrolę aktu objętego zakresem jego właściwości. Fakt, że ocena ta jest odmienna od oceny skarżącego kasacyjnie nie może stanowić o naruszeniu art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. czy art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2014/19).
Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby polegać na orzekaniu w innej sprawie niż objęta skargą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1488/17). Sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. W tej sprawie nie budzi najmniejszych wątpliwości, że Sąd I instancji nie przekroczył granic sprawy, lecz rozpoznał ją z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem, co czyni wszystkie zarzuty w tym względzie chybione.
Nie doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje powinność sądu administracyjnego orzekania na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał znajdujący się w aktach sprawy, wydał wyrok mimo niekompletnych akt sprawy, pominął istotną część tych akt lub też oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 12 września 2024 r., sygn. akt II GSK 1300/21).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.d. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez zignorowanie bezzasadnego odrzucenia przez organy dowodu w postaci wyników badań próbek ścieków, a ponadto przyjęcie, że w niniejszej sprawie ocena materiału dowodowego została dokonana przez organy prawidłowo, podczas gdy w rzeczywistości taka ocena została wykonana niezgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, co w efekcie doprowadziło do sformułowania błędnych wniosków w zakresie udowodnienia okoliczności; skarżąca podnosi, że ocena dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego wraz z wynikami badań próbek ścieków wskazuje, że kara pieniężna w wysokości 1 428 395 złotych nie powinna zostać wymierzona skarżącej, a powyżej przedstawione uchybienia doprowadziły do nieprawidłowego jej wymierzenia wobec skarżącej.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że skoro obowiązek określony w art. 147a, ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym od 5 września 2014 r. także poboru próbek powinno dokonywać akredytowane laboratorium, a skarżąca nie spełniała wymogów określonych w art. 147a ust. 1a, to wszystkie próbki pobrane po tej dacie przez samą skarżącą uzasadniały przyjęcie, że wyniki badań próbek nasuwają zastrzeżenia i nie były miarodajne dla ustalenia wielkości emisji (art. 305 ust. 1, ust. 2 i 3 pkt 3 p.o.ś.). Innymi słowy, niespełnienie przez skarżącą warunku prowadzenia pomiarów, o których mowa art. 147a, p.o.ś., przez niedopełnienie ustawowego obowiązku zapewnienia wykonywania pomiarów przez odpowiednie laboratorium, jest równoznaczne z nieprowadzeniem wymaganych pomiarów wielkości emisji i w takiej sytuacji przyjmuje się, że doszło do przekroczenia warunków pozwolenia. Ma rację Sąd I instancji, że w tym stanie prawnym, skarżąca nie mogła skutecznie podnosić zarzutu naruszenia zasady praworządności – art. 6 k.p.a., zasady prawdy obiektywnej – art. 7 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – art. 8 k.p.a.
Nieprzeprowadzenie kontroli w wymaganym zakresie powinno być traktowane na równi z przekroczeniem dopuszczalnych norm i uzasadniać wymierzenie kary. Związana z brakiem pomiarów kara ma za zadanie zapewnienie należytej ochrony środowiska naturalnego. Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie NSA (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1126/10; 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1628/10; 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2319/11; 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1530/13; 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2512/12; 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 579/15). Każda z form zachowań wymienionych w art. 305a ust. 1 p.o.ś. stanowi samodzielny delikt administracyjny (tj. nieprowadzenie wymaganych pomiarów wielkości emisji, nieprowadzenie pomiarów ciągłych przez rok kalendarzowy, prowadzenie pomiarów nasuwających zastrzeżenia). Stwierdzenie któregokolwiek z wymienionych uchybień jest zatem wystarczające do nałożenia kary (wyrok NSA z 11 października 2024 r., sygn. akt III OSK 5323/21).
W trafnej ocenie Sądu I instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, a dokonana przez organy jego ocena jest prawidłowa, wbrew zarzutom skargi, odpowiadająca wymogom art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sprawa została przez organ wyjaśniona w sposób wyczerpujący i wszechstronny, a zatem kwalifikujący się do ostatecznego rozstrzygnięcia. Zgromadzone dowody wchodzące w zakres materiału dowodowego sprawy zostały przez organ właściwie ocenione i na ich podstawie organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.e. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 189f k.p.a. przez przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, podczas gdy w niniejszej sprawie powyższy przepis powinien zostać uwzględniony w postaci odstąpienia przez organ od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu; "Skarżący ponadto wskazują na brak rozpatrzenia przez Sąd możliwości zastosowania ww. przepisu z uwagi na okoliczność, iż Skarżący został wcześniej prawomocnie ukarany za wykroczenie za to samo zachowanie i ta uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna".
Odnosząc się do tego zarzutu zgodzić należy się z Sądem I instancji, który nie podzielił stanowiska skarżącej wskazującej na możliwość zastosowania w sprawie art. 189f § 1 k.p.a. Ma rację Sąd I instancji, że nie można było przyjąć, że waga naruszenia była znikoma.
Jako prawidłowe należy też ocenić stanowisko organu i Sądu I instancji co do braku podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 189f § 2 i 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 5214/21).
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.f. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) przez brak wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi przedstawionymi w skardze, pomimo tego, że w niniejszej sprawie istnieje taka konieczność). Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że brak było podstaw do wystąpienia w sprawie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi przedstawionymi w skardze. Podstawą do przedstawienia przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 971/04 oraz wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 5050/21). W tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo takich wątpliwości nie powziął.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.g. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (Dz.U. 2004 Nr 90, poz. 864[2] ze zm., dalej: t.f.u.e.) przez brak wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym zawartym w skardze, pomimo tego, że w niniejszej sprawie istnieje taka konieczność. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 267 TfUE przez niewystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, gdyż w realizowanej przez sąd orzekający w trybie pytania prejudycjalnego tzw. funkcji kooperacyjnej muszą towarzyszyć wątpliwości odnoszące się do stosowanych w tej sprawie przepisów prawa unijnego (zob. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3263/17), których Sąd I instancji zasadnie nie powziął, mając do dyspozycji uchwałę z 17 grudnia 2014 r. (sygn. akt. II OPS 1/14) podjętej w składzie siedmiu sędziów NSA, w której w rozważaniach merytorycznych powołano się na treść rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.Urz. UE L 2008.218.30). W uchwale NSA z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II OPS 1/14 powołano się na treść art. 2 pkt 10) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008, według którego »"akredytacja" oznacza poświadczenie przez krajową jednostkę akredytującą, że jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania określone w normach zharmonizowanych oraz – w stosownych przypadkach - wszelkie dodatkowe wymagania, w tym wymagania określone w odpowiednich systemach sektorowych konieczne do realizacji określonych czynności związanych z oceną zgodności».
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle wszystkich przedstawionych powyżej argumentów, stwierdzić należało również, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki, które mogłyby uzasadniać wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do TSUE w zakresie odnoszącym się do kwestii, które przedstawione zostały we wniosku skarżącego zawartym w skardze kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.h. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie pełnego uzasadnienia i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (zob. wyrok NSA z 14 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 208/22). Nie mógł zatem osiągnąć skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., za pomocą którego - na co trzeba zwrócić uwagę w realiach niniejszej sprawy - nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny tego stanu, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego, do czego zmierza autorka skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 2.a. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 3 pkt 3, art. 305a, ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 305a, ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z dnia 10 lutego 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej: p.o.ś.) przez pozbawione podstaw prawnych "utrzymanie" wymierzonej skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 1 428 395 złotych, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające brak wymierzenia skarżącemu ww. kar. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 229/24).
