III OSK 152/23

III OSK 152/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Bk 557/22 - Postanowienie WSA w Białymstoku z 2022-09-23
Skarżony organ
Kurator Oświaty
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1082
art. 132
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 557/22 odrzucającego skargę M. S. na zaświadczenie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2022 r. nr FSP/050/2022 w przedmiocie uzyskania tytułu finalisty Wojewódzkiego Konkursu Historycznego postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 557/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę M. S. na zaświadczenie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z 3 czerwca 2022 r. nr FSP/050/2022 w przedmiocie uzyskania tytułu finalisty Wojewódzkiego Konkursu Historycznego
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga jest niedopuszczalna. Zaskarżone zaświadczenie nie wpisuje się w katalog aktów i czynności podlegających kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 - § 3 p.p.s.a. Nie kreuje ono, w sposób władczy, uprawnienia lub obowiązku względem skarżącego, ani też nie stanowi innego aktu, w tym prawa miejscowego objętego kontrolą sądu administracyjnego. Podstawą prawną wydanego zaświadczenia był § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 29 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji oraz sposobu przeprowadzania konkursów, turniejów i olimpiad (Dz.U. 2020 r., poz. 1036) dalej zwanego "rozporządzeniem". Zgodnie z tym przepisem kurator oświaty, właściwy ze względu na siedzibę szkoły, do której uczęszcza laureat lub finalista konkursu, wydaje laureatowi lub finaliście zaświadczenie zawierające: (1) oznaczenie komisji konkursowej, (2) nazwę konkursu, (3) imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia laureata lub finalisty, (4) nazwę szkoły, do której uczęszcza laureat lub finalista, (5) uzyskany wynik i przyznany tytuł laureata lub finalisty, (6) numer, datę i miejsce wystawienia zaświadczenia, (7) podpis i pieczęć kuratora oświaty. Zaświadczenie stanowi dokument potwierdzający wynik uzyskany przez ucznia uczestniczącego w konkursie przedmiotowym oraz przyznany mu tytuł laureata lub finalisty tego konkursu. Uzyskanie tytułu laureata wojewódzkiego konkursu przedmiotowego uprawnia ucznia do przyjęcia w pierwszej kolejności do publicznej szkoły ponadpodstawowej (art. 132 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe; Dz. U. 2021 r., poz. 1082 ze zm.; dalej: p.o.), a także skutkuje otrzymaniem najwyższej pozytywnej oceny klasyfikacyjnej (rocznej lub końcowej) z danych zajęć edukacyjnych z zakresu kształcenia ogólnego (art. 44j ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty; Dz. U. 2021 r., poz. 1915 ze zm.; dalej: u.s.o.) oraz zwolnieniem z egzaminu ósmoklasisty w przypadku konkursu organizowanego z zakresu jednego z przedmiotów objętych egzaminem ósmoklasisty (art. 44zx ust. 1 u.s.o.).
Jednakże w ocenie Sądu Wojewódzkiego przedmiotowe zaświadczenie jedynie potwierdza nabycie ww. uprawnień. Jest ono oświadczeniem wiedzy, a nie oświadczeniem woli. Tym samym zaświadczenie to posiada taki sam charakter prawny, jak zaświadczenia wydawane w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie ma charakteru prawotwórczego, a wyłącznie deklaratoryjny. W konsekwencji zdaniem WSA w Białymstoku skarga podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M. S. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego P. S., zaskarżając je w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 29 stycznia 2002 roku w sprawie organizacji oraz sposobu przeprowadzania konkursów, turniejów i olimpiad (Dz. U. 13 poz. 125) przez uznanie, iż zaświadczenie wydane na jego podstawie ma charakter deklaratoryjny bowiem potwierdza zdobycie uprawnień wynikających z art. 132 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. 2017 poz. 59 ze zm.), podczas gdy właściwe zdekodowanie zakresu § 5 rozporządzenia w związku z brzmieniem z § 4 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia wskazuje, iż zaświadczenie ma charakter konstytutywny, bowiem będąc zwieńczeniem procedury konkursowej nadaje tytuł laureata albo finalisty,
