III KK 710/25

III KK 710/25 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 26 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Marek Siwek (przewodniczący) 
SSN Igor Zgoliński 
SSN Paweł Kołodziejski (sprawozdawca) 
  
 
w sprawie M.G. 
skazanego wyrokiem łącznym  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
w dniu 26 lutego 2026 r.,  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego  
od prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sulęcinie  
z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II K 345/21 
  
  
uchyla zaskarżony wyrok łączny i sprawę przekazuje Sądowi 
Rejonowemu w Sulęcinie do ponownego rozpoznania. 
  
  
Paweł Kołodziejski                        Marek Siwek                              Igor Zgoliński 
  
 
 
 

III KK 710/25              
2 
 
 
UZASADNIENIE 
  
W części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w Sulęcinie z dnia 10 lutego 
2022 r., sygn. akt II K 345/21 ustalono, że M.G. w toczących się przeciwko niemu 
postępowaniach karnych został skazany prawomocnymi wyrokami:  
1. Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z 
siedzibą w Pyrzycach z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt VII K 427/18, za 
przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w dniu 20 kwietnia 2018 r. – na 
karę 1 roku pozbawienia wolności; 
2. Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2020 r., 
sygn. akt II K 502/19, za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 
3 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełniony w okresie od dnia 27 lutego 2018 r. 
do dnia 9 maja 2018 r. – na karę 2 lat pozbawienia wolności; 
3. Sądu Rejonowego w Sulęcinie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II K 267/19, 
za przestępstwo z art. 262 § 2 k.k. popełnione w okresie od dnia 18 do dnia 
19 lipca 2018 r. – na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.  
W części dyspozytywnej przedmiotowego wyroku Sąd Rejonowy w Sulęcinie 
orzekł, co następuje: 
I. 
na podstawie „art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk” połączył skazanemu wszystkie 
wymienione w części wstępnej kary jednostkowe pozbawienia wolności, a w 
ich miejsce wymierzył karę łączną 5 lat pozbawienia wolności; 
II. w pozostałym zakresie połączone wyroki pozostawił do odrębnego 
wykonania; 
III. zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów postępowania, obciążając nimi 
Skarb Państwa. 
W dniu 17 lutego 2022 r. obrońca skazanego M.G. złożył wniosek o 
sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku łącznego (w całości) i doręczenie jego 
odpisu wraz z uzasadnieniem (k. 29-30). Doręczenie to nastąpiło w dniu 7 marca 
2022 r. (k. 37). Wyrok ten – wobec braku jego zaskarżenia – uprawomocnił się w dniu 
22 marca 2022 r. (k. 38).  

III KK 710/25              
3 
 
W dniu 17 grudnia 2025 r. (data prezentaty) kasację od ww. wyroku łącznego 
wywiódł Prokurator Generalny, zaskarżając to orzeczenie w całości, na korzyść 
skazanego M.G. Skarżący zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku 
łącznego naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 573 § 2 k.p.k. w zw. z art. 
117 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 134 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 6 k.p.k., polegające na 
wadliwym uznaniu, że zawiadomienie skazanego M.G. o terminie rozprawy w 
przedmiocie wydania wyroku łącznego, wysłane na adres Kancelarii Adwokackiej, 
zostało mu prawidłowo doręczone i wystąpiły tym samym warunki do rozpoznania 
sprawy pod jego i obrońcy nieobecność w sytuacji, gdy skazany był pozbawiony 
wolności, co wynikało z treści wniosku adwokata i obligowało Sąd do doręczenia 
M.G. zawiadomienia o terminie pierwszej rozprawy wraz z pouczeniem o 
przysługujących mu prawach, za pośrednictwem administracji zakładu karnego, w 
konsekwencji czego skazany został pozbawiony prawa do osobistej obrony, w tym 
poddania wyroku łącznego kontroli Sądu wyższej instancji”. 
W związku z powyższym, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku łącznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna, tym 
samym mogła zostać rozpoznana i uwzględniona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 
5 k.p.k.  
Podzielić należy stanowisko skarżącego, że sąd rejonowy w toku 
postępowania o wydanie wyroku łącznego dopuścił się rażącego naruszenia 
przepisów prawa procesowego poprzez nienależyte wykonanie obowiązku 
zawiadomienia skazanego M.G. o terminie rozprawy, a następnie wadliwe uznanie, 
że zawiadomienie to zostało skazanemu prawidłowo doręczone. Uchybienia te 
rzutowały na rzetelność przeprowadzonego postępowania i skutkowały rażącym 
naruszeniem prawa skazanego do obrony, mogącym mieć istotny wpływ na treść 
wydanego w niniejszej sprawie wyroku łącznego.  
Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd Rejonowy w Sulęcinie – już od chwili 
wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem obrońcy o wydanie wyroku 

