III OSK 1105/23

III OSK 1105/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Maciej Kobak
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Sygn. powiązane
II SA/Gl 1599/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-02-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 916
art. 83c ust. 3
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1599/22 w sprawie ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr SKO.OS/41.9/382/2022/10840/KK w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Gl 1599/22 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 19 sierpnia 2022 r., nr SKO.OS/41.9/382/2022/10840/KK w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta R. decyzją z 27 czerwca 2022 r. nr 105/2022 wydaną na podstawie art. 83 ust. 1, art. 83a ust. 1, art. 83c ust. 3, art. 83d ust. 1 i 2 oraz art. 86 ust. 1 pkt. 4 i 10 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r., poz. 916 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 k.p.a. zezwolił w pkt 1 skarżącej na usunięcie, w terminie do 31 grudnia 2022 r. 12 drzew ozdobnych gatunków, w tym: 1 drzewo gatunku wierzba krucha o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 52 cm, 42 cm, 46 cm, 32 cm, 38 cm i 43 cm (nr inw. 45) rosnącego na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb [...], w pasie drogowym DW [...] przy ul. [...] w R.; 3 drzew gatunku topola mieszaniec euroamerykański o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 154 cm (nr inw. 57), 117 cm (nr inw. 88), 291 cm (nr inw. 97) rosnących na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb M., w pasie drogowym DW [...] przy ul. [...] w R.; 5 drzew gatunku topola mieszaniec euroamerykański o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 306 cm (nr inw. 11), 228 cm (nr inw. 22), 110 cm (nr inw. 27) 103 cm (nr inw. 29), 242 cm (nr inw. 30), rosnących na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb [...], w pasie drogowym DW [...] przy ul. [...] w R.; 2 drzew gatunku robinia biała o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 64 cm, 36 cm, 18 cm, 33 cm (nr inw. 1), 100 cm (nr inw. 6), rosnących na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb [...], w pasie drogowym DW [...] przy ul. [...] w R.: 1 drzewa gatunku robinia biała o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 91 cm, 168 cm (nr inw. 65), 100 cm (nr inw. 6), rosnącego na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb [...], w pasie drogowym DW [...] przy ul. [...] w R.. W pkt 2 tej decyzji organ I instancji w ramach rekompensaty przyrodniczej za usunięcie 12 drzew wskazanych w pkt 1 decyzji nakazał posadzenie do 31 października 2023 r. na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] i [...] w pasie drogowym DW [...] przy ul. [...] w R. w celu utrzymania szpaleru drzew, w miejscach nie kolidujących z infrastrukturą nadziemna i podziemną 12 drzew gatunku głóg jednoszyjkowy o minimalnym obwodzie na wysokości 100 cm wynoszącym 8 – 10 cm. Do nasadzeń należy wykorzystać materiał roślinny, z prawidłowo ukształtowaną koroną, pniem i bryłą korzeniową, bez wad jakościowych i drzewa zabezpieczyć 3 palikami oraz elastycznym wiązaniem. W pkt 3 decyzji zobowiązano stronę do poinformowania organu administracji pierwszej instancji o wykonanych nasadzeniach do 8 listopada 2023 r., a w pkt. 4 decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 19 sierpnia 2022 r., nr SKO.OS/41.9/382/2022/10840/KK utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z powyższą decyzją w części dotyczącej pkt. 2 i pkt. 3 nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarga została wniesiona jedynie od dwóch punktów decyzji organu I instancji, a mianowicie od nałożonego na skarżąca obowiązku nasadzeń oraz od terminu związanego z wykonaniem przedmiotowego obowiązku. Tym samym skarżąca nie kwestionowała decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej zezwolenia na usunięcie wymienionych w pkt. 1 tej decyzji 12 drzew. Powyższe oznacza, że decyzja organu odwoławczego w części dotyczącej zezwolenia na usunięcie wskazanych drzew stała się decyzja ostateczną i prawomocną, ponieważ w tym zakresie nie skorzystano z możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W następstwie powyższego sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ograniczona zostanie wyłącznie do zakresu wskazanego w skardze.
Według Sądu I instancji, organ pierwszej instancji przed podjęciem rozstrzygnięcia przeprowadził postępowanie dowodowe, przy pomocy którego wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. W szczególności w następstwie przeprowadzonych oględzin wszystkich drzew doszedł do przekonania, że wskazane w decyzji drzewa znajdują się w złym stanie i zagrażają bezpieczeństwu, a tym samym wydał zezwolenie na ich wycinkę.
Zdaniem Sądu I instancji, stronie skarżącej umknęło, że drzewa, na których wycinkę zezwolono rosną na terenie Parku Krajobrazowego [...], a ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego widnieje zapis o objęciu ochroną szpaleru drzew, który rośnie na tym odcinku wzdłuż ulicy [...] w R.. Oznacza to, że organy administracji publicznej wypowiadające się w tej sprawie miały w polu widzenia regulacje związane z ustawą o ochronie przyrody oraz dodatkowo wynikające z faktu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wprowadzonych do niego przepisów pełniących funkcję ochronną.
