III KKN 166/98

Sygn. akt III KKN 166/98 
 
 
W Y R O K 
W  IMIENIU  RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJ 
 
 
 
 
 
 
 
        Dnia 6 września 2000 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie 
następującym: 
  
Przewodniczący:  SSN – Feliks Tarnowski (spraw.) 
 
 
           Sędziowie  SN:  - Andrzej Deptuła  
 
 
 
 
 
          Jerzy Steckiewicz 
 
 
Protokolant: Teresa Jarosławska 
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej  Krzysztofa Parchimowicza   
 
po rozpoznaniu w dniu 6 września 2000 r. 
sprawy A. A. 
oskarżonej z art. 252 § 1 d.kk 
z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść 
oskarżonej – PR III KnP […] 
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. 
z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. II Ka […] 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. 
z dnia 25 września 1996 r., sygn. II K […] 
 
uchyla   zaskarżony  wyrok   i   sprawę   przekazuje   Sądowi 

 
2
Okręgowemu 
w 
K. 
do ponownego 
rozpoznania 
w 
instancji odwoławczej. 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
 
Prokurator Rejonowy w K. oskarżył A. A. o to że: 
„w nocy  24 grudnia 1995 roku w K. utrudniała postępowanie przygotowawcze 
w sprawie zabójstwa J. W. w ten sposób, że będąc na miejscu przestępstwa 
zatarła ślady przez umycie noża, którym zadano cios i odłożyła go w inne 
miejsce” 
tj. o czyn z art. 252 § 1 d.kk. 
 
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 25 września 1996 roku sygn. 
II K […] uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu. 
Orzeczenie powyższe zostało zaskarżone przez Prokuratora Rejonowego w K. 
na niekorzyść oskarżonej. 
W apelacji zarzucającej błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę 
rozstrzygnięcia prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Wojewódzki w K., po rozpoznaniu apelacji, wyrokiem z dnia 
17 grudnia 1996 roku sygn. II Ka […] zmienił zaskarżone orzeczenie w sposób, 
że oskarżoną A. A. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu 
z art. 252 § 1d. kk i na podstawie art. 252 § 3 d.kk odstąpił od wymierzenia 
kary. 
 
Od wyroku Sądu Wojewódzkiego kasację na korzyść A. A. złożył 
Prokurator Generalny 
z a r z u c a j ą c 

 
3
rażące 
naruszenie 
przepisu 
prawa procesowego – art. 383 § 2 d.kpk 
polegające na skazaniu oskarżonej, która została uniewinniona przez sąd 
pierwszej instancji od popełnienia zarzucanego jej przestępstwa 
i   w n o s z ą c 
o 
uchylenie 
zaskarżonego 
wyroku 
i 
przekazanie 
sprawy 
Sądowi 
Wojewódzkiemu w K. do ponownego rozpoznania w instancji odwoławczej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja jest oczywiście zasadna, bowiem zaskarżony wyrok zapadł z rażącą 
obrazą przepisu art. 383 § 2 d.kpk. Przepis ten (obecnie art.. 454 § 1 kpk) 
statuował, iż sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został 
uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji 
umorzono bądź warunkowo umorzono postępowanie. 
W sprawie niniejszej – jak wyżej wskazano – Sąd Wojewódzki w K. zmienił 
uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego w K. w ten sposób, że uznał A. A. 
za winną przestępstwa określonego w art. 252 § 1 d.kk i na podstawie art. 252 
§ 3 d.kk odstąpił od wymierzenia oskarżonej kary. 
Orzeczenie sądu o odstąpieniu od wymierzenia kary oznacza niewątpliwie, że 
sprawca dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa, jednakże ze względu na 
istnienie przesłanek przewidzianych w ustawie albo innych okoliczności 
decydujących o sędziowskim wymiarze kary, nie jest celowe orzekanie w 
stosunku do niego kary zasadniczej nawet w minimalnym rozmiarze. Orzeczenie 
takie ma charakter sądowego potępienia czynu i jego sprawcy z jednoczesnym 
stwierdzeniem niecelowości stosowania względem niego środków represji 
karnej. 
 
A zatem odstąpienie od wymierzenia kary różni się w sposób zasadniczy 
od orzeczeń o uniewinnieniu, umorzeniu, czy też warunkowym umorzeniu 
postępowania, o których mowa w art. 383 § 2 d.kpk. 

 
4
Sąd Najwyższy wypowiadając się wielokrotnie w kwestii zakresu zakazu 
skazania oskarżonego przez sąd odwoławczy prezentował konsekwentną linię 
orzeczniczą, w myśl której zakaz przewidziany w art. 383 § 2 d.kpk dotyczy 
wszystkich form skazania (zob. uchwała z 12 października 1990 r., V KZP 
23/90, OSNKW 1991, z. 4-6, poz. 17, uchwała z 22 grudnia 1993 r., I KZP 
34/93, OSNKW 1994, z. 1-2, poz. 9; wyrok z 27 października 1995 r., III KRN 
120/95, OSNPrPr 1996, z. 5, poz. 9; wyrok z 6 stycznia 1997 r., V KKN 125/96, 
OSNKW z. 3-4, poz. 33; wyrok z 7 grudnia 1994 r., II KRN 234/94, Przegląd 
orzecznictwa: Z.Doda, J.Grajewski, PS 1996, z. 6, poz. 33; wyrok z 22 marca 
1978 r., V KR 30/78, OSNKW z. 7-8, poz. 88; wyrok z 13 września 1975 r., III 
KR 81/75, OSNPG 1976, z. 1-2, poz. 9). 
 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy – uwzględniając kasację – uchylił 
zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego 
rozpoznania w instancji odwoławczej.  
 
 
 
 
                     Przewodniczący: SSN  (Feliks Tarnowski) 
 
 
 
                                 Sędziowie: SSN  (Andrzej Deptuła) 
 
f/ak 
 
 
 
 
                                              (Jerzy Steckiewicz)    
 
 
 
 
aw