III KK 710/25              
4 
 
łącznego (data pisma: 26 lipca 2021 r.; data wpływu na prezentacie: 4 sierpnia 
2021 r.) – dysponował informacją, że skazany M.G. osadzony jest w Zakładzie 
Karnym w C., tj. na terenie Republiki Federalnej Niemiec (k. 1). Okoliczność ta, 
wprost wynikająca z treści przedmiotowego wniosku, niewątpliwe powinna stanowić 
dla sądu rejonowego asumpt do rozważenia kwestii właściwego sposobu doręczenia 
pism sądowych adresowanych do osoby pozbawionej wolności, w tym zawiadomień 
o planowanych terminach czynności procesowych. W tym kontekście należy bowiem 
zauważyć, że w myśl art. 134 § 2 k.p.k. osobom pozbawionym wolności doręcza się 
pismo za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu. Oczywiste jest przy 
tym, że skazany, jako strona postępowania, ma prawo wziąć udział w rozprawie 
toczącej się w przedmiocie wydania wyroku łącznego, choć jego osobiste 
stawiennictwo nie jest obowiązkowe, chyba że sąd postanowi inaczej (art. 573 § 2 
zd. 
pierwsze 
k.p.k.). 
Konsekwencją 
powyższego 
jest 
zatem 
obowiązek 
zawiadomienia skazanego, jako uprawnionego do wzięcia udziału w czynności 
procesowej, o jej czasie i miejscu, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 117 § 1 
k.p.k.). Stosowanie zaś do dyspozycji art. 117 § 2 k.p.k., czynności nie przeprowadza 
się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej 
powiadomiona, 
oraz 
jeżeli 
zachodzi 
uzasadnione 
przypuszczenie, 
że 
niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych 
przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i 
wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi 
inaczej. 
Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że zawiadomienie o terminie 
rozprawy kierowane do skazanego M.G. (wraz z pouczeniem o przysługujących mu 
prawach) – zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 26 listopada 2021 r. (k. 23) – 
wysłane zostało na adres kancelarii jego obrońcy – adw. A.H. Obrońca potwierdziła 
odbiór zarówno zawiadomienia kierowanego do niej osobiście, jak również 
zawiadomienia kierowanego do skazanego (k. 25-26). Na rozprawie przed Sądem 
Rejonowym w Sulęcinie, która odbyła się w dniu 10 lutego 2022 r., nie stawił się 
zarówno skazany M.G., jak też jego obrońca – adw. A.H. (w protokole błędnie 
wpisano „A.”), przy czym sąd ten uznał, że wyżej wymienieni zostali prawidłowo 
zawiadomieni o terminie tej rozprawy. Po przeprowadzaniu przewodu sądowego bez 

III KK 710/25              
5 
 
udziału skazanego i jego obrońcy, sąd rejonowy wydał następnie zaskarżony kasacją 
wyrok łączny (protokół rozprawy – k. 27).  
Z powyższych okoliczności jednoznacznie wynika, że skazany M.G. nie został 
w sposób prawidłowy zawiadomiony o terminie rozprawy. Skoro bowiem sąd 
rejonowy dysponował informacją o pobycie skazanego w konkretnym zakładzie 
karnym w jednym z krajów Unii Europejskiej, to zgodnie z dyspozycją art. 134 § 2 
k.p.k. winien był (po ewentualnym zweryfikowaniu tej informacji i uzyskaniu 
szczegółowych danych adresowych) doręczyć skazanemu zawiadomienie o terminie 
rozprawy za pośrednictwem administracji tego zakładu tym bardziej, że we wniosku 
obrońcy nie wskazano żadnego innego sposobu i miejsca doręczania pism sądowych 
dla skazanego. Wysłanie korespondencji sądowej kierowanej do skazanego na 
adres kancelarii prawnej obrońcy nie znajduje w realiach niniejszej sprawy zarówno 
faktycznej, jak i prawnej podstawy. Również w protokole rozprawy sąd rejonowy nie 
wskazuje trybu, w jakim uznał, że skazany został w niniejszej sprawie prawidłowo 
zawiadomiony o terminie dokonywanej czynności procesowej. W tym względzie 
podzielić należy przyjęte w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, że doręczenie 
przesyłki zawierającej zawiadomienie o rozprawie, kierowane do oskarżonego 
(odpowiednio też skazanego) przebywającego w zakładzie karnym, powinno 
następować w myśl unormowania zamieszczonego w art. 134 § 2 k.p.k. i tylko w tym 
trybie może wywołać skutek w postaci prawidłowego zawiadomienia oskarżonego 
(skazanego) o tej czynności (zob. m.in. wyroki SN: z 13 sierpnia 2014 r., III KK 216/14, 
z 1 stycznia 2013 r., IV KK 140/12; K. Sychta [w:] Kodeks postępowania karnego. 
Komentarz, red. J. Zagrodnik, Warszawa 2024, art. 134). Jednocześnie w 
orzecznictwie Sądu Najwyższego stwierdza się – i pogląd ten zasługuje na 
akceptację – że treść art. 134 § 2 k.p.k. nie różnicuje sytuacji osób pozbawionych 
wolności na terenie kraju oraz przebywających w zakładach karnych za granicą. 
Skoro ustawodawca przewidział odrębny tryb doręczania pism procesowych osobom 
pozbawionym wolności (art. 134 § 2 k.p.k.), to również w odniesieniu do osób 
przebywających w warunkach izolacji za granicą (zwłaszcza, gdy miejsce ich pobytu 
jest organowi znane) – nie jest skuteczne ograniczenie się do instytucji doręczenia 
w innym trybie (zob. wyrok SN z 20 czerwca 2018 r., IV KK 437/17, OSNKW 2018, 
nr 10, poz. 63). Uprawniony jest zatem wniosek, że pominięcie przez sąd rejonowy 

