III OSK 1533/25

III OSK 1533/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Małgorzata Pocztarek
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1624/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-04-02
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 636
art. 41 ust. 2 pkt 5 i ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1624/24 w sprawie ze skargi M. Z. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr 4652 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1624/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. Z. (dalej także "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr 4652 w przedmiocie zwolnienia ze służby, oddalił skargę.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Komendant Powiatowy Policji [...] postanowieniem nr 42/23 z dnia 15 listopada 2023 r. wszczął przeciwko skarżącemu - asystentowi Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji [...] postępowanie dyscyplinarne.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2023 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], po zapoznaniu się z materiałami sprawy o sygn. akt 4318-4.Ds.1358.2023, postanowiła wszcząć śledztwo w sprawie kierowania w stanie nietrzeźwości pojazdem mechanicznym marki [...] w ruchu lądowym w dniu 14 listopada 2023 r. na ul. [...] w L., tj. z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 ze zm., dalej także "K.k."). W uzasadnieniu wskazano, iż z materiałów sprawy wynika uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego przez funkcjonariusza Policji. W materiałach sprawy znajdują się dwie opinie z zakresu badań toksykologicznych: MaG-7463/2023, w której wskazano, iż w wyniku przeprowadzonych badań toksykologicznych w próbce krwi o numerze kontrolnym WA23-000838 A, pobranej od skarżącego w dniu 15 listopada 2023 r. o godz. 00:50, nie stwierdzono obecności substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych (tzw. dopalaczy) - zgodnie z załącznikami 1 i 2 analizy celowanej ilościowej oraz analizy przesiewowej jakościowej oraz MaG-7465/2023, w której wskazano iż w wyniku przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w próbce krwi o numerze kontrolnym WA23-000838 B, pobranej od skarżącego w dniu 15 listopada 2023 r. o godz. 00:50, stwierdzono obecność alkoholu etylowego w stężeniu 1,82 ‰.
Komendant Powiatowy Policji [...] postanowieniem nr 46/23 z dnia 7 grudnia 2023 r. zmienił zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu i przedstawił wymienionemu zarzut następującej treści: w dniu 14 listopada 2023 r. w miejscowości
L. na [...] przy ul. Z., powiat [...], województwo mazowieckie, w czasie wolnym od służby, będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,82 ‰ alkoholu etylowego w próbce krwi o numerze kontrolnym WA23-000838, prowadził po drodze publicznej prywatny samochód marki [...], przez co działał na szkodę Policji jako formacji, w której służy, nie dbając o godność i dobre imię służby, a także o jej społeczny wizerunek, a podejmowane przez niego działania nie służyły budowaniu zaufania do niej, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
W dniu 12 grudnia 2023 r. do Wydziału Kadr Komendy Stołecznej Policji wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku Komendant Powiatowy Policji [...] wskazał na przytoczone wyżej okoliczności.
Komendant Stołeczny Policji (dalej także "KSP") pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z późn. zm., dalej także "ustawa o Policji"). Stronę postępowania pouczono o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej "k.p.a."), w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego pisma. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, stronę wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma, jak również pouczono o skutkach braku takiego wskazania. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 grudnia 2023 r. Następnie, za pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. Komendant Powiatowy Policji [...] przekazał Komendantowi Stołecznemu Policji: kopię raportu skarżącego z dnia 15 listopada 2023 r., którym zwrócił się do przełożonego właściwego w sprawach osobowych o rozwiązanie stosunku służbowego z dniem 3 stycznia 2024 r., pismo z 30 listopada 2023 r. starszego specjalisty Zespołu Prezydialnego, Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji [...], którym poinformowano policjanta o wyrażeniu zgody na zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 19 lutego 2024 r. wraz z potwierdzeniem odbioru.
W dniu 4 stycznia 2024 r. skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. W dniu 15 stycznia 2024 r. do Komendy Stołecznej Policji wpłynęły wystąpienia skarżącego: wniosek o dopuszczenie dowodu z nagrań z monitoringu na okoliczność zarejestrowanego przebiegu zdarzenia, wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań sierż. szt. M. T. na okoliczność prowadzonych przez wymienionego czynności podczas interwencji z dnia 14 listopada 2023 r., pismo z 11 stycznia 2024 r., w którym skarżący wskazał, iż ustanowił swoim pełnomocnikiem w sprawie C. R.
W dniu 17 stycznia 2024 r. Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny nr 135, którym zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2024 r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona przesłana na adres C. R. i doręczona wymienionemu w dniu 6 lutego 2024 r.
W uzasadnieniu Komendant Stołeczny Policji wskazał, że zachowanie skarżącego jest szczególnie naganne, albowiem zachodzi uzasadnione podejrzenie kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości przez skarżącego, który będąc funkcjonariuszem publicznym, zobowiązany jest przecież do ochrony życia i zdrowia obywateli, a także mocą przysługujących mu uprawnień ma obowiązek egzekwowania przestrzegania przepisów prawa przez obywateli. Zestawienie funkcjonariusza, który zobowiązany jest do zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców z czynem polegającym na kierowaniu pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, skutkuje negatywnym wydźwiękiem społecznym i podważa zaufanie do całej formacji. Tym bardziej, że skarżący, jako pełniący służbę w komórce organizacyjnej Policji powołanej do realizacji zadań związanych z czuwaniem nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, szczególną wagę powinien przykładać do respektowania zapisów Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym przez wszystkich użytkowników drogi. Tymczasem skarżący, kierując w stanie nietrzeźwości samochodem w ruchu lądowym, na co bezspornie wskazuje materiał dowodowy, sam naruszył prawo i doprowadził do narażenia innych użytkowników ruchu na niebezpieczeństwo. Zachowanie takie w oczach opinii publicznej postrzegane jest jako wysoce naganne, poddane szczególnej krytyce i napiętnowaniu, niegodne funkcjonariusza Policji.
Dodatkowo KSP zauważył, że fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu oraz śledztwa w sprawie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. sprawia, że utracił on przymiot konieczny do pozostawania w szeregach Policji, gdyż nie można powiedzieć o jego opinii, iż jest nieposzlakowana. Stąd też pozostawienie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie daje gwarancji strzeżenia honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej, do czego obliguje dyspozycja art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem pozostanie w służbie wymienionego jest sprzeczne z interesem społecznym, tożsamym z interesem służby jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez prawidłowe wykonywanie zadań ustawowych przez wszystkich policjantów. Należy przy tym podkreślić, że policjant, który nie posiada nieposzlakowanej opinii wymaganej od policjantów, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, a na to właśnie wskazuje niewątpliwie zachowanie skarżącego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale równocześnie naraża dobre imię Policji, podważając zaufanie obywateli do jej organów. Działanie takie ma bowiem niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji, a także nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy, a przecież sprawne działanie tej formacji opiera się na zaufaniu społecznym.
Należy przy tym wskazać, że Komendant Stołeczny Policji w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie ma obowiązku weryfikowania materiałów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego czy dyscyplinarnego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta przestępstwa czy przewinienia dyscyplinarnego. Zatem, niezależnie od wyniku zakończenia postępowania karnego czy dyscyplinarnego, zachowanie skarżącego może zostać ocenione pod kątem zaistnienia interesu społecznego w jego zwolnieniu ze służby w Policji - utożsamianego z ważnym interesem służby.
KSP wskazał również, że raportem z dnia 15 listopada 2023 roku [...]. M. Z. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji [...] o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 3 stycznia 2024 roku, w związku z nabyciem praw emerytalnych. Komendant Powiatowy Policji [...] wyraził zgodę na zwolnienie wymienionego w terminie ustawowym, czyli z dniem 19 lutego 2024 roku, o czym [...] M. Z. został poinformowany pismem z dnia 30 listopada 2023 roku.
KSP podniósł, że złożenie wniosku o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie powoduje w każdym przypadku obowiązku zastosowania tego przepisu. Wybór właściwego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego należy do organu, który powinien w tym względzie kierować się dyspozycją art. 7 k.p.a., tj. powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wskazany przepis nie przyznaje bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony, ale nakazuje rozważyć zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony. To zalecenie ma szczególne znaczenie w sprawach, w których dochodzi do zbiegu podstaw zwolnienia, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Zatem właściwy organ Policji po otrzymaniu raportu policjanta o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji powinien zwolnić go w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, ale tylko wówczas, gdy w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu przeciwko policjantowi postępowanie administracyjne o zwolnienie go ze służby na innej podstawie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sqdu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Bk 255/14). W niniejszej sprawie pismem z dnia 14 grudnia 2023 roku Komendant Stołeczny Policji zawiadomił wymienionego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
W dniu 19 lutego 2024 r. skarżący złożył odwołanie od rozkazu personalnego nr 135 Komendanta Stołecznego Policji.
Komendant Główny Policji postanowieniem nr 155 z dnia 22 kwietnia 2024 r. stwierdził niedopuszczalność złożonego odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, iż samo przesłanie przez skarżącego do Komendy Stołecznej Policji pełnomocnictwa z dnia 11 stycznia 2024 r. nie mogło spowodować skutecznego ustanowienia pełnomocnika w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bowiem C. R. nie podjął żadnego działania wskazującego, iż w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym występuje jako pełnomocnik strony. Wobec niezałączenia przez C. R. do akt sprawy pełnomocnictwa oraz wobec nieujawnienia przez wymienionego woli działania w imieniu skarżącego, nigdy nie nastąpiło związanie organu pełnomocnictwem przedstawionym przez stronę. Powyższe zaś sprawiło, że zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona stronie, a co za tym idzie brak było podstaw do uznania, iż rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr 135 Komendanta Stołecznego Policji z dnia 17 stycznia 2024 r. Wskazane postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 8 maja 2024 r.
Mając na uwadze powyższe Komendant Stołeczny Policji przesłał rozkaz personalny nr 135 z dnia 17 stycznia 2024 r. na adres zamieszkania strony, został on doręczony 21 maja 2024 r.
W dniu 22 maja 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył odwołanie od rozkazu personalnego nr 135 Komendanta Stołecznego Policji.
W uzasadnieniu wskazał, iż jego zachowanie stanowiące podstawę do rozwiązania z nim stosunku służbowego nie wypełnia przesłanki "ważnego interesu służby", o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł również, iż wobec złożenia przez niego raportu o rozwiązanie stosunku służbowego, zwolnienie ze służby winno nastąpić na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.
W dniu 12 lipca 2024 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 9 stycznia 2024 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutu, że w dniu 14 listopada 2023 r. na ul. [...] w L.e, woj. mazowieckie, kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,15 ‰ alkoholu we krwi, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr 4652, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji nr 135 z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z dniem 31 stycznia 2024 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 21 maja 2024 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
KGP podniósł, że przedmiotem postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego czynów o znamionach przewinienia dyscyplinarnego i przestępstwa z 178a § 1 Kodeksu karnego, chociaż czyny te mają istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące ich popełnieniu. Wymieniony bowiem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, spał w pojeździe z włączonym silnikiem. Nie tylko zatem policjanci przybyli na miejsce zdarzenia, ale również osoby postronne (z uwagi na stan, w jakim wymieniony się znajdował), mieli możliwość ujawnienia tego faktu. Powyższe zaś wpływa negatywnie nie tylko na postrzeganie wymienionego jako funkcjonariusza Policji, ale również na postrzeganie przez pryzmat zachowania skarżącego całej formacji. Co więcej, wymieniony jako funkcjonariusz Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji [...] zdawał sobie sprawę z konsekwencji znalezienia się w pojeździe, który ma uruchomiony silnik, będąc w stanie nietrzeźwości.
