III KKN 459/99

Sygn. akt III KKN 459/99  
 
 
 
 
 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
 
 
 Dnia 30 stycznia 2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie 
następującym: 
 
 
Przewodniczący: SSN  - Ewa Gaberle 
Sędziowie:  SN  
- Wiesław Kozielewicz 
 SN   
- Józef Musioł (spr.) 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza  
 
po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r. 
sprawy W. B. 
skazanego z art. 210 § 1 d.kk 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego  
od wyroku Sądu Okręgowego w S. 
z dnia 24 lutego 1999 r., sygn. II Ka (...) 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. 
z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. II K (...) 
 
I. 
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi 
Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w 
postępowaniu odwoławczym. 

 
2
II. 
zarządza zwrot skazanemu 450 zł z tytułu uiszczonej 
przez niego opłaty od kasacji. 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 24 lutego 1999 r. sygn. akt II Ka 
(...) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 czerwca 1999 r. 
sygn. akt II K (...) mocą, którego oskarżeni, w tym, W. B., uznani zostali za 
winnych tego, że „w dniu 30 czerwca 1996 r., w miejscowości B. działając 
wspólnie i w porozumieniu (...) osobami dokonali „napadu rabunkowego na 
osobę Z. W. w ten sposób, że używając gwałtu na osobie, polegającego na biciu 
i kopaniu w głowę i inne części ciała doprowadzili go do stanu bezbronności, a 
następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze, zegarek i srebrny sygnet o 
łącznej wartości 219 zł” i za to na podstawie art. 210 § 1 d.kk i 36 § 2 i 3 d.kk 
W. B. skazany został na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 1000 zł 
grzywny. 
 
Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją obrońca W. B., 
który zarzucił: 
„1. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie: 
art. 9, 69, 85 kpk z 1969 r. przez nie wyznaczenie oskarżonemu obrońcy z 
urzędu. 
2. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego , a mianowicie art. 
3 § 1 i art. 313 § 1 kpk z 1969 roku przez nie wyjaśnienie wszystkich 
istotnych okoliczności sprawy oraz zupełne nie zajmowanie się 
okolicznościami przemawiającymi na korzyść oskarżonej. 
3. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 
3 § 3, 357, 372 § 1, 406 § 1 kpk z 1969 roku przez skazanie oskarżonego na 

 
3
podstawie wyjaśnień A. B. bez przeprowadzenia porównania jej wyjaśnień z 
innymi dowodami. 
4. rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk przez 
niezastosowanie tegoż przepisu”. 
 
Podnosząc te zarzuty autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego i skierowanie sprawy 
Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kasacji trudno odmówić słuszności szczególnie w części dotyczącej 
rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk. 
 
Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna 
niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, chyba że 
poprzednia ustawa jest względniejsza dla sprawcy. 
Nie ma żadnej wątpliwości, iż ustawa (art. 210 § 1 kk) obowiązująca w chwili 
popełnienia przypisanego przez Sąd I instancji, czynu oskarżonemu była 
surowsza niż w nowym unormowaniu, dotyczącym rozboju obowiązującym w 
chwili orzekania przez Sąd Okręgowy. Mimo tego Sąd Okręgowy nie uczynił 
zadość wymogowi przepisu art. 4 § 1 nowego kodeksu karnego. Dlatego, że 
uchybienie to mogło mieć wpływ na treść orzeczenia zachodziła konieczność 
uchylenia wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do 
ponownego rozpoznania. 
 
Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa 
procesowego to zauważyć należy, iż autor kasacji błędnie cytował przepisy kpk 
z 1969 r. podczas gdy wyrok Sądu Odwoławczego zapadł pod rządami nowego 
kodeksu postępowania karnego z 1997 r. 
 
Nie wnikając w zasadność dokonanych zarzutów kasacji należy podnieść 
jedynie, iż ta część kasacji, która podważa prawidłowość ustaleń faktycznych 

 
4
dokonanych w oparciu o przeprowadzone dowody którym Sąd dał wiarę – nie 
może odnieść pozytywnego skutku. 
 
Natomiast zarzut podniesiony w pkt 1 kasacji jest słuszny. Błędny jest 
pogląd, iż w sytuacji gdy oskarżony ustanowił obrońcę z wyboru, „który 
występował podczas rozprawy apelacyjnej” to stać go było również na 
ustanowienie obrońcy w toku postępowania w czasie postępowania przed 
Sądem Rejonowym. 
 
Fakt ustanowienia przez oskarżonego obrońcy z wyboru w toku 
postępowania międzyinstancyjnego nie może być równoznaczny z tym, iż 
oskarżony był w stanie ponieść koszty obrony bez uszczerbku (art. 69 d.kpk, 
obecnie art. 78 § 1 kpk) w postępowaniu przed Sądem I instancji. Sytuacja 
materialna i możliwości finansowe oskarżonego mogły się bowiem zmienić, tak 
jak to miało miejsce w tej sprawie.  
 
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Odwoławczy rozważy sprawę 
zarówno pod kątem treści art. 4 § 1 kpk oraz słuszność zarzutu dotyczącego 
naruszenia przez Sąd I instancji art. 69 d.kpk. 
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.