III KZ 27/26

III KZ 27/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 7 października 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek 
  
w sprawie M. S. , 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 7 października 2026 r., 
zażalenia obrońcy skazanego, 
na postanowienie Sądu Najwyższego  
z dnia 27 sierpnia 2026 r., III KK 339/26, 
w przedmiocie wynagrodzenia obrońcy z urzędu, 
na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 426 § 1 k.p.k.  
i art. 518 k.p.k., 
  
                         p o s t a n o w i ł 
       pozostawić zażalenie bez rozpoznania. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
          W sprawie III KK 339/26 Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 27 sierpnia 
2026 r. oddalił kasację obrońcy z urzędu skazanego M. S.  jako oczywiście 
bezzasadną (pkt 1), zwolnił skazanego M. S.  od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa 
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (pkt 2), nie uwzględnił wniosku adw. 
P. W. , obrońcy z urzędu skazanego M. S. , o przyznanie kosztów pomocy prawnej 
udzielonej skazanemu w postępowaniu kasacyjnym (pkt 3).  
 
Zażalenie na postanowienie z punktu 3 wniósł obrońca z urzędu skazanego, 
adw. P.W., który zarzucił „obrazę przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 i § 3 k.p.k. 
w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz § 2 pkt 1 i § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia 

III KZ 27/26 
2 
 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb 
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, poprzez ich niezastosowanie, 
polegające na odmowie przyznania obrońcy z urzędu wynagrodzenia za 
sporządzenie i wniesienie kasacji z tego powodu, że nie został on ponownie 
wyznaczony w trybie art. 84 § 3 k.p.k. do postępowania kasacyjnego, a w 
konsekwencji przyjęcie, że kasacja nie została wniesiona na rzecz skazanego M. S.  
przez obrońcę uprawnionego do działania w jego imieniu, podczas gdy skarżący 
został wyznaczony obrońcą z urzędu zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2025 r., które 
nie zawierało żadnego ograniczenia zakresu jego umocowania, a zgodnie z art. 84 § 
1 k.p.k. takie wyznaczenie uprawniało go do działania w całym postępowaniu, nie 
wyłączając czynności podejmowanych po uprawomocnieniu się orzeczenia, zaś 
sporządzenie i wniesienie kasacji stanowiło czynność procesową wykonaną w 
ramach udzielonej skazanemu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, objętą § 17 
ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia” oraz wniósł o „zmianę pkt 3 postanowienia 
poprzez przyznanie na rzecz adw. P. W.  od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu M. S. w postępowaniu kasacyjnym, 
w tym za sporządzenie i wniesienie kasacji według norm prawem przepisanych, 
podwyższonych o kwotę należnego podatku Vat w stawce 23% i podtrzymuję 
oświadczenie, zgodnie z którym koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w 
części”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Zażalenie jest niedopuszczalne z mocy ustawy, dlatego też należało 
pozostawić je bez rozpoznania. 
 
Zgodnie z art. 430 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania 
przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 
albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia 
terminu. Jednocześnie art. 429 § 1 k.p.k., do którego odsyła przytoczony art. 430 § 
1 k.p.k., stanowi, że należy odmówić przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli 
wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest 
niedopuszczalny z mocy ustawy. W odniesieniu do zażaleń oba te przepisy znajdują 
odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym na mocy art. 518 k.p.k. 

III KZ 27/26 
3 
 
 
Zażalenie w tej sprawie jest niedopuszczalne z mocy ustawy, bowiem brak 
jest podstawy prawnej do jego wniesienia. Nie stanowi jej ani art. 626 § 3 k.p.k., ani 
art. 426 § 2 k.p.k. Odnosząc się do pierwszego z tych przepisów trzeba stwierdzić, 
że w orzecznictwie konsekwentnie i trafnie przyjmuje się, iż art. 626 § 3 k.p.k. nie jest 
przepisem, w którym „ustawa stanowi inaczej” w rozumieniu art. 426 § 1 k.p.k. W 
postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., III KK 216/16 (OSNKW 
2017, z. 4, poz. 21) trafnie wskazano, że przepis ten dotyczy orzeczenia o kosztach 
wydanego przez sąd pierwszej instancji, skoro mowa w nim jest o tym, iż zażalenie 
przysługuje, gdy „nie wniesiono apelacji”, a w razie jej złożenia zażalenie to 
rozpoznaje sąd odwoławczy łącznie z apelacją. Sąd Najwyższy trafnie wskazał tam, 
że skoro art. 626 § 3 k.p.k. nie stanowi podstawy do zaskarżenia orzeczenia w 
przedmiocie kosztów wydanego przez sąd odwoławczy, to tym bardziej nie można 
takiej zaskarżalności przyjmować w stosunku do orzeczeń Sądu Najwyższego (w ten 
sposób także: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 2017 r., VI KZ 
4/17; z dnia 10 września 2020 r., II KZ 17/20; z dnia 9 października 2020 r., I KZ 
22/20). 
 
Podstawy do wniesienia zażalenia na postanowienie o kosztach wydane przez 
Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie stanowi także art. 426 § 2 k.p.k., 
który ustanawia wyjątki od reguły z art. 426 § 1 k.p.k., wprowadzając możliwość 
wniesienia zażalenia poziomego m.in. na rozstrzygnięcie o kosztach, o których po 
raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie 
trafnie wskazuje się, że wprowadzenie odrębnej regulacji w art. 538 § 2 zdanie drugie 
k.p.k. co do zaskarżalności postanowienia o zastosowaniu tymczasowego 
aresztowania w postępowaniu kasacyjnym (z dniem 1 lipca 2015 r.) oznacza, że 
odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 426 § 1 k.p.k. jest zawarte w przepisach 
dotyczących kasacji. Wobec tego nie ma już odpowiedniego zastosowania w 
postępowaniu kasacyjnym art. 426 § 2 k.p.k., skoro kwestię zaskarżalności orzeczeń 
wydanych w toku postępowania kasacyjnego regulują przepisy o kasacji (por. D. 
Świecki, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, red. 
D. Świecki, LEX/el 2025, t. 17 do art. 426; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 
8 września 2022 r., II KZ 32/22; z dnia 9 października 2020 r., I KZ 22/20; z dnia 21 
kwietnia 2017 r., VI KZ 4/17; z dnia 14 grudnia 2016 r., III KK 216/16).  
 
Mając na uwadze powyższe, zażalenie należało pozostawić bez 
rozpoznania jako niedopuszczalne z mocy ustawy.  

III KZ 27/26 
4 
 
 
[J.J.] 
[a.ł]