III KZ 18/26

III KZ 18/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 30 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Jacek Błaszczyk 
  
w sprawie D.B.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 30 czerwca 2026 r.  
zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego  
z dnia 19 maja 2026 r., sygn. akt III KO 2/26  
o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania w 
sprawie Sądu Apelacyjnego w Krakowie o sygn. akt II Ko 237/25, zakończonej 
zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2025 r. o pozostawieniu bez dalszego biegu 
wniosków skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu,  
na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 k.p.k.  
 
p o s t a n o w i ł  
  
    utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Zarządzeniem z dnia 19 maja 2026 r., sygn. akt III KO 2/26, upoważniony 
sędzia Sądu Najwyższego na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 
k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia osobistego wniosku D.B. o wznowienie 
postępowania w sprawie Sądu Apelacyjnego w Krakowie o sygn. akt II Ko 237/25, 
zakończonej zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2025 r. o pozostawieniu bez dalszego 
biegu wniosków skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu. 

III KZ 18/26              
2 
 
 
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł skazany. Nie sformułował jednak 
żadnych zarzutów, a jedynie wskazał, że w sprawie zachodzą uchybienia 
proceduralne o charakterze bezwzględnych przesłanek określonych w art. 439 k.p.k. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 
Skarżący, jak wskazano wyżej, nie sformułował żadnych zarzutów w środku 
odwoławczym. 
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew oczekiwaniom skazanego 
w ramach niniejszego postępowania zażaleniowego nie jest możliwa merytoryczna 
ocena argumentacji przedstawionej przez skazanego. W tym postępowaniu 
kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do oceny zasadności samego 
zarządzenia o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego wznowienie 
postępowania. Jak słusznie wskazał sędzia Sądu Najwyższego w zaskarżonym 
zarządzeniu, wznowienie postępowania dotyczy tylko prawomocnego orzeczenia 
(wyroku lub postanowienia). Takich warunków, nie spełnia natomiast decyzja 
procesowa w postaci zarządzenia.  
W tych realiach procesowych, warunek ustawowy, przewidziany w art. 545 § 
3 k.p.k., powoduje, że nie jest możliwe nadanie biegu wnioskowi o wznowienie 
postępowania, który nie dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym 
orzeczeniem. Przepisami art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. ustawodawca 
wprost zobowiązał prezesa sądu (przewodniczącego wydziału lub upoważnionego 
sędziego - art. 93 § 2 k.p.k.) do badania warunków formalnych także wniosków o 
wznowienie postępowania i odmowy ich przyjęcia, jeżeli ich nie spełniają (zob. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2011 r., V KZ 4/11, OSNwSK 
2011/1/515). Osobisty wniosek skazanego o wznowienie postępowania wobec jego 
niedopuszczalności z mocy ustawy, uniemożliwiał zatem nadanie procesowego 
biegu sprawie o wznowienie postępowania. 
Kierując się przedstawionymi wyżej względami, Sąd Najwyższy orzekł jak w 
sentencji. 
 
[WB] 
[r.g.] 

III KZ 18/26              
3