Nie mniej istotnym jest również to, że udział skarżącego w tym zdarzeniu został następczo poddany również ocenie prawnokamej przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], który w dniu 9 stycznia 2024 r. wydał postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o to, że w dniu 14 listopada 2023 r. na ul. [...] w L., woj. mazowieckie, kierował w ruchu lądowym pojazdem marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,15 %o alkoholu we krwi, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.
KGP wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ prowadzący postępowanie nie badał czy w istocie czyny te (przewinienie dyscyplinarne albo przestępstwo) zostały popełnione, a także czy w wyniku ich popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego), które w konsekwencji doprowadziły do przedstawienia mu zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym, a następnie, które doprowadziły również do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutu w postępowaniu karnym, spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem punktem odniesienia (punktem centralnym) tego postępowania nie jest wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby. Zachowanie, o które podejrzany jest skarżący stanowi nie tylko dobitny przykład naruszenia przepisów prawa, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta. W ocenie przełożonego dyscyplinarnego istnieje bowiem uzasadnione podejrzenie, że skarżący świadomie i z własnej woli podjął działania kwalifikowane jako niezgodne z przepisami prawa, a także zasadami etyki zawodowej policjanta. Negatywna ocena zachowania skarżącego została również potwierdzona przez prokuratora w postępowaniu karnym. Irrelewantne są natomiast motywy, dla których wymieniony policjant tego dokonał. Postawa prezentowana przez policjanta z takim doświadczeniem służbowym musi być przykładem dla innych policjantów. Brak stosownych (zdecydowanych) kroków ze strony właściwego przełożonego stanowiłby przejaw irracjonalnego, bo nierównego traktowania poszczególnych członków tej formacji. Wpłynąłby z pewnością także na rozluźnienie dyscypliny służbowej, co z kolei skutkowałoby niemożnością efektywnego egzekwowania obowiązków funkcjonariusza, które wynikają z charakteru i właściwości pełnionej służby, a także z przyjętej hierarchicznej struktury organizacyjnej Policji. Osłabiałby także podstawę do egzekwowania posłuszeństwa wobec innych policjantów.
W ocenie Komendanta Głównego Policji przedstawione okoliczności omawianego przypadku sprawiają, iż skarżący niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Tym samym uznać należy, że skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie. Wymaga zatem uznania, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr 4652 z dnia 6 sierpnia 2024 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 17 stycznia 2024 r.nr 135, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozkazów personalnych wobec wydania ich z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na zignorowaniu przesłanki z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, wydania ich z naruszeniem przepisów o właściwości, ponieważ w związku z upływem ustawowego terminu właściwość do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu z pełnienia służby w Policji przysługiwała w tym przypadku Komendantowi Powiatowemu Policji [...] i w okolicznościach niniejszej sprawy należałoby uznać, że wniosek skarżącego został zrealizowany przez ten organ w piśmie z dnia 30 listopada 2023 r. oraz zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę sąd pierwszej instancji wskazał, że w jego ocenie organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno Komendant Stołeczny Policji, jak i Komendant Główny Policji dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, prawidłowo zastosowano też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie była dowolna. Organ zebrał wystarczający i niezbędny dla rozstrzygnięcia tej sprawy materiał dowodowy – pozwalający na ocenę zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby – i należycie go rozważył. Pismem z 14 grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie skarżący został poinformowany o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej organ oparł rozstrzygnięcie na przepisach prawa, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ nie naruszył też art. 12 § 1 k.p.a. Z akt postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie wynika, aby zasada szybkości i prostoty postępowania ta została naruszona. Skarżący zarzut w tym zakresie odnosi do przesłanki zwolnienia z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jednakże zauważyć należy, że przepis ten nie stanowi podstawy materialnoprawnej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i nie był stosowany w sprawie. Organy Policji wszechstronnie rozważyły w tej sprawie wszystkie istotne okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.