W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 3 pkt 3, art. 305a, ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 305a, ust. 2 p.o.ś., ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 3 pkt 3, art. 305a, ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 305a, ust. 2 p.o.ś. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej powinien określić, z którą z dwóch podstaw ujętych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. łączy się ten zarzut, a co więcej ma obowiązek wyjaśnić, na czym polega błąd wykładni prawa albo niewłaściwego zastosowania. Jeżeli tego nie uczyni, to oznacza, że nie zostały dochowane wymagania wynikające z art. 176 p.p.s.a. Nie pozwala to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne odniesienie się do wspomnianego zarzutu naruszenia prawa.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.b. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 147a p.o.ś. w zw. z art. 12 ust. 2 p.o.ś. przez brak uznania za prawidłową stosowanej przez skarżącego metodyki pobierania i przekazywania do badań próbek ścieków, pomimo że spełniała ona wymogi prawne wynikające z przepisów p.o.ś. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 147a, p.o.ś. z powołaniem się na treść uchwały z 17 grudnia 2014 r. (sygn. akt. II OPS 1/14) podjętej w składzie siedmiu sędziów NSA.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.c. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm., dalej: p.p.) przez brak jego zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie występują wątpliwości co do treści normy prawnej, które to powinny być rozstrzygnięte przez organy na korzyść skarżącego, co skutkować powinno brakiem wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 11 p.p. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, która jednostka redakcyjna art. 11 p.p. została naruszona. Czyni to niemożliwym merytoryczne skontrolowanie tego zarzutu.
W niniejszej sprawie wątpliwości co do treści przepisów prawnych, które miały zastosowania w niniejszej sprawie zostały wyjaśnione w uchwale NSA (7) z 17 grudnia 2014 r., II OPS 1/14. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "Treść art. 11 ust. 1 pr.p. nie może być stosowana do spraw, których przedsiębiorca jest stroną, a więc takich, które związane są z jego działalnością gospodarczą. W tym zakresie przedsiębiorca nie może korzystać z przywileju wykładni na korzyść, bowiem takie działanie prowadziłoby do złamania zasady równości w tych wszystkich przypadkach, gdy podmiotami praw i obowiązków publicznoprawnych mogą być nie tylko przedsiębiorcy" (zob. wyrok NSA z 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 283/20).
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "sprzeczności art. 305a, ust. 1 pkt 2 p.o.ś., obowiązującego z mocy art. 545 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (tekst jedn. z dnia 1 marca 2021 r., Dz.U. z 2021 r. poz. 624 ze zm., dalej: p.w.) do spraw wszczętych i niezakończonych", z konstytucyjnymi zasadami praworządności, zrównoważonego rozwoju oraz proporcjonalności [art. art. 2, art. 5 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP], wyjaśnić należy, że polskim systemie prawnym oceny takiej może dokonać jedynie Trybunał Konstytucyjny, co wynika wprost z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP. Natomiast organy administracji działają wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów prawa i nie mogą dokonać oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją RP (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 544/15). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Art. 305a, ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519), zastosowany w niniejszej sprawie z mocy art. 545 ustawy z dnia 20.07.2017 roku Prawo wodne (t.j. Dz.U.2021 r poz. 624) nie jest sprzeczny z konstytucyjnymi zasadami praworządności, zrównoważonego rozwoju oraz proporcjonalności (art. art. 2, 5 i 31 Konstytucji RP). Wyjaśnić należy, że art. 305a, ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska został uchylony przez art. 493 pkt 30) ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm., dalej: p.w.). Jednocześnie zgodnie z art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących: 1) administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 493, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (ustawy Prawo ochrony środowiska). Nie stanowi to przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne reguluje to, że do spraw w toku stosuje się przepisy dotychczasowe – co prawidłowo miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Takie uregulowanie spraw w toku nie narusza konstytucyjnych zasad praworządności, zrównoważonego rozwoju oraz proporcjonalności (art. art. 2, 5 i 31 Konstytucji RP).
W świetle przedstawionych rozważań, w odniesieniu do sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, skład orzekający w sprawie nie znalazł podstaw do wystąpienia z takim pytaniem.
Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest zatem, po pierwsze, wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, po drugie, warunkiem wystąpienia z takim pytaniem jest też by od odpowiedzi na to pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Ocena konstytucyjności przepisu prawnego lub normy prawnej nie jest tym samym dopuszczalna, jeśli sądowi nie jest ona potrzebna do rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1426/14).
Wobec powyższego skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.