III OSK 1360/23

III OSK 1360/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Rafał Stasikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SA/Gl 49/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-03-21
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 17 ust. 1 i ust. 2, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 141 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 49/23 w sprawie ze skargi E. N. na decyzję [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 15 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 49/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. N. na decyzję Agencji Inicjatyw Gospodarczych S.A. w Tarnowskich Górach z dnia 15 grudnia 2022 r. nr L.dz.D/4043/2022 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego organu z 29 listopada 2022 r. nr L.dz.D/3815/2022 (pkt 1), a także zasądził od Agencji Inicjatyw Gospodarczych S.A. w Tarnowskich Górach na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego (pkt 2).
Dodatkowo postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. III SA/Gl 49/23 WSA w Gliwicach sprostował błąd rachunkowy w punkcie 2 sentencji wyroku tego Sądu z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 49/23 w ten sposób, że w miejsce kwoty 100 złotych wpisał kwotę 200 złotych.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 18 listopada 2022 r., E. N. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") zwróciła się do Agencji Inicjatyw Gospodarczych S.A. z siedzibą w Tarnowskich Górach (dalej: "organ", "Spółka") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia dokumentów dotyczących obiektów: wielkogabarytowego obiektu Hali Sportowej w Tarnowskich Górach, parkingów w jej otoczeniu wraz z wewnętrzną drogą dojazdową oraz siecią kanalizacji (dla niniejszego obiektu), a w szczególności odnośnie poniższych wskazanych dokumentów i opracowań:
1. Treści Ekspertyzy wraz z wszystkimi załącznikami i wynikami badań, wykonanej w związku z zapadliskami powstałymi w miesiącu wrześniu 2022 przy obiekcie Hali Sportowej w Tarnowskich Górach, które spowodowały wyłączenie obiektu z użytkowania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach;
2. Przeglądów ww. obiektów i oceny ich stanu technicznego wykonanym po zdarzeniu wskazanym w związku ze zdarzeniem wskazanym w pkt 1 oraz przed ponownym przywróceniem ich do użytkowania;
3. Informacji technicznych i projektu prac naprawczych w obiekcie Hali Sportowej w Tarnowskich Górach oraz w jego otoczeniu w związku z ich wstrzymaniem i ponownego przywrócenia do użytkowania;
4. Protokołów odbioru robót w tym badań sprawdzających po wykonaniu prac naprawczych (związanych po zdarzeniu wskazanych w pkt 3 i w związku ze zdarzeniem oraz decyzjami wskazanymi w pkt 1);
5. Wszystkich protokołów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach dla obiektu Hali Sportowej i parkingów oraz drogi dojazdowej i kanalizacji w związku z zdarzeniem i decyzjami wskazanym w pkt 1;
6. Wszystkich decyzji i postanowień Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach w terminie wrzesień - listopad 2022 w związku ze zdarzeniem wskazanym w pkt 1., a związanych z wyłączeniem i ponownym pozwoleniem na użytkowanie obiektu Hali Sportowej w Tarnowskich Górach.
7. Treści wszystkich Protokołów przeglądu obiektu wynikających z art. 62 ust. 1 od pkt 1) do 4) ustawy Prawo Budowlane dla obiektu Hali Sportowej wraz z parkingami, drogą dojazdową i instalacja kanalizacji (dla tego obiektu w Tarnowskich Górach w okresie od 2016-2022 roku tj. pięcioletnich i rocznych) jak dla obiektów wielkogabarytowych tj. 2 x w roku wg art. 62 ust. 1 pkt 3).
8. Książki obiektu wraz z wszystkimi załącznikami również archiwalnymi.
Działając na podstawie art. 17 w związku z art. 16 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p.") Prezes Zarządu Agencji Inicjatyw Gospodarczych S.A. z siedzibą w Tarnowskich Górach decyzją z 29 listopada 2022 r. nr L.dz.D/3815/2022, po uprzednim wezwaniu wnioskodawczyni o uzupełnienie braków formalnych przez podanie jej imienia, nazwiska i adresu, odmówił udzielenia żądanych informacji, wskazując, że:
- dokumenty wymienione w pkt. 5 i 6 wniosku o udostępnienie informacji publicznej są dokumentami urzędowymi, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., wytwarzanymi przez organ władzy publicznej - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach;
- dokumenty wymienione w pkt. 1 do 4 oraz pkt. 7 do 8 wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zawarte w nich informacje nie są przedmiotem informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., do udzielenia których zobowiązana jest Agencja Inicjatyw Gospodarczych S.A. w Tarnowskich Górach.