Jak wynika z przedstawionych przez organ okoliczności znajdujących potwierdzenie w aktach administracyjnych, funkcjonariusz Policji, który będąc obowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, sam stał się podejrzanym o popełnienie wskazanego przestępstwa. Twierdzenie organu, że przedstawione okoliczności zdarzenia i samo zdarzenie z udziałem skarżącego skutkują utratą nieposzlakowanej opinii, a w konsekwencji powodują, że nie jest możliwe pozostawienie skarżącego w służbie, zostało wykazane w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Ponadto materiał dowodowy był wystarczający dla dokonania przez organ Policji oceny możliwości pozostawienia skarżącego w służbie z uwzględnieniem przesłanki ważnego interesu służby. Kwestia winy nie była przedmiotem ustaleń i oceny organu Policji w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy miały prawo stwierdzić w tej sprawie, że okoliczności zdarzenia i podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego skutkuje utratą przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji. Trafnie stwierdziły przy tym, że kwestia dotychczasowego przebiegu służby skarżącego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Skarżący jako funkcjonariusz pełniący służbę w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji [...] utracił, wobec postawionego przez Prokuratora zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 K.k., możliwość egzekwowania przestrzegania prawa przez inne osoby.
W sprawie tej zasadnie uznano zdaniem sądu pierwszej instancji, że okoliczności zdarzenia z udziałem skarżącego, w tym fakt wydania najpierw w dniu 16 listopada 2023 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] postanowienia o wszczęciu śledztwa w sprawie kierowania w stanie nietrzeźwości pojazdem mechanicznym marki [...] w ruchu lądowym w dniu 14 listopada 2023 r. na ul. [...] w L., tj. z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, a następnie w dniu 9 stycznia 2024 r. postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o to, że w dniu 14 listopada 2023 r. na ul. [...] w L., woj. mazowieckie, kierował w ruchu lądowym pojazdem marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,15 ‰ alkoholu we krwi, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, stanowiły wystarczającą podstawę do zwolnienia ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ Policji miał podstawy, aby przyjąć, że w sprawie tej spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w służbie. Zgodzić należy się z organem, że podejrzenie o wskazane już wyżej przestępstwo, w sytuacji nadto pełnienia przez skarżącego służby w Wydziale [...], godzi w dobre imię służby. Jest to przestępstwo szczególnie negatywnie odbierane przez społeczeństwo, o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Tym samym organ miał podstawy, aby przyjąć, że skarżący utracił przymiot "nieskazitelności charakteru". Sytuacja w jakiej znalazł się skarżący rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.
Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle zadań nałożonych na Policję oraz okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony".
W sprawie tej organ wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organ pismem z 14 grudnia 2023 r. (doręczonym 30 grudnia 2023 r.) wezwał stronę do wskazania, w zakreślonym terminie, zakładowej organizacji związkowej ją reprezentującej. Skarżący nie wskazał w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, organizacji związkowej, która mogłaby go reprezentować w postępowaniu. W tych okolicznościach zwolnienie skarżącego ze służby mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej p.p.s.a.) o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1624/24 oraz poprzedzających go decyzji organów administracji obu instancji (rozkazu personalnego nr 4652 z dnia 6 sierpnia 2024 r. Komendanta Głównego Policji i poprzedzającego go rozkazu personalnego nr 135 Komendanta Stołecznego Policji z dnia 17 stycznia 2024 r.) i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego kasacyjnie ze służby w policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o policji) wobec jego bezprzedmiotowości, ewentualnie stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr 4652 z dnia 6 sierpnia 2024 r. Komendanta Głównego Policji i poprzedzającego go rozkazu personalnego nr 135 Komendanta Stołecznego Policji z dnia 17 stycznia 2024 r. w całości wobec wydania ich z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie na podstawie art 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1624/24 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a przy tym oświadczył, że nie domaga się rozpatrzenia sprawy na rozprawie.