2. art. 217 k.p.a. i § 5 rozporządzenia j.w. przez ich błędną wykładnię polegającą na utożsamieniu i przypisaniu jednakowego znaczenia prawnego zaświadczeniu wydanemu na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 29 stycznia 2002 r. i zaświadczeniom, o których mowa w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego i wywiedzeniu z tego, że wydanie zaświadczenia opisanego w § 5 rozporządzenia nie stanowi działań organów administracji publicznej podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez uznanie, iż skarżone zaświadczenie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a przez to odmowę zbadania legalności tego aktu i procedury go poprzedzającej, co miało istotny wpływ na orzeczenie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty M. S. wniósł o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiciel ustawowy skarżącego wskazał, że odmienny charakter przedmiotu zaskarżenia nie pozwala na zakwalifikowanie go jako zaświadczenia analogicznego do zaświadczeń wydawanych w trybie k.p.a. Jest ono zwieńczeniem procedury konkursowej określonej w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Nadanie tytułu laureata konkursu przez kuratora ma charakter konstytutywny, gdyż to od decyzji tego podmiotu zależą kryteria przyznania tytułu, które można dowolnie ustanawiać i modyfikować. Dalej podkreślono, że z nadania tytułu wynikają uprawnienia i obowiązki erga omnes. Laureatowi przysługuje wstęp do dowolnie wybranej szkoły na terenie całego kraju (obowiązkiem dyrekcji jest przyjęcie takiego kandydata) i najwyższa nota z przedmiotu konkursowego. Dodano, że błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji o tym, że przebieg procedury jest to działanie wewnętrzne kuratora, prowadzone w oparciu o wewnętrzne akty. To kurator określa tryb i warunki jakie musi spełnić uczestnik konkurs, aby zyskać tytuł laureata, a wymóg ten nakłada wskazane rozporządzenie. Ponadto przedmiotowe zaświadczenie wydawane jest z urzędu, a nie na wniosek. Wydanie zaświadczenia poprzedzone jest pewnym postępowaniem, procedurą. Zdaniem skarżącego kasacyjnie efekt tej procedury, czyli zaświadczenie, tylko wtedy będzie odpowiadał wymogom prawa, gdy zostanie wydany w oparciu o normy zgodne z powszechnie obowiązującymi zasadami państwa prawa. W przeciwnym wypadku, gdy proces prowadzący do wydania zaświadczenia obarczony będzie kardynalnymi błędami proceduralnymi wskazanymi w pierwotnej skardze nie można mówić o poszanowaniu prawa przez organ je wydający.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Podlaski Kurator Oświaty w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę. W ocenie organu przedmiotowe zaświadczenie potwierdza jedynie uzyskany przez ucznia wynik konkursu przedmiotowego. Stanowi ono potwierdzenie przez organ stanu faktycznego bądź prawnego, na podstawie posiadanych przez ten organ dokumentów. Wbrew twierdzeniom skarżącego zasady dotyczące sposobu wyłaniania laureatów i finalistów konkursów przedmiotowych zostały określone na podstawie jednolitych rekomendacji Ministra Edukacji i Nauki, kierowanych do wszystkich kuratorów oświaty. Organ dodał, że o braku kognicji sądu administracyjnego przesądza okoliczność, iż skarżone zaświadczenie zostało wydane na podstawie aktów niepodlegających zaklasyfikowaniu do źródeł prawa o charakterze powszechnie obowiązującym, co zostało potwierdzone w postanowieniu WSA w Białymstoku z 22 czerwca 2022 r., II SA/Bk 370/22, odrzucającym skargę M. S. na rozstrzygnięcie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z 1 kwietnia 2022 r. nr PSP.5560.17.2022 w przedmiocie konkursu przedmiotowego dla uczniów szkół podstawowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw.
Istota sprawy sprowadza się do dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego wyników procedury konkursu przedmiotowego, w tym przypadku Wojewódzkiego Konkursu Historycznego dla uczniów szkół podstawowych. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, z art. 132 p.o. wynika uprawnienie laureata wojewódzkiego konkursu przedmiotowego do przyjęcia w pierwszej kolejności do publicznej szkoły ponadpodstawowej. Sąd zwrócił także uwagę na inne konsekwencje uzyskania tytułu laureata. Jednocześnie WSA w Białymstoku szeroko odwołał się do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, z których wynika niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na zaświadczenie będące oświadczeniem wiedzy. To stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela, wobec czego przedmiotem dalszych rozważań będzie analiza charakteru prawnego przedmiotowego zaświadczenia w przedmiocie uzyskania tytułu finalisty.