W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez adwokata, na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
1. naruszenie przepisu art. 83c ust. 3 ustawy o ochronie przyrody przez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że z przywołanych przepisów wynika obowiązek nasadzeń zastępczych, jeśli w przepisach lokalnych przewiduje się dla wskazanego terenu określone rozwiązania w zakresie szpaleru drzew;
2. naruszenie przepisu art. 83c ust. 4 ustawy o ochronie przyrody przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku rozważenia wszystkich przesłanek, które organ winien wziąć pod uwagę nakazując dokonania nasadzeń zastępczych w ramach uznania administracyjnego;
3. naruszenie § 52 ust. 2 oraz § 53 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez ich niezastosowanie, polegające na całkowitym pominięciu, że dokonanie nasadzeń zastępczych spowoduje wzrost bezpośredniego zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego;
- co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi skarżącej i jednocześnie do nakazania dokonania nasadzeń zastępczych;
II. W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. względnie art. 146 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji następujących przepisów postępowania:
1. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, oraz art. 136 § 1 k.p.a. przez brak podjęcia przez organ II instancji z urzędu niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, w tym niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim nieuwzględnienie stanowiska skarżącego, który wskazuje, że dokonanie nasadzeń zastępczych w pasie drogowym, spowoduje absolutny wzrost zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu, ludzi i mienia, także z uwagi na znajdujące się już w tym miejscu inne urządzenia.
Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i odstąpienie od dokonania nasadzeń zastępczych; 2. względnie, w przypadku braku uznania, iż spełnione zostały przesłanki dla zmiany wyroku Sądu I instancji, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 3. zasądzenie na postawie art. 203 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przepisanej; 4. zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczono, że skarżący zrzeka się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w Katowicach wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w całości podzielił pogląd wyrażony przez Sąd I instancji dotyczący wykonania nasadzeń zastępczych w zamian za usuwane drzewa .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej wskazano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. W pierwszej kolejności podlegał ocenie zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania. W ramach tego zarzutu w pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. względnie art. 146 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji następujących przepisów postępowania: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, oraz art. 136 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy zarzut naruszenia art. 151 lub art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów proceduralnych lub materialnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego czy uzasadnianie rozstrzygnięcia. Ponadto art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej treści normatywnej.
Niedopuszczalne jest konstruowanie zarzutu przez pakietowe powoływanie przepisu o złożonej budowie, jeśli skarga kasacyjna nie spełnia wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutów i każdy z tych zarzutów nie jest należycie uzasadniony. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty. Sąd kasacyjny, będąc związany podstawami skargi kasacyjnej, nie powinien domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich precyzować. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej uniemożliwia merytoryczną kontrolę ww. zarzutu, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia. Takie uchybienie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, do których naprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony (zob. wyrok NSA z 27.05.2020 r., I OSK 2806/19, LEX nr 3039419.). Skarżący kasacyjnie ponadto zarzucił naruszenie "względnie art. 146 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji" ww. przepisów postępowania. Sposób sformułowania zarzutu dotyczącego naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. nie odpowiada treści art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 p.p.s.a. obowiązującą w dacie wydania zaskarżonego wyroku "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio". Z powyższego wynika, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.
Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. test tzw. przepisem wynikowym, co ma tę konsekwencję, że nie może one stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 5.04.2024 r., I GSK 130/24, LEX nr 3719415). Przepis ten reguluje samo rozstrzygnięcie Sądu, a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Orzeczenie uchylające zaskarżoną decyzję czy też oddalające skargę (na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. lub art. 151 p.p.s.a. lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących sądowi poczynienie takich ustaleń i ocen (wyrok NSA z 5.04.2024 r., I GSK 130/24, LEX nr 3719415).
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie może być uwzględniony argument dotyczący braku rozważenia interesu społecznego w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa na drodze publicznej. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wyraźnie odniósł się do tej kwestii i rozważał problem nasadzeń zarówno w kontekście bezpieczeństwa w ruchu na drodze publicznej, jak również w zakresie respektowania innych regulacji prawnych. Drzewa, na których wycinkę zezwolono rosną na terenie Parku Krajobrazowego [...], a ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązuje norma o objęciu ochroną szpaleru drzew, który rośnie na tym odcinku wzdłuż ulicy [...] w R.. Ma rację Sąd I instancji, że oznacza to, że organy administracji publicznej wypowiadające się w tej sprawie miały w polu widzenia regulacje związane z ustawą z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 916, dalej: u.o.p.) oraz dodatkowo wynikające z faktu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wprowadzonych do niego przepisów pełniących funkcję ochronną. Ponadto organ ten zobowiązał skarżącą stronę do nasadzeń drzewami niskimi do 6 – 8 metrów, jak również w odległościach większych niż wynika to z przepisów normujących tę kwestię.