Na podstawie art 174 pkt 1) p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie (niedopuszczalne w stanie faktycznym, ustalonym i wiadomym organowi w niniejszej sprawie) skutkujące uznaniem, że zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego kasacyjne z uwagi na ważny interes służby był prawidłowy i uzasadniony okolicznościami sprawy, podczas gdy przepis ten nie powinien mieć zastosowania do skarżącego kasacyjnej w sytuacji, gdy równolegle przed innym organem - Komendantem Powiatowym Policji [...] toczyło się postępowanie administracyjne zainicjowane przez skarżącego kasacyjne w dniu 20 listopada 2023 r. w sprawie zwolnienia go ze służby w policji na skutek złożonego przez niego oświadczenia (raportu), które to oświadczenie determinowało graniczny najdalszy termin zwolnienia skarżącego kasacyjne ze służby, przypadający 3 miesiące od pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, która to data upłynęła w dniu 19 lutego 2024 r. i najpóźniej z tą datą skarżący kasacyjnie powinien zostać efektywnie zwolniony ze służby, zaś przyjęcie odmiennej podstawy zwolnienia byłoby uprawnione (dopuszczalne) wyłącznie w przypadku, gdyby data zwolnienia przypadała najpóźniej w dacie tożsamej z datą wynikającą ze złożenia przez skarżącego kasacyjnej raportu. Inaczej mówiąc organy policji byłyby uprawnione do zwolnienia skarżącego ze służby w policji na innej podstawie prawnej, niż wynikająca z jego oświadczenia, ale wyłącznie w terminie określonym oświadczeniem skarżącego kasacyjnie. Zwolnienie z datą po 19 lutego 2024 r. na jakiejkolwiek podstawie było nieprawidłowe i naruszało zarówno art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w tym postępowaniu poprzez jego zastosowanie w tym postępowaniu, jak i art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w postępowaniu przed Komendantem Powiatowym Policji, ponieważ w każdym z tych postępowań naruszało konstytucyjny zakaz zmuszania funkcjonariusza do pracy (art. 65 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Skoro zatem postępowania administracyjne prowadzone z innej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) nie zostało zakończone wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu do dnia 19 lutego 2024 r., organ miał obowiązek umorzyć to postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., przy czym najpóźniej w tej dacie musiałoby nastąpić efektywne zwolnienie skarżącego kasacyjnie ze służby, co w realiach niniejszej sprawy nie nastąpiło.
Dodatkowo zignorowanie przesłanki z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (przy wiedzy organów o toczącym się postępowaniu z raportu skarżącego kasacyjnie) doprowadziło do wydania decyzji organów administracyjnych obu instancji z naruszeniem przepisów o właściwości, ponieważ w związku z upływem ustawowego terminu właściwość do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu z pełnienia służby w Policji przysługiwała w tym przypadku wyłącznie Komendantowi Powiatowemu Policji [...] i w okolicznościach niniejszej sprawy należałoby uznać, że wniosek skarżącego został zrealizowany przez ten organ w piśmie z dnia 30 listopada 2023 r.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie zachodzą też przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania na podstawie art. 189 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy ponownie - w jej całokształcie - lecz jedynie ocenia, czy sąd pierwszej instancji uchybił przepisom wskazanym w ramach podstaw kasacyjnych i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a w razie naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem przedstawionych reguł postępowania kasacyjnego skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlega zatem oddaleniu.
W skardze kasacyjnej Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Treść zarzutu wskazuje z kolei, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Istota zarzutu sprowadza się do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i rozwiązania stosunku służbowego na tej podstawie, zamiast jego rozwiązania na podstawie art. 41 ust. 3 cyt. ustawy.
Zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przepisy prawa nie zdefiniowały jednak istoty naruszenia prawa polegającego na niewłaściwym zastosowaniu normy materialnoprawnej, podobnie zresztą jak i błędu wykładni.
W bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje pozór oczywistości rozumienia "niewłaściwego zastosowania prawa materialnego". Przyjmuje się w nim, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej, który może być konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy (wyrok NSA z 2.02.2024 r., III OSK 1107/22.). W kolejnym orzeczeniu wskazano, że "błąd subsumcji wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (wyrok NSA z 18.02.2015 r., II GSK 72/14). W innym jeszcze wyroku NSA przyjął, że "ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony" (wyrok NSA z 17.04.2024 r., sygn. I GSK 1075/23, por. wyrok NSA z 27.06.2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok NSA z 26.03.2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08.). W wyroku z 26.03.2010 r., sygn. II FSK 1842/08 NSA stwierdził, że "W doktrynie wskazuje się, że forma naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie (tzw. błąd subsumcji) sprowadza się do wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie danej normy prawnej. Jest to wadliwe zastosowanie przepisu. Uwzględnienie zatem wskazanego zarzutu byłoby możliwe, jeżeli skarżąca wykazałaby, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie jest adekwatny do hipotezy art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f" (wyrok NSA z 26.03.2010 r., sygn. II FSK 1842/08. NSA odwołuje się także do: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 538 i nast.). Z kolei w wyroku z 22.02.2005 r., sygn. akt FSK 1444/04 NSA zwrócił uwagę, że niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumpcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej, czy też błędnej ich wykładni (wyrok NSA z 22.02.2005 r., sygn. akt FSK 1444/04). W podobnym duchu wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2024 r. III OSK 2430/22, wskazując w uzasadnieniu, że "Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości" (wyrok NSA z 9.07.2024 r. III OSK 2430/22).
Przywołane jedynie przykładowo i dość obszernie zacytowane orzeczenia świadczą o głębokich różnicach w zakresie pojmowania pojęcia niewłaściwego zastosowania prawa i nieprecyzyjnie utożsamiają je z błędem subsumpcji, który jest jedynie jedną z postaci niewłaściwego zastosowania prawa. Do zastosowania prawa materialnego dojść może po ostatecznym ustaleniu znaczenia stosowanej normy prawnej oraz po ustaleniu stanu faktycznego i podjęciu decyzji dowodowej. Istotą prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest twierdzenie o zawieraniu się konkretnego, udowodnionego stanu faktycznego w pojęciach hipotezy stosowanej normy powinnościowej. Naruszenie powyższych zasad prowadzi zawsze do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego
W doktrynie prawa przyjmuje się, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polegać może: a) na dopuszczeniu do zastosowania prawidłowej, czyli adekwatnej i poprawnie zinterpretowanej normy prawa materialnego do błędnie ustalonego stanu faktycznego; b) na zastosowaniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego błędnie zinterpretowanej lub ustalonej na etapie walidacyjnym normy prawa materialnego (czyli normy nieadekwatnej); c) na błędnym przyporządkowaniu konkretnych elementów ustalonego stanu faktycznego do poszczególnych przesłanek materialnych stosowanej normy prawa materialnego; d) na odmowie zastosowania prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do adekwatnej normy prawa materialnego albo na odmowie kwalifikacji cech stanu faktycznego do adekwatnego wzorca oceny prawnej (R. Stasikowski, Operacje myślowe organu administracji publicznej w procesie stosowania prawa administracyjnego. Część trzecia. Subsumpcja. Konsekwencje prawne. Decyzja finalna, Kraków 2025, s. 56).