III KK 710/25              
6 
 
trybu doręczenia przewidzianego w art. 134 § 2 k.p.k. w stosunku do M.G., jako osoby 
pozbawionej wolności, oznacza w istocie brak zachowania prawidłowej formy 
powiadomienia go o terminie rozprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego, co 
jedocześnie musi skutkować uznaniem, że obowiązek wynikający z treści art. 117 § 
1 k.p.k. nie został prawidłowo zrealizowany. Ta zaś konkluzja, w połączeniu z 
okolicznością niestawiennictwa skazanego na rozprawie, implikowała konieczność 
odstąpienia od przeprowadzenia tej czynności (art. 117 § 2 k.p.k.).  
W tym stanie rzeczy niezastosowanie właściwego trybu zawiadomienia 
skazanego M.G. o terminie rozprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego i 
ostatecznie rozpoznanie sprawy bez jego udziału – a nadto przy braku stawiennictwa 
jego obrońcy – rażąco naruszało prawo skazanego do obrony (art. 6 k.p.k.). M.G. 
pozbawiony został bowiem możliwości zaprezentowania własnego stanowiska 
choćby na piśmie, czy też złożenia dodatkowych oświadczeń lub wniosków, tym 
bardziej, że w toku postępowania o wydanie wyroku łącznego nie miał on w istocie 
kontaktu z reprezentującym go obrońcą, co potwierdza treść oświadczenia adw. A.H. 
złożonego na polecenie sądu w związku z postępowaniem zainicjowanym 
Europejskim Nakazem Aresztowania (k. 169). Słusznie akcentuje również skarżący, 
że brak należytego zawiadomienia M.G. o terminie rozprawy, pozbawiał go de facto 
możliwości skorzystania z instrumentu przewidzianego w art. 451 k.p.k. w zw. z art. 
573 § 2 zd. drugie k.p.k., tj. prawa do złożenia wniosku o sprowadzenie skazanego 
na rozprawę. Chociaż sąd nie jest zobligowany do uwzględnienia takiego wniosku, 
to jednak uruchomienie mechanizmu przewidzianego w art. 451 k.p.k. w zw. z art. 
573 § 2 zd. drugie k.p.k. gwarantuje, że w rozprawie musi uczestniczyć albo skazany, 
gdy wyrazi taką wolę, albo jego obrońca, gdyż w wypadku nieuwzględnienia wniosku 
skazanego o sprowadzenie na rozprawę, udział w niej obrońcy – zarówno z wyboru, 
jak i z urzędu – jest obowiązkowy (zob. D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, 
M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz 
aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 573; wyrok SN z 31 sierpnia 2005 r., V KK 58/05, 
OSNKW 2005/11, poz. 113; wyrok SN z 21 lipca 2020 r., III KK 120/20).   
Stwierdzić zatem należy, iż naruszenie obowiązku należytego zawiadomienia 
skazanego o terminie czynności procesowej stanowi bez wątpienia rażącą obrazę 
prawa, mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku, albowiem możliwość 

III KK 710/25              
7 
 
przedstawienia na forum rozprawy argumentów wspierających złożony wniosek o 
wydanie wyroku łącznego, została w odniesieniu do skazanego M.G. de facto 
wyłączona. Procedowanie w tych warunkach – i to przy nieobecności obrońcy na 
rozprawie – w poważnym stopniu musiało wpłynąć na ocenę rzetelności 
postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Choć w tym postępowaniu 
zasadnicze znaczenie mają kwestie prawne dotyczące rozstrzygnięcia w 
przedmiocie istnienia warunków do połączenia określonych kar, to jednak nie można 
wykluczyć, że udział skazanego w tym postępowaniu oraz jego ewentualna 
aktywność mogłyby mieć znaczenie dla decyzji sądu o wymiarze kary łącznej, tym 
bardziej, że w zaskarżonym wyroku wysokość orzeczonej sankcji bliska była górnym 
granicom jej dopuszczalnego wymiaru.  
Stąd też konieczne było uwzględnienie kasacji Prokuratora Generalnego i tym 
samym uchylenie zaskarżonego nią wyroku wraz z dyspozycją przekazania sprawy 
do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie. Organ ten procedując 
powtórnie uwzględni powyższe uwagi i stosownie do aktualnej sytuacji prawnej 
skazanego M.G. zagwarantuje mu realizację prawa do obrony, respektując treść art. 
573 § 2 k.p.k. oraz art. 117 § 1 i 2 k.p.k. 
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. 
 
  
Paweł Kołodziejski                                Marek Siwek                             Igor Zgoliński 
 
[WB]