III OSK 1050/25

III OSK 1050/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-08-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Po 289/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2025-04-08
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 183 § 1-2, art. 184, art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej redakcji [...] redaktora naczelnego [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 289/25 w sprawie ze skargi redakcji [...] redaktora naczelnego [...] na decyzję Prezesa Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 3 marca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 289/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę redaktora naczelnego redakcji [...] na decyzję Przewodniczącego Wydziału IV Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 3 marca 2025 r. wydaną w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o udzielenie informacji publicznej w postaci nadesłania skanu akt o sygn. IV Nkd 305/24.
W treści uzasadnienia postanowienia wskazano, że skarżący zwrócił się do Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanu akt o sygn. IV Nkd 305/24, na skutek którego Przewodniczący Wydziału IV Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu (dalej: organ pierwszej instancji) wydał decyzję odmowną z dnia 3 marca 2025 r. Decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), a następnie została skarżącemu doręczona w dniu 11 marca 2025 r. z pouczeniem, że przysługuje od niej odwołanie do Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu (dalej: organ drugiej instancji), które wnieść należy w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Skarżącego pouczono także o możliwości zrzeczenia się prawa do odwołania.
Sąd pierwszej instancji przytoczył treść przepisów art. 16 ust. 1 oraz ust. 2 pkt
1 u.d.i.p. i podkreślił, że do decyzji wydanych w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni.
Tymczasem z treści wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia była ww. decyzja organu pierwszej instancji z dnia 3 marca 2025 r. Skarżącemu przysługiwało zatem prawo do złożenia odwołania do organu drugiej instancji, o czym wnioskodawca został prawidłowo pouczony, lecz zamiast tego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Z uwagi na fakt, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) złożona skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, a zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1. Art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez dopuszczenie do udziału w składzie orzekającym osoby bezskutecznie powołanej na urząd sędziego, która nie stanowi Sądu państwa Unii Europejskiej w rozumieniu TFUE,
2. Art. 6 EKPC poprzez dopuszczenie do udziału w składzie orzekającym osoby bezskutecznie powołanej na urząd sędziego, która nie stanowi Sądu państwa Unii Europejskiej w rozumieniu TFUE, co narusza normę art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka,
3. Art. 47 KPP poprzez dopuszczenie do udziału w składzie orzekającym osoby bezskutecznie powołanej na urząd sędziego, która nie stanowi Sądu państwa Unii Europejskiej w rozumieniu TFUE, co narusza normę art. 47 Karty Praw Podstawowych,
4. Art. 183 § 2 ust. 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 47 KPP, art. 6 EKPC, art. 45 ust. 1 Konstytucji w ten sposób, iż w składzie Sądu brała udział osoba nieuprawniona,
5. Art. 174 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez wadliwą wykładnię, a to poprzez uznanie, iż wniesienie przez skarżącego środka odwoławczego do właściwego organu i jednocześnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może skutkować odrzuceniem skargi podczas, gdy zgodnie z art. 231 § 1 k.p.a. przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i jednocześnie organu winno skutkować jej rozpoznaniem przez właściwy organ oraz przekazaniem jej przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do właściwego organu w świetle art. 129 § 1 k.p.a.
6. Art. 174 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 129 § 1 k.p.a., a to w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe poprzez wadliwą wykładnię, a to poprzez uznanie, iż wniesienie przez skarżącego środka odwoławczego do właściwego organu i jednocześnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może skutkować odrzuceniem skargi podczas, gdy zgodnie z art. 231 § 1 k.p.a. przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i jednocześnie organu winno skutkować jej rozpoznaniem przez właściwy organ drugiej instancji oraz przekazaniem jej przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do właściwego organu w świetle art. 129 § 1 k.p.a.
Wskazując na ww. zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o wyznaczenie rozprawy zdalnej przed NSA i uchylenie zaskarżonego postanowienia, zniesienie postępowania oraz jego umorzenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Mając na uwadze sposób skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS
10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Te warunki w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie w pełni zostały zrealizowane.
W świetle powyższego należy także wskazać, że rozpatrywana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie przyporządkowuje zarzutów do konkretnego punktu art. 174 p.p.s.a. Brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, iż skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu, jednakże świadczy o niestaranności w jej konstruowaniu. Nie jest domeną Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalanie podstaw skargi kasacyjnej, bowiem obowiązek w tym zakresie spoczywa wyłącznie na skarżącym kasacyjnie. Nadto, należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu zarzut dotyczy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie sprecyzowano nazw, ani nie podano dat i publikatorów zaskarżonych aktów prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał zarzuty najdalej idące, tj. naruszenia art. 183 § 2 ust. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 47 KPP, art. 6 EKPC, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP. Zarzuty sformułowane w punktach 1-4 skargi kasacyjnej, w decydującym zakresie koncentrowały się na sposobie ukształtowania Krajowej Rady Sądownictwa, co przemawiało za koniecznością odniesienia się do nich łącznie. Zarzuty te należało uznać za bezzasadne.