W pierwszym rzędzie wskazać należy zatem, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca niewłaściwe zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w sposób najbliższy wersji ostatniej, choć z nią nietożsamy. Uważa bowiem, iż organ nie tyle błędnie zastosował te normę prawną, co powinien był zastosować prawidłowo normę z art. 41 ust. 3 tej ustawy. Pomija przy tym, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ prowadzony były w kierunku wykazania przesłanek materialnych z art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy. W konsekwencji nie podnosi zarzutu naruszenia prawa procesowego związanego z błędnym ustaleniem stanu faktycznego, tj. z nieustaleniem normatywnego stanu faktycznego, o jakim mowa w art. 41 ust. 3. W takiej sytuacji niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego jak w rozpoznawanej sprawie, zawsze jest połączone z błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Oznacza to, że do skuteczności zarzutu niewłaściwego naruszenia prawa materialnego konieczne jest podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego polegającego na naruszeniu przepisów regulujących przebieg postępowania wyjaśniającego oraz zasadę prawdy obiektywnej. W poddanej kontroli sprawie nie doszło do powiązania zarzutu materialno-prawnego z zarzutem procesowo-prawnym, co oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany decyzją cząstkową sądu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia stanu faktycznego. Powyższe przesądza o bezskuteczności podniesionego zarzutu materialnego.
Nie jest to jedyna przyczyna bezskuteczności skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z przepisu tego wynika, że organ ma obowiązek rozwiązania z policjantem stosunku służbowego nie później niż w ciągu 3 miesięcy od daty złożenia przez funkcjonariusza stosownego wniosku. Taka regulacja nie oznacza, że to policjant zawsze decyduje o tym, w jakim trybie nastąpi rozwiązanie z nim stosunku służbowego, a ponadto że jeżeli funkcjonariusz zadeklaruje chęć wystąpienia ze służby, to organ pozbawiony jest możliwości zwolnienia tego policjanta ze służby na innej, dopuszczonej ustawą podstawie. Na powyższe trafnie zwróciły uwagę organy Policji orzekające w niniejszej sprawie oraz WSA w Warszawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że jeżeli organ do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji dysponuje inną podstawą do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, to wybór dokonywanego zwolnienia należy do uprawnionego organu. W takich przypadkach wniosek policjanta o zwolnienie go ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. W razie zaistnienia odrębnych, samoistnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji, organ władny jest zdecydować o innej podstawie wykluczenia policjanta z grona funkcjonariuszy omawianej formacji. Nie ma przy tym znaczenia data wszczęcia z urzędu postępowania, tj. czy organ uruchomił swe postępowanie jeszcze przed złożeniem przedmiotowego raportu, czy też w okresie biegu terminu, o jakim mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Istotne jest to, aby wybór innej podstawy rozwiązania z policjantem stosunku służbowego został dokonany we wspomnianym okresie. Podkreślić ponadto należy, że celem wprowadzenia regulacji przewidzianej w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji jest ochrona policjantów przed niepodejmowaniem przez przełożonego decyzji zwolnieniowej lub określeniem innego niż ustawowy terminu rozwiązania stosunku służbowego. Norma ta nie zapewnia natomiast bezwzględnej ochrony przed skutkami innych zdarzeń z udziałem danego policjanta, a w konsekwencji przed zastosowaniem wobec niego innych trybów zwolnieniowych wyszczególnionych w art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji.
Konstatując, organ dysponował kompetencją do wyboru podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego, a złożenie wniosku przez policjanta o rozwiązanie
stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji byłoby wiążące dla organu jedynie wówczas, gdyby nie wystąpiły inne okoliczności faktyczne odpowiadające prawnie adekwatnym okolicznościom rozwiązania stosunku służbowego wymienionych w przepisach art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji, gdyż w takiej sytuacji organ dysponuje uprawnieniem dyskrecjonalnym do ukształtowania treści stosunku administracyjnoprawnego, tj. do wyboru jego podstawy normatywnej (czyli podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego z policjantem) i w tym zakresie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Kontroli tej podlega dopiero ukształtowania w sferze podmiotowej, normatywnej i faktycznej treść stosunku administracyjnoprawnego. Z tych względów podniesiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.