III KK 666/25

III KK 666/25 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 26 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Marek Siwek (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Igor Zgoliński 
SSN Paweł Kołodziejski 
  
w sprawie T.G.  
skazanego z art. 222 § 1 k.k. i in.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2026 r.  
kasacji Prokuratora Generalnego,  
od wyroku Sądu Rejonowego w Kolbuszowej  
z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K 121/24,  
  
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi 
Rejonowemu w Kolbuszowej do ponownego rozpoznania.  
  
Paweł Kołodziejski                             Marek Siwek                             Igor Zgoliński 
  
UZASADNIENIE 
 
T.G. został oskarżony o to, że: 
I.  
w dniu 21 kwietnia 2024 r. w K. woj. [...] znieważył funkcjonariuszy Komendy 
Powiatowej Policji w K. mł. asp. A.F. i mł. asp. G.M. słowami powszechnie uznanymi 
za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, 
tj. o popełnienie przestępstwa z art. 226 §1 k.k.; 

III KK 666/25              
2 
 
II. w dniu 21 kwietnia 2024 r. w K. woj. [...] znieważył funkcjonariuszy Komendy 
Powiatowej Policji w K. asp. J.W. i asp. D.C. słowami powszechnie uznanymi za 
obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. 
o popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 k.k.; 
III. w dniu 21 kwietnia 2024 r. w K. woj. [...] naruszył nietykalność cielesną 
funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K. mł. asp. G.M. kilkukrotnie kopiąc 
go w okolice prawego uda podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków 
służbowych, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. 
Sąd Rejonowy w Kolbuszowej wyrokiem z 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K 
121/24: 
1. uznał oskarżonego T.G. za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w 
pkt. I i II, przyjmując, że czynów tych dopuścił się w warunkach ciągu 
przestępstw z art. 91 §1 k.k., co stanowiło przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. w 
zw. z art. 91 §1 k.k., za które wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 70 
stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 
kwotę 50 zł; 
2. uznał oskarżonego T.G. za winnego zarzucanego mu w pkt. III czynu, 
stanowiącego występek z art. 222 § 1 k.k., za który wymierzył mu karę 
grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki 
dziennej grzywny na kwotę 50 zł; 
3. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar 
grzywny orzeczonych w punktach 1 i 2 orzekł wobec oskarżonego T.G. karę 
łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej 
stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł; 
4. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego T.G. na rzecz 
pokrzywdzonych: A.F., G.M., J.W. i D.C., kwoty po 1.000 zł tytułem 
zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; 
5. na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na 
rzecz Skarb Państwa częściowe koszty sądowe w kwocie 530 zł, w 
pozostałym zakresie wydatkami obciążając Skarb Państwa. 
Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się 19 lutego 
2025 r. (k. 169). 

III KK 666/25              
3 
 
Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając go w 
całości na niekorzyść skazanego, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego 
treść naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie art. 
387 § 1, 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 33 § 1a pkt 3 k.k. i z art. 86 § 1 k.k., polegające na 
uwzględnieniu wadliwego wniosku obrońcy oskarżonego, zaakceptowanego jako 
własny przez oskarżonego T.G. o dobrowolne poddanie się karze i zaaprobowaniu 
propozycji wymierzenia oskarżonemu za zarzucony mu w pkt. III aktu oskarżenia 
czyn z art. 222 § 1 k.k. kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przy ustaleniu 
wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł oraz orzeczenia za 
wszystkie zarzucone mu czyny kary łącznej grzywny w wymiarze 100 stawek 
dziennych, mimo że zgodnie z art. 33 § 1a pkt 3 k.k., sąd skazując oskarżonego za 
przestępstwo z art. 222 § 1 k.k., zagrożone zarówno grzywną, jak i karą pozbawienia 
wolności przekraczającą 2 lata, zobligowany był wymierzyć mu karę jednostkową 
grzywny za ten czyn w wysokości nie niższej od 150 stawek dziennych, co 
jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 k.k. nakazywało orzeczenie kary 
łącznej grzywny za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny w wymiarze powyżej 
150 stawek dziennych. 
Wskazując na ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i 
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kolbuszowej do ponownego 
rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja jest oczywiście zasadna, dlatego podlegała uwzględnieniu na 
posiedzeniu bez udziału stron, stosownie do treści art. 535 § 5 k.p.k.  
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do rażącej i mającej 
istotny wpływ na treść wydanego wyroku obrazy przepisów prawa procesowego oraz 
materialnego wskazanych w petitum wniesionej kasacji. 
Przepis art. 387 § 2 k.p.k. stanowi, że sąd może uwzględnić wniosek o 
wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełniania przestępstwa i wina nie 
budzą 
wątpliwości, 
a 
cele 
postępowania 
zostaną 
osiągnięte 
pomimo 
nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Skorzystanie z powyższego trybu nakłada 
na sąd rozpoznający wniosek o wydanie wyroku skazującego obowiązek kontroli 

