III OSK 1329/24

III OSK 1329/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-09-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 996/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-11-06
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1781
art. 7 ust. 1 i 2, art. 60 oraz art. 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t. j.)
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 57 ust. 1 lit. a i h, art. 58 ust. 2 lit. e oraz lit. i, art. 83 ust. 1 - 2 i art. 83 ust. 4 lit. a w związku z art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 4
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Dz.U. 2023 poz 1360
art. 191a § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r.  Prawo o prokuraturze (t. j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 1 września 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 996/23 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 14 marca 2023 r. nr DKN.5131.45.2022 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz Prokuratora Rejonowego w [...] kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 996/23 oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w [...] (dalej: "skarżący" lub "Prokurator") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 14 marca 2023 r. nr DKN.5131.45.2022 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 19 marca 2021 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ" lub "Prezes UODO") wpłynęła informacja wskazująca na możliwość wystąpienia naruszenia ochrony danych osobowych w Prokuraturze Rejonowej w [...], polegającego na przekazaniu przez Prokuratora w dniu 27 listopada 2020 r. lokalnemu dziennikarzowi - w ramach odpowiedzi na wniosek z 13 listopada 2020 r. złożony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) - dokumentacji z zakończonego postępowania przygotowawczego o sygnaturze PR Ds. 1708.2018.
Prezes UODO decyzją z dnia 14 marca 2023 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 7 ust. 1 i 2, art. 60 oraz art. 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1781; dalej: "u.o.d.o"), a także art. 57 ust. 1 lit. a i h, art. 58 ust. 2 lit. e oraz lit. i, art. 83 ust. 1 - 2 i art. 83 ust. 4 lit. a w związku z art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L 119 z 4.05.2016 r., str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 r., str. 2 oraz Dz.Urz. UE L 74 z 4.03.2021 r., str. 35; dalej: "RODO"), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych przez Prokuraturę, stwierdził naruszenie przez Prokuratura przepisów art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 RODO i nałożył na skarżącego karę administracyjną w wysokości 20.000 złotych. Jednocześnie organ nakazał zawiadomienie osób, których dane zawarte są w udostępnionych w dniu 27 listopada 2020 r. aktach postępowania przygotowawczego sygn. PR Ds. 1708.2020, o naruszeniu ochrony ich danych osobowych w celu przekazania im informacji wymaganych zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia 2016/679.
Na powyższą decyzję Prokurator złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że nie przekazywał wnioskodawcy całości akt postępowania przygotowawczego o sygn. PR Ds. 1708.2020, a jedynie wybrane dokumenty z tych akt. Udostępnienie całości akt następuje bowiem na innej podstawie, niż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia 5 czerwca 2023 r. Prokurator uzupełniając wniesioną skargę zarzucił Prezesowi UODO naruszenie art. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1206; dalej: "u.o.d.o.p.p.") w zw. z art. 7 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 2, art. 60 i art. 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 191a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1360, dalej: "u.p.o.p."), przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że Prezes UODO był organem właściwym do wydania decyzji, choć w rzeczywistości nie miał kompetencji w tym przedmiocie, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji merytorycznej, zamiast umorzenia wszczętego postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.). W piśmie z 27 lipca 2023 r. organ nie zgodził się ze stanowiskiem Prokuratury wyrażonym w ww. piśmie procesowym.
Przywołanym powyżej wyrokiem z 6 listopada 2023 r. WSA w Warszawie uznał skargę za niezasadną.
W ocenie Sądu pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skarżącego w rozpoznawanej sprawie doszło w wyniku zdarzenia do naruszenia poufności danych osób fizycznych ze względu na udostępnienie dziennikarzowi nieprawidłowo zanonimizowanych dokumentów, co pozwala na identyfikację osób, których one dotyczą i rodzi niebezpieczeństwo, że dane te zostaną udostępnione szerszej grupie osób.
Na odrębną ocenę zdaniem Sądu zasługuje przy tym fakt braku zgłoszenia przez skarżącego tego incydentu. O zaistnieniu ww. naruszenia przepisów art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 RODO Prezes UODO został poinformowany przez osobę trzecią. Organ prawidłowo zatem przyjął, iż działania skarżącego mają charakter umyślny (art. 83 ust. 2 lit. b RODO), skarżący mając bowiem świadomość wystąpienia naruszenia, podjął decyzję o niezgłoszeniu incydentu Prezesowi UODO. Nie powiadomił również osób, których naruszenie dotyczyło. Okolicznością obciążającą był również czas trwania naruszenia oraz brak działań mających na celu zminimalizowanie szkody poniesionej przez osoby, których dane udostępniono (art. 83 ust. 2 lit. c RODO).
Dodatkowo wobec poczynionych w sprawie ustaleń zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że administracyjna kara pieniężna w wysokości 20.000 zł, pełniąca funkcję represyjną, w ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy spełnia przesłanki, o których mowa w art. 83 ust. 1 RODO, ze względu na powagę stwierdzonego naruszenia w kontekście podstawowego celu RODO - ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych, w szczególności prawa do ochrony danych osobowych. Jednocześnie wysokość administracyjnej kary pieniężnej nałożonej niniejszą decyzją na administratora będącego jednostką sektora finansów publicznych (organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały - wskazane w art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), mieści się w określonym w art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1781) limicie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prokurator Rejonowy w [...], zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając wyrokowi naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, a to:
a) art. 2 ust. 1 i 2 pkt d RODO, przez zastosowanie RODO i wskazanych w treści decyzji przepisów, kiedy w zachodzą podstawy dla uznania, że akt ten nie powinien być stosowany w niniejszej sprawie, gdy przepisów RODO nie stosuje się w sprawach prowadzonych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywania kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom, co więcej akta sprawy karnej trudno też uznać za zbiór danych, przez co nie sposób przyjąć, że zachodziły w niniejszej sprawie przesłanki przedmiotowe do uznania, że ma do niej zastosowanie RODO;
b) art. 1 pkt. 3 u.o.d.o.p.p. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2, 34 ust. 2, 60 i 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 191a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1360 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.p."), przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie Prezes UODO był organem właściwym do wydania decyzji, kiedy wobec przyjętych rozwiązań prawnych, w tym też ustrojowych, nie miał on do tego kompetencji wobec poddania Prokuratury nadzorowi prokurator nadrzędnych w tym zakresie;
c) art. 4 pkt 12 RODO w zw. z art. 33 ust. 1 i 34 ust. 1 RODO, przez ich niewłaściwą interpretację i ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia danych osobowych i wysokiego ryzyka ich naruszenia, co skutkuje powstaniem po stronie administratora danych obowiązków notyfikacyjnych, gdy szereg okoliczności sprawy wskazuje na nieumyślność działania skarżącego, a nadto umożliwia ustalenie, że ujawnienie danych nie skutkowało powstaniem ryzyka praw i wolności osób fizycznych;
d) art. 33 ust. 1 oraz 34 ust. 1 RODO, przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, wobec braku uwzględnienia przez organ, że w zaistniałej sprawie istnieje małe prawdopodobieństwo spowodowania ryzyka naruszenia praw lub wolności osób fizycznych, kiedy dokumenty udostępniono dziennikarzowi, który z uwagi na obowiązujące przepisy zobowiązany jest do zachowania tajemnicy dziennikarskiej i ponosi odpowiedzialność za ewentualne naruszenie RODO popełnione też przez jego informatora, informacje dotyczyły m.in. osoby pełniącej funkcje publiczne i nie zostały one udostępnione szerszemu kręgowi odbiorców;
e) art. 83 ust. 1-2 i ust. 4 lit a i ust. 2 RODO przez zastosowanie w niniejszej sprawie sankcji nieproporcjonalnej do stopnia naruszenia przepisów RODO i brak wskazania w decyzji okoliczności wpływających na wymiar kary, w tym też uwzględnienia okoliczności łagodzących;
f) art. 58 ust. 2 lit. a-h oraz j RODO w związku z art. 72 oraz z art. 102 ust. 3 u.o.d.o. poprzez nieskorzystanie z innych, niż nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, uprawnień naprawczych, o których mowa w art. 58 ust. 2 lit. a-h oraz j RODO i nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł;
g) art. 83 ust. 2 RODO w związku z art. 102 ust. 3 u.o.d.o. poprzez nieuwzględnienie lub nieprawidłową ocenę, w ramach rozważania zasadności nałożenia i w ramach wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, okoliczności wskazanych w art. 83 ust. 2 RODO, czego skutkiem jest niezasadne nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, lub też dokonanie jej wymiaru w nadmiernej wysokości, nieadekwatnej do całokształtu okoliczności mających wpływ na nałożenie i wymiar administracyjnej kary pieniężnej;
h) art. 72 u.o.d.o. w związku z art. 83 ust. 2 RODO poprzez fragmentaryczne rozważenie i w konsekwencji wybiórcze wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek określonych w art. 83 ust. 2 RODO, na których organ oparł się, nakładając administracyjną karę pieniężną oraz ustalając jej wysokość;
2) przepisów postępowania przez sądami administracyjnymi, a także procedury administracyjnej, które miały wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., przez brak stwierdzenia nieważności decyzji przez WSA w Warszawie, wobec wydania jej przez organ do tego niewłaściwy i umorzenia postępowania;
- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez brak rozważenia przez Sąd zarzutów dotyczących niewłaściwości Prezesa UODO w niniejszej sprawie, w tym zwłaszcza zupełne pominięcie pisma procesowego skarżącego z dnia 5 czerwca 2023 r., w którym podniesiono zarzut braku właściwości Prezesa UODO w niniejszej sprawie;
- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. przez brak stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji, w sytuacji naruszenia przez organ zasad postępowania, w tym zwłaszcza niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i okoliczności wskazujących zarówno na zasadności ustalenia uchybienia przepisom RODO, jak również wymiaru zastosowanej sankcji;
- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy Decyzji, która w świetle dotychczasowej praktyki orzeczniczej organu powinna umorzyć postępowanie, wobec braku możliwości jego prowadzenia przez Prezesa UODO, a tym samym brak przesłanek przedmiotowych.
Wobec powyższych zarzutów skarżący na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, celem stwierdzenia przez ten Sąd nielegalności decyzji i jej uchylenia. Jednocześnie wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie zawnioskował o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej zostały podniesione zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W tej sytuacji rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlegają zarzuty powiązane z drugą podstawą kasacyjną – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzutem najdalej idącym - który tym samym podlega rozpoznaniu w pierwszej kolejności – jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak rozważenia przez WSA w Warszawie zarzutów dotyczących niewłaściwości Prezesa UODO w niniejszej sprawie, w tym zwłaszcza zupełne pominięcie pisma procesowego skarżącego z 5 czerwca 2023 r., w którym tenże zarzut podniesiono.
W powyższym piśmie skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w związku z art. 60 i art. 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych w związku z art. 191 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o prokuraturze poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że Prezes UODO był właściwy do wydania zaskarżonej decyzji, choć w rzeczywistości nie miał kompetencji w tym przedmiocie, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, zamiast decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ograniczył się do wskazania, iż "Prezes UODO zastosował w sprawie prawidłowe przepisy, ich treść i wykładnia zostały przedstawione w części wstępnej uzasadnienia". W żadnej części uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji nie pojawiło się odniesienie do kwestii zastosowania przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w związku regulacjami ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych w związku z przepisami ustawy Prawo o prokuraturze.
W takich okolicznościach sprawy, zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji przy rozpoznaniu sprawy bezsprzecznie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji:
1) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić;
2) rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem;
3) rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy;
4) nie rozpoznał istoty sprawy.
Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii zastosowania w niniejszej sprawie przepisów wyżej wymienionych ustaw i dopuszczalności wydania decyzji przez Prezesa UODO, koncentrując się na kwestiach materialnoprawnych, a tym samym nie rozpoznał istoty sprawy.
Trafny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, jeżeli strona, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, tego zażąda. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W oparciu o powyższe uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwa kontrola instancyjna wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku. Sąd ten nie odniósł się bowiem kwestii zasadniczej - a mianowicie dopuszczalności wydania decyzji przez Prezesa UODO, podczas gdy ta kwestia była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony był możliwości wydania orzeczenia merytorycznego w sprawie, wobec braku możliwości poznania i dokonania oceny motywów rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie dokonanie analizy przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w związku regulacjami ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych w związku z przepisami ustawy Prawo o prokuraturze i ich skutków prawnych w przedmiotowym postępowaniu.
Ponieważ omówione wyżej zarzuty okazały się uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznawał pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż byłoby to przedwczesne z uwagi na nierozpoznanie kwestii zasadniczej, determinującej możliwość wydania zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt. 1 p.p.s.a.