Pełny tekst orzeczenia

III KO 226/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III KO 226/25 
 
 
  
ZARZĄDZENIE 
  
Dnia 4 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Dariusz Świecki 
  
 
  
                               zarządził:  
1. wobec tego, że z uwagi na treść wystąpienia Sądu Rejonowego 
w Rzeszowie nie może być ono potraktowane jako wniosek o 
przekazanie sprawy w trybie art. 37 § 1 k.p.k. (art. 118 § 1 k.p.k.), 
zwrócić akta sprawy temu Sądowi;  
2. zakreślić sprawę jako załatwioną w inny sposób.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy w składzie z udziałem sędziego X.Y. wystąpił do Sądu Najwyższego 
o przekazanie zawisłej przed nim sprawy do rozpoznania innemu sądowi 
równorzędnemu z uwagi na to, że - jak podnosi się w uzasadnieniu tej inicjatywy - 
wskazany sędzia wbrew uchwale Krajowej Rady Sądownictwa i przepisowi art. 22a 
§ 6 u.s.p. zarządzeniami kierownictwa Sądu Rejonowego w Rzeszowie 
zobowiązywany jest do rozpoznawania spraw karnych i wykroczeniowych, w tym 
przedmiotowej sprawy. Z uwagi na to, że sędzia ten stanął przed dylematem czy 
powinien w tych realiach przystąpić do rozpoznawania przedmiotowej sprawy, w 
jego ocenie należało zwrócić się do Sądu Najwyższego o jej przekazanie innemu 
sądowi równorzędnemu. 
Okoliczności, o których mowa w wystąpieniu związane są ściśle z osobą 
konkretnego sędziego, a nie Sądem wyznaczonym zgodnie z właściwością do 

III KO 226/25              
2 
 
 
rozpoznania tej sprawy. Nie jest to zatem wniosek w trybie art. 37 § 1 k.p.k. (art. 
118 § 1 k.p.k.). Bezsprzecznie tryb, o jakim stanowi art. 37 § 1 k.p.k., dotyczy 
przekazania sprawy innemu sądowi, a więc obrazowo rzecz ujmując „wyłączenia” 
sądu jako takiego od rozpoznania danej sprawy, gdyż z uwagi na dobro wymiaru 
sprawiedliwości tenże sąd nie powinien jej rozpoznawać. Nie służy on zaś 
rozwiązywaniu zaistniałych problemów organizacyjnych poprzez „zwalnianie” 
sędziego od orzekania. Kwestie, o jakich mowa w przedmiotowym wystąpieniu, to 
bowiem zagadnienia o charakterze wewnątrzorganizacyjnym. 
Sumując, jako że w wystąpieniu tym nie wskazano na jakiekolwiek 
okoliczności związane z Sądem właściwym, lecz wyłącznie z osobą sędziego, a 
tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.k. nie służy do wyłączania sędziego od 
rozpoznawania sprawy, do domagania czego sprowadza się przedmiotowa 
inicjatywa, należało zarządzić jak na wstępie.  
[WB] 
[a.ł]