III OSK 109/26

III OSK 109/26 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 559/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-10-28
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 559/25 w sprawie ze skargi P.R. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 559/25, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.R. (dalej w skrócie: "skarżący" lub "wnioskodawca") na bezczynność Burmistrza [...] (dalej w skrócie: "organ" lub "Burmistrz") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał Burmistrza [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3); zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Burmistrz [...]. Zaskarżając wyrok w zakresie pkt 1, pkt 2 i pkt 4, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p.") i uznanie, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznawaniu spornego wniosku, gdyż nie udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w ustawowym terminie 14 dni od dnia jego złożenia, podczas gdy żądane informacje zostały udostępnione zgodnie z wnioskiem;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 17 marca 2025 r., mimo że wniosek ten został rozpoznany, a informacja publiczna została wnioskodawcy przekazana.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części, tj. pkt 1, pkt 2 i pkt 4 oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd pierwszej instancji.
Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku P.R. z dnia 17 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskiem tym wyżej wymieniony zwrócił się do organu o udostępnienie następującej informacji publicznej w postaci kosztów całkowitego obciążenia budżetu gminy, tj. nagród (premii, dodatków, itp.) wypłaconych pracownikom Urzędu Miejskiego w [...] w roku 2024, z podziałem na poszczególnych pracowników, którzy są osobami publicznymi, a także osobami pełniącymi funkcję publiczną i mającymi związek z pełnieniem tej funkcji.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ w piśmie z dnia 31 marca 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że koszty całkowite obciążające budżet gminy – nagród i dodatków wypłaconych pracownikom Urzędu Miejskiego w [...] w roku 2024, pełniącym funkcje publiczne, z podziałem na grupy stanowiskowe wynoszą: a) zarząd (Zastępcy Burmistrza, Skarbnik, Sekretarz) – kwota 142.660,30 zł; b) kadra kierownicza – kwota 457.581,33 zł; c) pracownicy – kwota 743.765,15 zł.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż Burmistrz [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) oraz że żądane przez P.R. we wniosku z dnia 17 marca 2025 r. informacje stanowią informację publiczną. Spór dotyczy natomiast tego, czy organ – pomimo udzielenia wnioskodawcy w dniu 31 marca 2025 r. stosownych informacji – pozostawał w bezczynności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż celem prawa do informacji jest zapewnienie jawności życia publicznego, przejrzystości działań organów państwa i innych instytucji wykonujących zadania publiczne, a w konsekwencji możliwości wpływania obywateli na postępowanie władz publicznych i funkcjonowanie struktur publicznych. Informacja o wydatkach podmiotu, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje środkami publicznymi – na nagrody (premie, dodatki) dla pracowników jest zatem informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej można żądać nie tylko informacji o ogólnej kwocie środków przeznaczonych na wynagrodzenia (w tym na nagrody), ale także informacji o tym, jakie kwoty z tych środków zostały przyznane konkretnej grupie pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, czy też pojedynczemu pracownikowi, jeśli jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu zobowiązanego. Przy czym bez znaczenia dla uznania takich informacji za informację publiczną jest to, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym, związanym jedynie z obsługą podmiotu zobowiązanego, czy te osoby pełniącej funkcję publiczną bądź mającą związek z pełnieniem tej funkcji. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i to dopiero na tym etapie postępowania podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ustalić, czy informacje publiczne objęte wnioskiem mogą być udostępnione zgodnie z prawem, biorąc pod uwagę na przykład prawo do prywatności. W takim przypadku informacje te nie tracą jednak z tego powodu charakteru informacji publicznej, tylko ich udostępnienie podlega wtedy ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tym niemniej, ewentualna odmowa udostępnienia żądanych danych, z uwagi na prywatność osoby fizycznej, a więc z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (na który to przepis powołuje się Burmistrz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), powinna znaleźć odzwierciedlenie w wydaniu przez organ decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., która jednak w przedmiotowej sprawie nie została wydana.
Należy zatem zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż skoro intencją wnioskodawcy było uzyskanie listy konkretnych stanowisk obsadzonych przez osoby pełniące funkcje publiczne lub mające związek z pełnieniem tych funkcji, wraz z przyporządkowaną do każdego stanowiska ogólną kwotą wszystkich nagród, premii i dodatków (sformułowanie: "z podziałem na poszczególnych pracowników") – to odpowiedź Burmistrza z dnia 31 marca 2025 r., jako zbyt ogólna, nie spełniała powyższych kryteriów. Ponadto – jak już wyżej wskazano – jeśli organ chciał powołać się na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., to winien był w tym zakresie wydać stosowną decyzję administracyjną.
Z przedstawionych względów przyjąć należy, iż WSA w Warszawie trafnie stwierdził, że w okolicznościach tej sprawy Burmistrz dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, a zatem zasadnie zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku zgodnie z intencją wnioskodawcy.
W konsekwencji powyższego, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.