III KZ 2/19

Sygn. akt III KZ 2/19
POSTANOWIENIE
Dnia 23 stycznia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie
K. M.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 23 stycznia 2019 r.,
zażalenia skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w S.
z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II Ka
[…]
,
o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.,
uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odmówił skazanemu K. M. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II Ka
[…]
. W pisemnych motywach orzeczenia uznano, że skazany nie wykazał w sposób należyty, iż nie mógł z przyczyn od niego niezależnych dochować terminu złożenia przedmiotowego wniosku. Zdaniem Sądu za takim twierdzeniem przemawia fakt, że przedstawione przez wnioskodawcę zaświadczenie lekarskie, wydane w ostatnim dniu terminu zawitego i dotyczące niemożliwości stawienia się na rozprawę w Sądzie Rejonowym w P. w dniu 8 listopada 2018 r. nie oznacza, że skazany nie mógł dopełnić wskazanej czynności procesowej skoro korzystał z pomocy obrońcy z wyboru, z którym mógł się skontaktować, a nadto zarówno on sam jak i reprezentujący go adwokat wiedzieli o terminie rozprawy odwoławczej powinni być więc świadomi, że w dniu rozprawy odwoławczej może zapaść wyrok i tym samym rozpocznie się bieg 7 – dniowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. W ocenie Sądu przedstawione przez skazanego zaświadczenie nie uprawdopodabnia aby stan zdrowia uniemożliwiał mu przesłanie stosownego wniosku.
W zażaleniu na to postanowienie K. M. zarzucił:
1.
naruszenie art. 126 § 1 k.p.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się ustaleniem, iż skazany nie wykazał okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu, w sytuacji, gdy wprost wskazano, że dokonanie czynności i samo powzięcie informacji o zapadłym orzeczeniu, uniemożliwiła skazanemu ciężka choroba, co wynika z przedłożonej dokumentacji medycznej;
2.
naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego przejawiającą się zupełnym pominięciem znacznej części informacji wynikających z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego;
3.
błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść postanowienia, tj. nieuprawnione, dowolne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym stwierdzenie, iż stan zdrowia skazanego pozwalał na złożenie wniosku o uzasadnienie w terminie, w sytuacji gdy dokumentacja medyczna stoi w oczywistej sprzeczności z taką tezą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanego jest zasadne.
Nie można odmówić racji skarżącemu w szczególności w tej części, w której zauważa pominięcie przy orzekaniu istotnej części informacji wynikających z dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczenia wydanego przez lekarza sądowego (k. 456). Jest bowiem bezsporne, że w zaświadczeniu tym – datowanym na dzień 6 listopada 2018 r. – poza stwierdzeniem niemożliwości stawienia się K. M. w Sądzie Rejonowym w P. w dniu 8 listopada 2018 r. – w pkt 3 odnotowano również fakt niezdolności wyżej wymienionego do pracy w okresie 25.10. – 23.11.2018 r., a jednocześnie zawarto informację o przewidywanym terminie zdolności do stawiennictwa po 1 grudnia 2018 r. (pkt 4). Uwzględnienie tych okoliczności, przy zdiagnozowanym przez lekarza w trakcie badania ciśnieniu krwi (225/120), bez wątpienia zawarte w wystąpieniu o przywrócenie terminu twierdzenie skazanego powołującego się na swój stan zdrowi co najmniej uprawdopodabnia.
Nieuwzględnienie powyższych okoliczności, czyni wydane w tej sprawie postanowienie co najmniej przedwczesnym. Nie ulega wszakże wątpliwości, że – co również trafnie podniósł skarżący, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1996 r., V KKN 11/96 (Prok. i Pr. – orzecz. 1997, nr 1, poz. 7)  – przepis art. 126 § 1 k.p.k. wymaga uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. W świetle poczynionych wyżej zauważeń uznanie, że do takiego uprawdopodobnienia nie doszło razi dowolnością.
Mając na uwadze powyższe, zaskarżone postanowienie należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S.. Procedując powtórnie Sąd ten rozważy, czy rzeczywisty stan zdrowia skazanego – w istotnym z punktu widzenia art. 126 § 1 k.p.k. czasie – był tego rodzaju, że czynił niemożliwym nie tylko samodzielne złożenie wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, lecz również skontaktowanie się w tym celu (chociażby telefonicznie) z obrońcą z wyboru, którego wówczas K. M. przecież posiadał, w celu zobligowania przedstawiciela procesowego do przedsięwzięcia czynności określonej w art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1 k.p.k. Bez wątpienia pomocna może być w tym analiza innej dokumentacji lekarskiej, która w międzyczasie – w związku z wnioskami obrońcy o odroczenie wykonania kary oraz o wstrzymanie wykonania kary pozbawienia wolności – została dołączona do akt sprawy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak na wstępie.