Konieczne jest wyjaśnienie, że kwestia udziału w składzie sądu sędziego powołanego na stanowisko na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 249/22, Sąd stwierdził, powołując się na liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sam fakt udziału w powołaniu na urząd sędziego w procedurze przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r., nie przesądza o wadliwości postępowania. W szczególności fakt wyłonienia kandydata na sędziego przez tak ukształtowaną Krajową Radę Sądownictwa nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania. W razie wątpliwości co do bezstronności
i niezależności danego sędziego konieczne jest zbadanie konkretnych faktów mających te wątpliwości uzasadniać w świetle okoliczności danej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku przywołał treść orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2019 r. (nr C-585/18, C-624/18, C-625/18) i wskazał, że podstawa nieważności określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dotyczy sytuacji, w której skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo w której w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.
Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale połączonych Izb:
Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20. Niezależnie od tego, że przywołana uchwała nie wiąże sądów administracyjnych, ma zastosowanie wyłącznie do sędziów Sądu Najwyższego, sądów powszechnych i wojskowych (z uwagi na odrębność sądownictwa administracyjnego i powszechnego), to z jej uzasadnienia nie wynika, aby sam fakt udziału sędziego wyłonionego przez KRS ukształtowaną w trycie ustawy z 8 grudnia 2017 r., przesądzał o wadliwości postępowania przed sądem powszechnym. Sąd Najwyższy wyraźnie nakazał dla ustalenia, czy obsada sądu była właściwa, badanie konkretnych okoliczności oraz ich skutków, a zatem dokonywania oceny ad casum każdej konkretnej wątpliwości co do obsady sądu.
Samodzielną przesłanką do uznania wadliwości obsady składu sądu nie może być wyłącznie wadliwość procesu powoływania sędziego, ale musi ponadto wystąpić konkretna okoliczność, która prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 KPP oraz art. 6 ust.
1 EKPC. Oznacza to konieczność indywidualnego podejścia do orzeczeń wydawanych przez sędziów powołanych do sądów powszechnych lub administracyjnych, a także
do kwestii związanych z ich wyłączeniem. Nie do zaakceptowania jest zatem interpretacja skarżącego kasacyjnie, w myśl której sędzia powołany na wniosek KRS ukształtowanej w trybie ustawy z 8 grudnia 2017 r. nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania w każdej sprawie rozpoznawanej przez sąd administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia
2023 r., sygn. akt II GSK 1702/2).
Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko odnośnie konieczności badania ad casum przesłanki bezstronności i niezależności sędziego. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych okoliczności, poza zastrzeżeniami dotyczącymi procedury powołania sędziego, odnoszących się do bezstronności i niezawisłości sędziego sprawozdawcy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Z pewnością za takie nie może być uznana krytyczna ocena niekorzystnego dla skarżącego postanowienia Sądu pierwszej instancji. Bezprzedmiotowa jest zatem argumentacja skarżącego powołującego się na dopuszczenie do udziału w składzie orzekającym osoby bezskutecznie powołanej na urząd sędziego.
W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia, by postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu było obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na to, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa. Dla porządku należy wskazać, że nie wystąpiła również druga z przesłanek nieważności postępowania wymieniona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to jest, że w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.
Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 174 § 1 i § 2 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że art. 174 pkt 1 i pkt 2 (a nie paragraf pierwszy i paragraf drugi, jak błędnie podał skarżący kasacyjnie) p.p.s.a. wskazuje dwie podstawy kasacyjne, na których można oprzeć skargę kasacyjną. Przepis ten nie mógł zatem zostać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny podczas wydawania zaskarżonego postanowienia.
Nieskuteczne okazały się także zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 231 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 1914), którego strona skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym zastosowaniu do sprawy, co zaskutkowało odrzuceniem skargi zamiast zakwalifikowaniem jej jako odwołania i przekazaniem jej przez sąd administracyjny w trybie art. 129 § 1 k.p.a. do organu drugiej instancji.
Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne czyniąc przedmiotem zaskarżenia decyzję Przewodniczącego Wydziału IV Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 3 marca 2025 r. wydaną na skutek negatywnej weryfikacji złożonego przezeń wniosku dostępowego. Wskazana decyzja została wydana przez Przewodniczącego Wydziału IV Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu działającego jako organ pierwszej instancji. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Bezsporne pozostaje, iż skarżący z prawa tego nie skorzystał, wnosząc na decyzję organu pierwszej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W takim stanie rzeczy prawidłowo Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił. Z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z literalnej wykładni ww. przepisu wynika, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymaga zainicjowania postępowania odwoławczego, z zastrzeżeniem art. 52
§ 3. Skarga niespełniająca powyższego wymogu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), co przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez sąd pierwszej instancji.
Wobec wskazanych zarzutów naruszenia poszczególnych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) jedynie dla porządku należy wskazać, że sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów kompetencyjnych adresowanych do organów administracji publicznej (w ujęciu ustrojowym albo w ujęciu funkcjonalnym) oraz regulujących postępowanie przed tymi organami, a co za tym idzie nie może być adresatem zarzutów ich naruszenia.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe, należy wskazać, że treść tego przepisu wskazuje na jego kompetencyjny charakter, norma w nim zawarta jest adresowana do organu administracji publicznej, a nie do sądu. Z tych przyczyn przepis ten nie mógł zostać naruszony przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę.
Odnosząc się do wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, wskazać należy, że stosownie do art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku tego rodzaju postanowień
rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest fakultatywne. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Powyższej oceny nie zmienia złożony w skardze kasacyjnej wniosek. Zauważyć należy, że możliwość skierowania sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenia rozprawy także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym została pozostawiona uznaniu sądu i w tym zakresie nie jest uwarunkowana stanowiskiem stron. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.