III KO 41/22

Sędzia Sądu Najwyższego Igor Zgoliński wystąpił z żądaniem o wyłączenie go od rozpoznania sprawy o sygnaturze akt III KS 10/22. Sprawa ta dotyczyła skargi obrońcy na orzeczenie sądu odwoławczego, w której podniesiono potrzebę zbadania z urzędu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu. Zarzuty te odnosiły się do sytuacji prawnej członków składu sądu odwoławczego, którzy zostali powołani na stanowisko sędziego w procedurze nominacyjnej określonej w ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Sędzia Zgoliński stwierdził, że wobec sygnalizowanych uwag natury ustrojowej dotyczących członka składu orzekającego, które w zbliżonym stopniu dotyczą również jego samego, jego udział w rozpoznaniu sprawy mógłby wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziowskiej w odbiorze społecznym. Sąd Najwyższy, rozpoznając żądanie, uznał je za zasadne. Stwierdzono, że sędzia Zgoliński, jako sędzia sprawozdawca w tej sprawie, musiałby rozstrzygać kwestie, które w pewnym stopniu dotyczą jego samego, ponieważ został powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze kwestionowanej w skardze. Wobec tego, jego udział stanowiłby naruszenie zasady nemo iudex in causa sua, co mogłoby prowadzić do przekonania o braku bezstronności sądu i rzetelności procesu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający