III KKN 52/01

Sygn. akt III KKN 52/2001 
 
 
W Y R O K  
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
 
 
  
 
 
 
Dnia 10 kwietnia 2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie 
następującym: 
 
 
Przewodniczący: SSN – Marek Sokołowski  
 
 
Sędziowie: SN – Andrzej Deptuła 
  
SN – Halina Gordon – Krakowska (spr.) 
 
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2001 r. 
sprawy 1. A. W. 
 2. J. K. 
skazanych z art. 124 § 1 kw i in. 
z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego 
na korzyść skazanych 
od wyroku Sądu Rejonowego w S. 
z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. II Kws (…) 
 
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę A. W. i J. K. przekazuje Sądowi 
Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania. 

 
2
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Orzeczeniem Kolegium d/s Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w S. z 
dnia 3 lutego 2000 r. sygn. Kw (…), obwinieni A. W. i J. K. zostali uznani 
winnymi tego, że: 
I. 
w dniu 14 lipca 1999 r. ok. godz. 2300 w N., wspólnie i w porozumieniu, 
dokonali w sposób umyślny, zniszczenia drewnianego ogrodzenia 
wartości 200 złotych, na szkodę I. K., tj. wykroczenia z art. 124 § 1 kw, 
II. 
w tym samym miejscu i czasie głośnym krzykiem i używaniem słów 
wulgarnych, zakłócili spokój i spoczynek nocny, tj. wykroczenia z art. 51 
§ 1 kw. 
Na podstawie art. 124 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzono 
obwinionym kary po 400 złotych grzywny każdemu z nich. 
 
Środek odwoławczy od powyższego orzeczenia nieśli obaj obwinieni. 
 
Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. II Kws 
(…) rozpoznając sprawę w trybie art. 508 § 3 kpk, zmienił zaskarżone 
orzeczenie w ten sposób, że wymierzone oskarżonym grzywny obniżył do 200 
złotych. 
 
Od tego wyroku wniósł kasację na korzyść A. W. i J. K. Prokurator 
Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 
457 § 2 w zw. z art. 510 kpk, polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku 
w sposób nie czyniący zadość wymogom zakreślonym tymi przepisami, a w 
konsekwencji, niemożność oceny, czy podstawę tegoż wyroku stanowi – 
zgodnie z art. 410 kpk – całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy 
głównej. 

 
3
 
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Kasacja jest zasadna. 
 
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku ograniczające się do stwierdzenia, że 
„przeprowadzone postępowanie dowodowe, a zwłaszcza zeznania naocznych 
świadków zdarzenia pozwalają na uznanie, że oskarżeni dopuścili się 
zarzucanych im czynów” jest oczywiście niewystarczające, a taki sposób 
procedowania rażąco narusza przepis art. 457 § 2 kpk sąd bowiem nie 
ustosunkował się do zarzutów odwołania i nie wskazał dlaczego nie uznał ich 
za zasadne, bądź niezasadne. Nie uwzględnił też zeznań M. M., zrezygnował z 
przesłuchania świadków obrony: B. M. nie wzywając jej na rozprawę oraz 
świadka K. Ś. co nastąpiło z oczywistą obrazą art. 512 § 4 kpk. 
 
Przesłuchanie wymienionych świadków było konieczne bowiem 
oskarżeni konsekwentnie utrzymywali, że są oskarżeni niesłusznie i nie 
przyznawali się do winy. 
 
W tym stanie rzeczy – uwzględniając kasację – Sąd Najwyższy uchylił 
zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.