Zagadnienie kognicji sądów administracyjnych w sprawach wyników konkursów przedmiotowych zostało poruszone w postanowieniu NSA z 20 grudnia 2016 r., I OSK 2775/16, LEX nr 2190289, w którym to orzeczeniu Sąd kasacyjny uznał brak kognicji w sprawie wyników konkursów przedmiotowych. W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że regulaminy dotyczące zasad przeprowadzania i oceniania konkursów podlegają zaliczeniu do źródeł prawa o charakterze wewnętrznym. Akty te, jako niepodlegające zaklasyfikowaniu do źródeł prawa o charakterze powszechnie obowiązującym, nie mogą stanowić podstawy działań wobec obywateli, które przybierałyby postać aktów administracyjnych, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro nie są to przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym, to mogą stanowić one podstawę prawną jedynie rozstrzygnięć związanych z wynikiem konkursu konkretnego ucznia, lecz nie przesądzają ostatecznie o jego sytuacji prawnej i nie mają charakteru zewnętrznego. Odrzucając skargę na pismo kuratora oświaty w przedmiocie odmowy uwzględnienia zastrzeżeń NSA dodał, że w procedurze konkursowej przewidziane jest wydanie przez kuratora laureatowi lub finaliście zaświadczenia potwierdzającego uprawnienie, o którym mowa w art. 20d ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Naczelny Sąd Administracyjnym w składzie orzekającym podziela stanowisko zawarte w ww. orzeczeniu.
Wobec powyższego powstaje pytanie, czy sprawa wyniku konkursu przedmiotowego nie podlega w ogóle kognicji sądów administracyjnych, czy też kontrola sądowa sprawowana jest w sprawie skarg na wydawane z urzędu zaświadczenia, potwierdzające wynik konkursu, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie.
W ocenie NSA w składzie orzekającym kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega zaświadczenie w przedmiocie uzyskania tytułu finalisty konkursu przedmiotowego. Akt ten ma charakter oświadczenia wiedzy, a nie oświadczenia woli. Oświadczenie wiedzy potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) – zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1387/19, LEX nr 3099401. W rozpatrywanej sprawie zastrzeżenia do wyniku konkursu zostały w imieniu skarżącego złożone 25 marca 2022 r. i 1 kwietnia 2022 r. Podlaski Kurator Oświaty w Białymstoku, w imieniu którego działała Wojewódzka Komisja Odwoławcza, nie uwzględnił przedstawionej argumentacji. Komisja ustaliła, iż skarżący uzyskał 53 punkty i wskazała, że rozstrzygnięcie jest ostateczne. Przedstawiciele ustawowi skarżącego zostali poinformowani o rozstrzygnięciu listownie. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu kasacyjnego przesądzają, iż zaskarżone zaświadczenie było tylko oświadczeniem wiedzy, natomiast oświadczenie woli stanowiło wyżej wymienione rozstrzygnięcie Kuratora oświaty (Komisji odwoławczej). Tym rozstrzygnięciem ostatecznie orzeczono bowiem o sytuacji prawnej skarżącego. W takim stanie rzeczy wydanie zaświadczenia – co nastąpiło dopiero po upływie kolejnych dwóch miesięcy – nie zmieniło sytuacji prawnej skarżącego. Było ono konsekwencją podjętego rozstrzygnięcia, które wymyka się kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Przy czym w niniejszym postępowaniu Sąd kasacyjny nie rozstrzyga o tym, czy wspomniane rozstrzygnięcie Komisji odwoławczej dotyczyło uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. To stanowisko skarżący mógł kwestionować w drodze skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Białymstoku z 22 czerwca 2022 r., II SA/Bk 370/22, w sprawie ze skargi M. S. na rozstrzygnięcie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z 1 kwietnia 2022 r. nr PSP.5560.17.2022 w przedmiocie konkursu przedmiotowego dla uczniów szkół podstawowych, czego nie uczynił. W konsekwencji NSA na obecnym etapie orzeka wyłącznie o tym, że zaświadczenie w przedmiocie uzyskania tytułu finalisty ma charakter oświadczenia wiedzy, potwierdzającego władcze ustalenia wynikające z uprzednio wydanego rozstrzygnięcia.