Uzasadniając swoje stanowisko przyznał, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., jednak dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom.
Od powyższej decyzji, pismem z 4 grudnia 2022 r., wnioskodawczyni złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując stanowisko organu.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 15 grudnia 2022 r., nr L.dz.D/4043/2022, Prezes Zarządu Agencji Inicjatyw Gospodarczych S.A. z siedzibą w Tarnowskich Górach, działając na podstawie art. 138 § pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.") oraz art. 17, art. 16 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., utrzymał w mocy własną decyzję z 29 listopada 2022 r.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podnosząc z ostrożności, że gdyby uznać informacje określone w pkt 1-4 oraz 7-8 za informacje publiczne to ze względu na szeroki zakres wniosku wymagającego dodatkowych działań organizacyjnych, należałoby je uznać za informację przetworzoną, która wymaga wykazania przez skarżącą szczególnego interesu publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że nie podziela stanowiska organu, zwłaszcza, że nie przedstawił on w swoich decyzjach żadnej argumentacji. Organ całkowicie pominął regulację zawartą w art. 6 u.d.i.p., który określa przedmiot informacji publicznej, a zwłaszcza przeoczył treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, m.in. dotycząca danych publicznych, a w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.
Sąd I instancji wskazał, że organ, dopiero w odpowiedzi na skargę zauważył, że informacje objęte wnioskiem to informacje publiczne, ale zakres żądanych informacji może wskazywać, że nie są to informacje proste, do których dostęp ma każdy, lecz informacje przetworzone, uzyskanie których wymaga wykazania szczególnego interesu publicznego wnioskodawcy. W zakresie pytań zawartych w pkt 5 i 6, organ stwierdził jedynie, który organ je wytworzył, co nie było przecież sporne.
Zdaniem Sądu należy przy tym zauważyć, że organ nie przedstawił w toku postępowania żadnego uzasadnienia i argumentacji zajętego stanowiska. Ponadto nie wyjaśnił czy informacje, o które wystąpiła skarżąca mają charakter informacji przetworzonych. W przypadku takiego stwierdzenia organ powinien wezwać skarżącą do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w ich uzyskaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ powielił stanowisko zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej co oznacza, że w istocie powielił mankamenty własnej decyzji z 29 listopada 2022 r. Organ wprawdzie zajął stanowisko, ale go nie uzasadnił. Już z tych powodów decyzje organów obu instancji nie mogły się ostać w obrocie prawnym.
W ocenie Sądu I instancji nieistotne jest w sprawie, czy skarżąca pozostaje w kilku sporach z Gminą Tarnowskie Góry, co podniesiono w odpowiedzi na skargę. Organ nie wykazał przy tym w zaskarżonej decyzji, że żądanie skarżącej w zakresie w jakim domaga się udostępnienia informacji publicznych wymienionych w pkt 1-4 i 7-8 należy uznać za nadużycie prawa do informacji publicznej. Zarzut ten, podniesiony dopiero w odpowiedzi na skargę, jest gołosłowny.
Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, iż w zależności od wyniku poczynionych ustaleń, organ bądź to udostępni skarżącej żądane informacji w trybie określonym w u.d.i.p., bądź też w razie ustalenia, że mają one charakter informacji przetworzonych, wezwie wnioskodawczynię o wykazanie, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, po czym zajmie odpowiednie stanowisko.
W tym stanie rzeczy WSA w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a.") i w zw. z art. 21 u.d.i.p. uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Tarnogórski Ośrodek Sportu i Rekreacji Spółka z o.o. z siedzibą w Tarnowskich Górach (dawniej: Agencja Inicjatyw Gospodarczych S.A. z siedzibą w Tarnowskich Górach) zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię:
1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że żądane przez skarżącą dokumenty wymienione w pkt. 1 do 4 oraz 7 do 8 wniosku są informacją publiczną, do udostępnienia której Spółka była zobowiązana na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a) u.d.i.p.;
2. art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkującą uznaniem, że Spółka jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji zgodnie z wyrokiem w trybie dostępu do informacji publicznej;
3. art. 17 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy Spółka nie jest organem administracji publicznej;
- w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania:
4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnej oceny akt sprawy oraz wyjaśnienia całości okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym w szczególności braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku w jakimkolwiek zakresie do stanowiska Spółki dotyczącego indywidualnego charakteru żądanej informacji, co uniemożliwia instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. N. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, a także złożyła dodatkowe uzupełnienie. Nadto wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej, podtrzymała skargę na odmowę udzielenia informacji i wniosła o dostęp do udzielenia informacji zgodnie z wskazaniami pierwotnego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/04; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1868/12; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 931/22).
