III OSK 1356/24

III OSK 1356/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
IV SAB/Po 106/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2023-11-23
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. O. i P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2023 r. sygn. akt IV SAB/Po 106/23 w sprawie ze skargi I. O. i P.S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. O. i P.S. solidarnie na rzecz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 listopada 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 106/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. O. i P. S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę w całości.
Wyrok został wydany w poniższym stanie faktycznym i prawnym.
I. O. oraz P. S., wnioskiem opatrzonym datą 29 maja 2023 roku, złożonym w placówce pocztowej 30 maja 2023 roku, zażądali od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu udzielenia informacji publicznej.
W treści wniosku wskazali, że na podstawie art. 2 w związku z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej żądają udzielenie informacji, z której wynikać powinno:
1) Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokoko u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu ?
2) Na jakiej ustawowej podstawie prawnej tworzona jest lista osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych ?
3) jakie są statystyki szczepień wykonanych u osób narodowości ukraińskiej za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ?
4) Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia;
5) Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu,
6) Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat ?
7) Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa Urzędu w ciągu ostatnich 5 lat, jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne ?
8) Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie ?
9) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 roku w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczynu nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym ?
10) W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowania za śmierć lub uszczerbek na zdrowi na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia;
11) W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem ? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności;
12) Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne ? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kaliszu, w wykonaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej, w piśmie wysłanym do wnioskodawców dnia 13 czerwca 2023 roku wskazał, że:
1) Nie prowadzi badań na temat maksymalnego utrzymywania się odporności po podaniu szczepionek przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnym zakażeniom haemophilus influenzae typu b, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, odrze, śwince, różyczce, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae u osób zaszczepionych na terenie działania tutejszego urzędu.
2) Lista osób uchylających się od szczepień ochronnych znajduje się w sprawozdaniu z przeprowadzonych szczepień ochronnych, które przekazywane jest tutejszemu organowi na podstawie § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2002, poz. 2172 ze zm.),
3) Organ nie prowadzi statystyki szczepień z podziałem na narodowość dziecka.
4) PPIS w Kaliszu nie jest organem kompetentnym do udzielania informacji na temat ustalania listy przeciwwskazań do szczepień.
5) W ostatnich 5 latach nieprawidłowości w zakresie zgłaszania NOP przez lekarzy nie stwierdzono, w związku z powyższym nie nałożono w tym zakresie żadnych grzywien.
6) Tutejszy organ nie posiada informacji, aby w ostatnich 5 latach na terenie jego działania zmarły po szczepieniu dzieci i dorośli do 19 roku życia.
7) w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 13 czerwca 2023 roku do PPIS w Kaliszu zgłoszono dwa ciężkie odczyny poszczepienne dotyczące:
- mężczyzna 80 lat, szczepienie przeciwko COVID 19, szczepionką COMIRNATY (16.03.2021r.),
- kobieta lat 9, szczepienie przeciwko odrze, śwince i różyczce szczepionka MMR Vax Pro (10.12.2021r.).
8) tutejszy organ nie posiada informacji o wypłatach odszkodowań w związku z niepożądanymi odczynami poszczepiennymi.
9) Szczepienia ochronne są obowiązkowe zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi ( Dz. U. 2022r., poz. 1657 ze zm.), który to przepis stanowi, że "osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym". Powyższą powinność doprecyzowuje art. 17 ust. 1 ww. ustawy, na podstawie którego pewne kategorie osób są obowiązane do poddawania się wskazanym szczepieniom , zgodnie ze szczegółowymi zapisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 roku w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, które określa między innymi wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych. W przypadku obowiązkowych szczepień, obowiązek ich wykonania wynika wprost z ustawy, a brak zgody szczepionego bądź jego przedstawiciela ustawowego nie znosi tego obowiązku. Każdorazowo wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego.
10) Przesłanki przyznania i wysokość świadczenia kompensacyjnego osobie u której zostało przeprowadzone szczepienie, wystąpiły w ciągu pięciu lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego reguluje art. 17a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wniosek o przyznanie świadczenia kompensacyjnego składa się zgodnie z art. 17 wskazanej ustawy.