III KK 666/25              
4 
 
tego wniosku, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, tak aby 
potwierdzić 
zmaterializowanie 
się 
wszystkich 
warunków 
jego 
prawnej 
dopuszczalności. Jednym z tych warunków jest natomiast zgodność zgłaszanych we 
wniosku i jednocześnie zaakceptowanych przez uprawnionych uczestników 
postępowania postulatów dotyczących zarówno prawnokarnej oceny zachowania 
oskarżonego, ale także rodzaju i wymiaru kary, która musi odpowiadać 
obowiązującym przepisom prawa karnego materialnego. Jeśli treść wniosku nie 
spełnia wymogów w zakresie prawa materialnego, obowiązkiem sądu jest 
rozważenie uzależnienia uwzględnienia go od konwalidacji dostrzeżonych 
wadliwości (art. 387 § 3 k.p.k.), względnie – skierowania sprawy do rozpoznania na 
zasadach ogólnych. 
Z treści zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd meriti nie dokonał należytej 
oceny wniosku obrońcy T.G. o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania 
rozprawy na płaszczyźnie jego zgodności z przepisami prawa materialnego – nie 
dostrzegł bowiem, iż zawarta w nim propozycja orzeczenia wobec oskarżonego za 
czyn z art. 222 § 1 k.k. (pkt. III aktu oskarżenia), kary grzywny w wymiarze 50 stawek 
dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł, rażąco narusza 
granice kary wynikające z treści art. 33 § 1a pkt 3 k.k. Zgodnie natomiast z tym 
przepisem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej, a przestępstwo jest zagrożone zarówno 
grzywną, jak i karą pozbawienia wolności, grzywnę wymierza się w wysokości nie 
niższej od 150 stawek, jeśli czyn zagrożony jest karą pozbawienia wolności 
przekraczającą 2 lata.  Przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. jest zagrożone karami 
grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3, co powoduje, że 
Sąd Rejonowy w Kolbuszowej wymierzając T.G. jednostkową karę grzywny za czyn 
z pkt. III aktu oskarżenia, zobligowany był do określenia jej wysokości na poziomie 
nie niższym niż 150 stawek dziennych. Wymierzając oskarżonemu karę grzywny 
poniżej tej granicy, Sąd I instancji rażąco naruszył treść wskazanego w kasacji 
przepisu prawa materialnego, a w następstwie tego – również art. 86 § 1 k.k., zgodnie 
z którym, sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar 
wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 
810 stawek dziennych grzywny. Sąd Rejonowy w Kolbuszowej karę łączną grzywny 
wynikłą z połączenia kar jednostkowych za ciąg przestępstw z pkt. I i II oraz za 

III KK 666/25              
5 
 
przestępstwo z pkt. III – ukształtował na 100 stawek dziennych, podczas gdy kara ta, 
uwzględniając treść art. 86 § 1 k.k., art. 33 § 1a pkt 3 k.k. i art. 222 § 1 k.k.,  powinna 
być wyższa od 150 stawek dziennych.  
Trafnie zatem wskazał w kasacji skarżący, że wymierzenie kary poniżej dolnej 
granicy ustawowego zagrożenia, przy jednoczesnym niezastosowaniu instytucji 
nadzwyczajnego złagodzenia kary, względnie wskazania szczególnej podstawy do 
takiego ukształtowania rozstrzygnięcia co do kary, jest rażącym naruszeniem prawa 
karnego materialnego, które miało oczywisty wpływ na treść wyroku Sądu 
Rejonowego w Kolbuszowej w części dotyczącej orzeczenia o karze. Konieczne 
zatem stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy 
celem ponownego rozpoznania, w którym ponownie należy rozważyć kwestię korekty 
wniosku o wydanie wyroku skazującego w aspekcie jego zgodności z prawem 
materialnym, względnie rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych.  
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.  
  
  
Paweł Kołodziejski                          Marek Siwek                               Igor Zgoliński 
 
[WB] 
[r.g.]