W ramach drugiej podstawy kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., którego upatruje w braku pełnej oceny akt sprawy oraz wyjaśnienia całości okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14). Tymczasem treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej. Dlatego omawiany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł odnieść skutku.
Jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez "niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że żądane przez skarżącą dokumenty wymienione w pkt. 1 do 4 oraz 7 do 8 wniosku są informacją publiczną, do udostępnienia której Spółka była zobowiązana na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a) u.d.i.p."
W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12).
Tymczasem podkreślić należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie sposób więc mu zarzucić dokonania błędnej wykładni tego przepisu, a i sama strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na odmienną wykładnię tego przepisu. Wskazuje to, że de facto zasadniczą postacią naruszenia tego przepisu jest zarzut jego niewłaściwego zastosowania. Owo niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu strona skarżąca kasacyjnie wiąże z uznaniem przez Sąd I instancji, iż żądane przez wnioskodawczynię dokumenty wymienione w pkt, 1 do 4 oraz 7 i 8 wniosku są informacją publiczną. Tym samym strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu w niewłaściwej ocenie treści konkretnych dokumentów i płynących stąd konsekwencjach. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Dlatego też omawiany zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. okazał się niezasadny.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p., "poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy Spółka nie jest organem administracji publicznej". Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej odpowiednio stosuje się przepisy art. 16 u.d.i.p. Oznacza to, że do wydawanych przez te podmioty decyzji odmawiających udostępnienia informacji mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od tego typu decyzji wnioskodawcy (stronie) nie przysługuje odwołanie, lecz niemający charakteru dewolutywnego – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak stanowi art. 17 ust. 2 u.d.i.p. (por. Wilbrandt-Gotowicz Martyna (w:) Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, opublikowano: WKP 2023, komentarz do art. 17). Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że organem w znaczeniu funkcjonalnym zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w niniejszej sprawie był Prezes Zarządu Agencji Inicjatyw Gospodarczych S.A. z siedzibą w Tarnowskich Górach. Decyzje administracyjne wydawane w przez ten podmiotu muszą także zawierać uzasadnienie, z którego będą wynikać motywy, którymi kierował się on odmawiając udostępnienia żądanej informacji (w niniejszym przypadku we wniosku z 18 listopada 2022 r.). Organ powinien zatem szczegółowo wyjaśnić wnioskodawczyni przyczyny, dla których uznał, że żądane przez nią informacje publiczne nie mogą zostać udostępnione.
Częściowo zasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 u.d.i.p. "poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkującą uznaniem, że Spółka jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji zgodnie z wyrokiem w trybie dostępu do informacji publicznej". Również w przypadku tego zarzutu stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 u.d.i.p. Nie sposób więc mu zarzucić dokonania błędnej interpretacji tych przepisów, a i sama strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na ich odmienną wykładnię. Wskazuje to, że de facto zasadniczą postacią naruszenia podniesionych przepisów jest zarzut ich niewłaściwego zastosowania. I w tym zakresie zgodzić się należy ze stroną skarżącą kasacyjnie, że nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - Tarnogórski Ośrodek Sportu i Rekreacji Spółka z o.o. z siedzibą w Tarnowskich Górach (dawniej: Agencja Inicjatyw Gospodarczych S.A. z siedzibą w Tarnowskich Górach) nie jest organem władzy publicznej. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na ocenę zapadłego przed Sądem I instancji rozstrzygnięcia. Nie budzi bowiem wątpliwości, że strona skarżąca kasacyjnie, co sama przyznała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej (na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – jako osoba prawna, spółka prawa handlowego). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Zatem strona skarżąca kasacyjnie nie będzie zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy jej faktycznie nie posiada, a nie ze względu na to na jakiej podstawie zostanie sklasyfikowana jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.