11) Tutejszy organ nie jest upoważniony ani do weryfikacji ewentualnych nadwrażliwości dziecka na poszczególne składniki szczepionki ani do wskazywania konkretnych badań w celu ich wykluczenia.
12) Zadaniem Światowej Organizacji Zdrowia jest działanie na rzecz zwiększania współpracy między państwami w dziedzinie zdrowia i zwalczania epidemii groźnych chorób zakaźnych między innymi poprzez masowe szczepienia, a także ustalanie norm dotyczących składu leków i jakości żywności.
Odpowiedź na wniosek, pismo obejmujące cytowane powyżej informacje, została doręczona wnioskodawcom 15 czerwca 2023 roku.
23 czerwca 2023 r. skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
WSA w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Według Sądu I instancji, ponad wszelką wątpliwość organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."). Przepis ten wymaga udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W stanie faktycznym sprawy podanie udostępnienia informacji wpłynęło do organu 1 czerwca 2023 roku. Pismo zawierające odpowiedzi zostało wysłane w dwunastym dniu od daty wpływu wniosku (13 czerwca 2023 roku), a skarżący otrzymali je w czternastym dniu od daty złożenia wniosku. Korespondencja została doręczona skarżącym 15 czerwca 2023 roku. To, zdaniem Sądu I instancji oznacza, że brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Odnosząc się do kolejnych postawionych w skardze zarzutów, Sąd I instancji wyjaśnił, że skoro organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosku nie formułował wobec wnioskodawców oczekiwań wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia prawa art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p, ponieważ organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Przedmiotem sprawy nie jest i nie było żądanie wglądu do dokumentów urzędowych, czy żądanie dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.
Wedle WSA w Poznaniu, nieuzasadnione jest także oczekiwanie wydania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej, a tym samym brak jest podstaw do przyjmowania oceny o naruszeniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jako zgodne z prawem Sąd uznał stanowisko, że organ nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi.
Sąd I instancji podkreślił, że organ udzielił odpowiedzi na każde z dwunastu pytań. Za bezprzedmiotowe uznał zatem zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Stwierdził, że powodu do uwzględnienia skargi nie stanowiła argumentacja wskazująca na to, że organ "odesłał wnioskodawców do publikacji". W świetle treści pisma organu było to twierdzenie oczywiście fałszywe. W części wstępnej pisma organ wyjaśnił, że nie przeprowadza badań w zakresie bezpieczeństwa szczepionek, gdyż nie należy to do jego zadań oraz wskazał (adresy stron internetowych instytucji/organizacji, które takie informacje, według oceny organu, mogą posiadać. Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, co oczywiste nie ma obowiązku jej udostępnienia. WSA w Poznaniu nie znalazł także podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p przez udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej. Treść pisma organu stanowiła dla Sądu oczywisty i wystarczający dowód dla stanowiska o niezasadności takich zarzutów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, reprezentowani przez adwokata. Zaskarżyli wyrok w całości i wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Oświadczyli, że wnoszą o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz składają wniosek o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącym informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnieśli, że Sąd zaniechał przeprowadzenia dokładnej analizy tych odpowiedzi. Zaznaczyli, że obowiązkiem Sądu jest zbadanie całości sprawy, w tym okoliczności niepodniesionych w skardze przez skarżących. Obowiązek ten, jak wskazał, wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a. Gdyby zatem Sąd sprostał swojemu obowiązkowi, musiałby dojść do wniosku, iż udzielone przez organ odpowiedzi są niepełne, a więc organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wystąpił też o zasądzenie od skarżących solidarnie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając tak złożony wniosek procesowy podniósł, że udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania, przy czym zakres tych odpowiedzi uzależniony był od tego, w posiadaniu jakich informacji był organ. Organ wskazał przy tym, że udzielił informacji kiedy nie ma kompetencji (w odniesieniu do sfer wynikających z zadanych 12 pytań) i wyjaśnił skarżącym, że jest zobowiązany do udzielenia informacji, ale tylko takiej, która znajduje się w jego posiadaniu i której używa do realizowania powierzonych prawem działań, natomiast wnioski w sprawie indywidualnej nie mają charakteru informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W skardze kasacyjnej podniesiono jeden zarzut - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez "ich niezastosowanie do oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącym informacje publiczne zgodnie z jej wnioskiem, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania".
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W odniesieniu do podniesionego w rozpoznanej skardze kasacyjnej zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "przez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z 2 marca 2012 r., I OSK 294/12). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej tylko, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z 16 marca 2011 r., II GSK 400/10). Podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, lecz wyłącznie przez ich niezastosowanie. Tym samym w skardze kasacyjnej powinno się wykazać dlaczego w przyjętym przez Sąd stanie faktycznym, który nie jest kwestionowany, miały zastosowanie lub niezastosowanie powołane w zarzucie przepisy prawa materialnego – co nie ma jednak miejsca zarówno w treści zarzutu, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje kwalifikacji, dokonanej przez Sąd I instancji, wnioskowanych informacji jako częściowo publicznych a częściowo niepublicznych. Natomiast w istocie kwestionuje sposób zastosowania przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej w świetle ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, które są w jej ocenie nieprawidłowe. Jednak próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący kasacyjnie uważają, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść odpowiedzi na wniosek jako pełne, w sytuacji gdy zdaniem skarżących odpowiedzi były niepełne, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne niezastosowanie przepisów prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktów (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11), a odpowiedź na wniosek w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej podlegająca ocenie w tym postępowaniu, wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Niezastosowanie przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń.
Z ustaleń Sądu I instancji wynika, że wniosek skarżących w części dotyczył informacji publicznej i zdaniem tego Sądu organ udzielił ją w pełnym zakresie. W odpowiedzi na część pytań organ z uwagi na nieposiadanie tej informacji wskazał inne podmioty, które są właściwe do jej udostępnienia. Wreszcie co do części pytań organ wskazał, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Tych ustaleń Sądu I instancji nie można skutecznie podważać zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich niezastosowanie. W ustalonych przez Sąd okolicznościach, działanie organu uwalniało go od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak to wskazał autor skargi kasacyjnej, tylko brak pełnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, czy nieadekwatnej do treści wniosku skutkować mogło uwzględnieniem skargi na bezczynność. Z niepodważonych w skardze kasacyjnej ustaleń Sądu I instancji wynika, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Skutkowało to prawidłowym oddaleniem skargi przez ten Sąd. W konsekwencji nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz 14 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej pomimo zarzucania udzielenia niepełnej informacji (odpowiedzi na pytania) nie wskazał, na które z pytań nie udzielono odpowiedzi lub odpowiedź jest niepełna. Brak jest też określenia w jakim zakresie, z jakich przyczyn odpowiedź na konkretne pytanie jest niepełna. Jest to tym bardziej istotne, że zarzut ten był już formułowany w skardze, ale zarówno w tej skardze jak i w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, te pytania pozostały bez odpowiedzi. W tych okolicznościach niemożliwe jest odniesienie się do tak przedstawionego stanowiska strony skarżącej kasacyjnie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji zaniechał przeprowadzenia dokładnej analizy odpowiedzi na wniosek a było to obowiązkiem Sądu wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a. Tymczasem zarzutu naruszenia tego przepisu nie wskazuje się w podstawach kasacyjnych. A na autorze skargi kasacyjnej określającym podstawy kasacyjne ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy zostały przez Sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem. Jak już wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami kasacyjnymi, które determinują zakres kontroli dokonywanej przez ten Sąd. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność podstaw kasacyjnych.
Odnosząc się do argumentacji związanej z nieposiadaniem przez organ żądanych we wniosku informacji, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p obowiązane do udostępniania informacji publicznej są tylko podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W skardze kasacyjnej nie podważono ustalenia Sądu, że organ nie posiada części żądanych informacji a dodatkowo nie zarzucono naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego solidarnie od skarżących na rzecz organu, ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 202 p.p.s.a. i w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.