III KKN 333/98

Sygn. akt III KKN 333/98  
 
 
P O S T A N O W I E N I E 
 
 
 
                         
Dnia  5 lutego  2001 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie  
w składzie następującym: 
Przewodniczący: SSN    - Andrzej Konopka 
Sędziowie           SN:     - Marian Buliński - sprawozdawca 
 
 
 
 
                   - Dorota Rysińska 
 
 
Protokolant: Barbara Szenk 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego  
 
po rozpoznaniu w dniu  5 lutego 2001 r. 
sprawy M. G., 
skazanego z art. 212 § 1 kk z 1969 r. 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,  
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. 
z dnia  23 stycznia 1998 r., sygn. akt: II Ka […] 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. 
z dnia 24 października 1997 r., sygn. akt: II K […] 
 
 
- oddala kasację a kosztami sądowymi związanymi z    
postępowaniem kasacyjnym obciąża skazanego. 
   

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 października 1997 r. 
(II K […]) M. G. został skazany za popełnienie przestępstwa określonego 
w art. 212 § 1 kk z 1969 r. na karę grzywny w kwocie 1000 złotych. 
 
Apelację od tego wyroku złożył obrońca oraz prokurator na niekorzyść 
oskarżonego. 
 
Obrońca 
zarzucił 
zaskarżonemu 
wyrokowi 
błąd 
w 
ustaleniach 
faktycznych przez obrazę art. 3 § 2 i 3 kpk z 1969 r. i wniósł o uniewinnienie 
oskarżonego. 
Natomiast 
prokurator 
zarzucił 
rażącą 
niewspółmierność 
(łagodność) wymierzonej oskarżonemu kary. 
 
Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 23 stycznia 1998 r. (II Ka […]) 
zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. 
 
Kasację od tego wyroku złożył obrońca skazanego, zarzucając temuż 
orzeczeniu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć 
wpływ na treść orzeczenia tj. art. 3, art. 357, art. 372 § 1 kpk z 1969 r. poprzez 
nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, przez 
uznanie, że przeprowadzony w sprawie eksperyment osmologiczny należy 
uznać za pełnowartościowy dowód, pomimo, iż jest to jedyny dowód 
przemawiający na niekorzyść skazanego a jego wartość dowodowa została przez 
obronę zakwestionowana w sposób podany w apelacji od wyroku 
Sądu pierwszej instancji. 
 
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy 
do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę 
zaskarżonych wyroków i uniewinnienie skazanego od zarzucanego mu czynu. 
 
W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kasacja obrońcy skazanego nie jest zasadna. 

 
3
 
W istocie rzeczy kasacja sprowadza się do zarzutu obrazy art. 7 kpk    (art. 
4 § 1 kpk z 1969 r.) polegającego na dokonaniu przez sąd dowolnej – zdaniem 
skarżącego – oceny dowodów a zwłaszcza oparcie winy skazanego na 
niepełnowartościowym dowodzie z eksperymentu osmologicznego. Powyższe 
nie znajduje jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. 
 
Bezsporne jest, iż w przedmiotowej sprawie powołano biegłego (k. 20) w 
celu stwierdzenia czy pobrane ślady zapachowe od dwóch osób odpowiadają 
śladowi osmologicznemu zabezpieczonemu w toku oględzin samochodu C. 
z gaśnicy leżącej wewnątrz samochodu. 
 
Biegły sporządził opinię nazwaną „Eksperyment Kryminalistyczny”      
(k. 23-25). Opinia ta była oparta na przeprowadzonych eksperymentach 
osmologicznych, polegających na użyciu dwóch psów „J.” i „E.” 
do zabezpieczenia śladów zapachowych (k. 26-29). Oba psy osobno po sześć 
razy rozpoznawały – po nawęszeniu zapachu pobranego z gaśnicy – pojemniki 
z zapachem pobranym od skazanego (26odw. I 27 odw.). W trakcie tych 
eksperymentów osmologicznych przeprowadzono także badanie sprawności 
węchowej psów i atrakcyjności zapachowej materiału porównawczego, 
potwierdzając sprawność węchową psów i wykluczając atrakcyjność zapachową 
materiału porównawczego. 
 
Wszystkie dowody podlegają takiej samej ocenie, niezależnie czy 
dowodem są zeznania świadka czy opinia osmologiczna, podlegają one 
swobodnej ocenie sądu opartej na zasadach prawidłowego rozumowania 
opartego na wiedzy i doświadczeniu życiowym. Przepisy kodeksu postępowania 
karnego nie  dzielą dowodów na bardziej i mniej wartościowe ani na takie co 
mogą występować samodzielnie i takie co nie mogą być jedynymi 
wskazującymi na winę oskarżonego. 

 
4
Jeden dowód uznany przez sąd za wiarygodny ma zdecydowaną przewagę nad 
wieloma dowodami uznanymi przez sąd za niewiarygodne. Warunkiem jest by 
dokonana przez sąd ocena spełniała wymagania art. 7 kpk. 
 
Sąd pierwszej instancji dokonał właśnie takiej oceny zgromadzonych 
dowodów. Szeroko (k. 2 uzasadnienia wyroku) i wnikliwie uzasadniał dlaczego 
opinię osmologiczną uznał za pełną, jasną i wiarygodną. Nadto wskazał, iż ta 
opinia ma wsparcie w innych dowodach. Sąd odwoławczy taką ocenę dowodów 
dokonaną  przez sąd orzekający aprobował wskazując, iż opinia osmologiczna 
została oparta na prawidłowo przeprowadzonych eksperymentach i nawet jako 
jedyny dowód byłaby dowodem wystarczającym do przypisania winy 
oskarżonemu. Podzielając ocenę dowodów dokonaną przez oba sądy, Sąd 
Najwyższy orzekł , jak na wstępie.   
 
 
 
 
 
 
 
 
Przewodniczący SSN: (Andrzej Konopka) 
 
 
Sędziowie SSN: (Marian Buliński)                      (Dorota Rysińska) 
aw 
f/jw