W drugiej kolejności nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 83c ust. 3, u.o.p. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego "Art. 83c ust. 3 u.o.p. nie uzależnia wydania zezwolenia na usunięcie drzew od zastąpienia ich innymi drzewami, ale daje organowi możliwość uzależnienia udzielenia stosownego zezwolenia od nasadzenia zastępczego. To organ decyduje, czy dla środowiska kompensacja przyrodnicza jest bardziej korzystna, czy też korzystniejszym rozwiązaniem jest uiszczenie opłaty za usunięcie drzew. Zatem, nie w każdym przypadku organ musi wydać zezwolenie uwarunkowane dokonaniem nasadzeń zastępczych". (zob. wyrok NSA z 28.02.2023 r., III OSK 6980/21, LEX nr 3510960).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 83c ust. 4 u.o.p. Nie można zarzucić Sądowi I instancji, braku rozważenia wszystkich przesłanek, które organ winien wziąć pod uwagę nakazując dokonania nasadzeń zastępczych w ramach uznania administracyjnego. Zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że w uzasadnieniach decyzji obu instancji silnie akcentowane było zagadnienie związane z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z akt sprawy wynika, że w decyzji organu I instancji dokonano analizy zasadności bądź braku zasadności usunięcia poszczególnych drzew będących przedmiotem rozstrzygnięcia. Organ I instancji przywołał argumentację strony przemawiającą za usunięciem wszystkich drzew objętych przedmiotowym postępowaniem i odwołaniem się do zagrożenia bezpieczeństwa dla ruchu drogowego i złego stanu drzew. Uwzględniając podniesione argumenty organ I instancji uznał za zasadne usunięcie wymienionych w pkt 1 decyzji dwóch drzew nie rokujących szans na przeżycie i stwarzających zagrożenie.
W decyzji organu I instancji znajdują się rozważania dotyczące usytuowania poszczególnych drzew i roli jaką pełnią. Na str. 2 uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazano, że "W ramach rekompensaty przyrodniczej za usuniecie 12 drzew, o których mowa w ust. 1 sentencji decyzji, nakazać posadzenie do dnia 31 października 2023 r., na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] i [...], w pasie drogowym DW [...] w R., przy ul. [...], w celu utrzymania szpaleru drzew, w miejscach nie kolidujących z infrastrukturą nadziemną i podziemną. Na str. 10 decyzji organu I instancji wyjaśniono, że "Po dokonaniu analizy dostępności miejsc do nowych nasadzeń, przeprowadzonych w trakcie oględzin w terenie w dniu 4 marca 2021 r. i analizy mapy z przebiegiem infrastruktury w obrębie przedmiotowych drzew i działki, stwierdzić należy, że odległość pni drzew do krawędzi jezdni nie powinna być mniejsza niż 3 m. Wymagania te dotyczą warunków technicznych przy budowie nowych dróg. Zastosowanie nowych nasadzeń w przedmiotowym postępowaniu, dotyczy ciągu ulicy już istniejącej, jednak mimo to, możliwe jest dostosowanie się do wytycznych powyższego rozporządzenia, na które Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. powołuje się w tym postępowaniu jak i powoływał się wielokrotnie w innych postępowaniach w sprawie wycinki drzewostanu przydrożnego. Odległość od skrajni jezdni proponowanych drzew wyniesie w tym przypadku ponad 3 metry. Organ nie uznał za udowodnione, że na przedmiotowym odcinku nie ma możliwości wykonania nasadzeń zastępczych".
Organ I instancji ustalił, że rosną one na terenie objętym formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, albowiem leżą na terenie Parku Krajobrazowego [...], ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się przepis o objęciu ochroną szpaleru drzew, który rośnie na tym odcinku wzdłuż ulicy [...]. Wskazana okoliczność skłoniła organ do zobowiązania strony do nasadzeń zastępczych w miejscu usuwanych drzew. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie zasadnie podkreślił, że organ I instancji w sposób prawidłowy odniósł się do kwestii związanej z nasadzeniami, ponieważ rozważył ją w kontekście umiejscowienia wycinanych drzew. W końcowej części uzasadnienia odniesiono się do argumentacji zawartej w odwołaniu i nie podzielono jej, akcentując, że nowe nasadzenia będą w odległości większej niż 3 metry od krawędzi jezdni. Zaznaczono również, że drzewa te będą pełniły funkcje dekoracyjne o niewielkiej wysokości.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I.3. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia § 52 ust. 2 oraz § 53 ust. 3 rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.) przez ich niezastosowanie, polegające na całkowitym pominięciu, że dokonanie nasadzeń zastępczych spowoduje wzrost bezpośredniego zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego. Odnosząc się do tego zarzutu zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organy wypowiadające się w sprawie wskazały, że nasadzenia te będą w odległości większej niż 3 metry od krawędzi jezdni, a tym samym brak jest tu naruszenia postanowień przywołanych w skardze przepisów. Po drugie skarżący w żadnym miejscu nie wskazał, że nasadzone drzewa będą w odległości mniejszej niż wskazana powyżej.
Z powyższych powodów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieskuteczne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.