Należy też wskazać, że w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wykładnią wskazaną w prawomocnych postanowieniach WSA w Białymstoku: z 22 czerwca 2022 r., II SA/Bk 370/22, w sprawie ze skargi M. S. na rozstrzygnięcie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z 1 kwietnia 2022 r. nr PSP.5560.17.2022 w przedmiocie konkursu przedmiotowego dla uczniów szkół podstawowych, i z 22 czerwca 2022 r., II SA/Bk 369/22, w sprawie ze skargi M. S. na zarządzenie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z 30 marca 2022 r. nr 23/2022 w przedmiocie powołania Wojewódzkiej Komisji Odwoławczej Wojewódzkiego Konkursu Historycznego w szkołach podstawowych. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 170, pkt 8). Regulację tę uzupełnia art. 153 p.p.s.a., wedle którego sądy związane są m.in. oceną prawną wyrażoną w wiążącym orzeczeniu sądowym. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie wskazuje się, że "W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą" (wyrok NSA z 10 stycznia 2023 r., III OSK 6503/21, LEX nr 3477755). Zarówno art. 153, jak i art. 170 p.p.s.a. wiążą skutki prawne z wydanym przez sąd administracyjny orzeczeniem, wobec czego brak jest podstaw do ograniczenia związania NSA wykładnią zawartą wyłącznie w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 9 listopada 2017 r., II GSK 366/16, LEX nr 2431273, "sprawa", o której mowa w art. 153 p.p.s.a., to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, z 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 848/11, z 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 755/10 oraz z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie.
W konsekwencji zawarta w prawomocnych postanowieniach WSA w Białymstoku wydanych w sprawach ze skarg M. S. wykładnia ma w niniejszym postępowaniu wiążący charakter. W obu ze wskazanych orzeczeń przyjęto, iż zasady przeprowadzania i oceniania konkursów przedmiotowych określają regulaminy podlegające zaliczeniu do źródeł prawa o charakterze wewnętrznym, które mogą stanowić podstawę działań wyłącznie wobec podmiotów bezpośrednio podległych organom wydającym regulaminy, a więc wyłącznie w strukturze wewnętrznej tych jednostek. Nie będąc źródłami prawa powszechnie obowiązującego, nie mogą zatem stanowić podstawy działań wobec obywateli, które przybierałyby postać aktów administracyjnych podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W postanowieniu w sprawie II SA/Bk 370/22 Sąd Wojewódzki wprost wskazał, że przepisy wskazanych ustaw, ani rozporządzenia nie zawierają podstawy prawnej do wydania przez kuratora oświaty (bądź inną jednostkę przeprowadzającą w jego imieniu konkurs przedmiotowy, np. komisję konkursową) decyzji administracyjnej bądź innego aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego – w ramach konkursu przedmiotowego dla uczniów szkół podstawowych. Skoro zaś takiej podstawy nie może stanowić regulamin konkursu, tj. akt o charakterze wewnętrznym, na podstawie którego konkurs jest prowadzony, stwierdzić trzeba, iż działania kuratora oświaty i komisji konkursowych w ramach konkursu przedmiotowego nie stanowią działań organów administracji publicznej podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Ustalenia te mają w niniejszej sprawie charakter przesądzający. W pojęciu oceny prawnej mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym powołanych w skardze kasacyjnej § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie organizacji oraz sposobu przeprowadzania konkursów, turniejów i olimpiad, art. 217 k.p.a. i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skoro nie podlegają kognicji sądu administracyjnego żadne działania kuratora oświaty i komisji konkursowych w ramach konkursu przedmiotowego, to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego zaświadczenie wydane w tym przedmiocie. Prawidłowe jest zatem postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi M. S. na zaświadczenie Podlaskiego Kuratora Oświaty w Białymstoku z 3 czerwca 2022 r. nr FSP/050/2022 w przedmiocie uzyskania tytułu finalisty Wojewódzkiego Konkursu Historycznego.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do uwzględnienia tego wniosku. W myśl uchwały NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, LEX nr 341205, przepisy art. 203 i 204 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie z p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.