III KO 23/22

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w R. o przekazanie sprawy karnej przeciwko J. K., oskarżonemu o zniesławienie (art. 212 § 1 i 2 k.k.), innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. Sąd Rejonowy uzasadnił swój wniosek tym, że mąż oskarżycielki prywatnej, A. L.– C., jest wieloletnim biegłym sądowym z zakresu neurologii przy Sądzie Okręgowym w R., co w odbiorze społecznym mogłoby rodzić przeświadczenie o braku zdolności sądu do obiektywnego przeprowadzenia postępowania. Sąd Najwyższy uznał jednak wniosek za oczywisty i bezzasadny. Podkreślono, że instytucja przekazania sprawy jest wyjątkowa i powinna być stosowana tylko w sytuacjach faktycznie wpływających na swobodę orzekania lub stwarzających pozory braku obiektywizmu. Sąd Najwyższy zaznaczył, że same kontakty zawodowe sędziów z osobami związanymi z wymiarem sprawiedliwości (jak biegli) nie uzasadniają przekazania sprawy, chyba że istnieją dodatkowe okoliczności wskazujące na częstotliwość i regularność takich kontaktów. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy ograniczył się do ogólnikowej argumentacji, nie wykazując, w jaki sposób powiązanie rodzinne biegłego z oskarżycielką miałoby wpłynąć na obiektywizm sądu. Dodatkowo, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że przewód sądowy został już otwarty, a sędzia sprawozdawca złożył oświadczenie o braku znajomości stron i braku podstaw do wyłączenia. Sąd Najwyższy uznał, że obawy o „odbiór społeczny” są nieuzasadnione, a obowiązkiem sądu jest prowadzenie spraw w sposób budujący autorytet, a nadmierne korzystanie z art. 37 k.p.k. podważa ten autorytet.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający