III KK 593/25
POSTANOWIENIE
Dnia 7 sierpnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie K. J.
skazanego z art. 271 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 sierpnia 2026 r.
kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt IX Ka
423/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 3 października
2023 r., sygn. akt IX K 1022/20,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 k.p.k.
postanowił:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 3 października 2023 r., wydanym
w sprawie o sygn. akt IX K 1022/20, m.in. uznał oskarżonego K. J. za winnego
popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. i za to skazał go na karę grzywny w
wysokości 140 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na
kwotę 30 zł.
III KK 593/25
2
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżycieli
posiłkowych oraz obrońcę oskarżonego K. J., Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem
z dnia 5 marca 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IX Ka 423/24, utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od tego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego K.
J., który „na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i art. 526 § 1 k.p.k.” zarzucił:
„1) rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na
treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3
k.p.k. polegające na nieprawidłowym rozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego
obrazy art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłowe uznanie, że Sąd Rejonowy w Kielcach
dokonał szczegółowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego,
podczas gdy Sąd rozpoznający sprawę częściowo pominął treść wyjaśnień
oskarżonego, pomimo przyznania im waloru wiarygodności, w których to
wyjaśnieniach K. J. zwracał uwagę na zachowanie zarządcy podczas kontroli, które
to zachowanie miało istotny wpływ na treść sporządzonego przez K. J. protokołu;
2) rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na
treść zaskarżonego wyroku przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
polegające na nieprawidłowym rozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art.
167 k.p.k. poprzez nieprawidłowe uznanie, że Sąd Rejonowy w Kielcach
prawidłowo pominął wnioski dowodowe dot. dokumentów związanych z likwidacją
szkody po pożarze oraz protokołów poprzednich kontroli kominiarskich, podczas,
gdy rzeczone dokumenty miały istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej
sprawy oraz wykonywania przez oskarżonego prawa do obrony;
3) rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na
treść zaskarżonego wyroku przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
polegające na naruszeniu art. 410 k.p.k. poprzez brak rozważenia całokształtu
okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, tj. Sąd Odwoławczy podobnie
jak Sąd I instancji przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy w całości pominął
okoliczność dot. zachowania oraz postępowania zarządcy nieruchomości podczas
kontroli, które to zachowanie miało istotny wpływ na treść sporządzonego przez K.
J. protokołu, podczas gdy rzeczone okoliczności miały istotne znaczenie dla
wykonywania przez oskarżonego prawa do obrony”.
III KK 593/25
3
W konkluzji obrońca wniósł o: „1) uchylenie zaskarżonego wyroku i
utrzymanego nim w mocy wyroku sądu pierwszej instancji i uniewinnienie
oskarżonego, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy
sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie 3) uchylenie
zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku sądu pierwszej instancji i
przekazanie
sprawy
do
ponownego
rozpoznania
w
postępowaniu
pierwszoinstancyjnym”.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Kielce-Zachód w
Kielcach wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja, wbrew poglądowi prokuratora, nie mogła zostać uznana za
oczywiście bezzasadną, albowiem jest ona niedopuszczalna z mocy ustawy.
Konstatacja ta przesądziła o konieczności pozostawienia, tego nadzwyczajnego
środka zaskarżenia, bez rozpoznania - zgodnie z treścią art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z
art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 k.p.k.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że na gruncie art. 523 § 2 k.p.k.
racjonalny ustawodawca przesądził, iż kasację na korzyść można wnieść jedynie w
razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, nadmieniając
jednocześnie, że wyjątek od tej zasady stanowi jedynie kasacja wniesiona z
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) lub
wniesiona przez podmioty szczególne, określone w art. 521 k.p.k. (arg. ex art. 523
§ 4 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 521 k.p.k.).
Tymczasem w realiach niniejszej sprawy nie zaistniała żadna ze wskazanych
powyżej sytuacji, umożliwiających stronie wniesienie kasacji na rzecz K. J.. Nie
ulega bowiem wątpliwości, że zapadłym w tej sprawie wyrokiem Sądu Rejonowego
w Kielcach (sygn. akt IX K 1022/20), oskarżony K. J. został skazany, za czyn z art.
271 § 1 k.k., na karę grzywny, zaś orzeczenie to zostało utrzymane w mocy
wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 5 marca 2025 r., wydanym w
sprawie o sygn. akt IX Ka 423/24. Nie został zatem spełniony warunek w postaci
skazania oskarżonego „na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
III KK 593/25
4
zawieszenia jej wykonania”, co uprawniałoby obrońcę do wniesienia kasacji. Z kolei
wnikliwa
lektura
tego
nadzwyczajnego środka
zaskarżenia
prowadzi
do
oczywistego wniosku, że w sformułowanych zarzutach, jak również w części
motywacyjnej, w ogóle nie wskazano na żadne z uchybień określonych w art. 439
k.p.k. Tak zredagowana kasacja strony, w świetle jednoznacznej treści art. 523 § 2
k.p.k. jest zatem niedopuszczalna ex lege.
Zauważyć również należy, że w myśl art. 530 § 2 k.p.k., to na instancji
odwoławczej spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek kontroli spełnienia
warunków skutecznego wniesienia kasacji. Zgodnie bowiem z tym przepisem
prezes sądu do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 k.p.k. lub w art. 429 § 1 k.p.k., albo gdy
kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. Z uwagi na
treść art. 531 § 1 k.p.k., pomimo formalnego przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy nie
jest jednak zwolniony z obowiązku zbadania, czy kasacja odpowiada przepisom
wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k., a w szczególności czy jest ona dopuszczalna w
świetle obowiązującego prawa (art. 429 § 1 k.p.k.). Rzecz bowiem w tym, jak to już
wyżej zaznaczono, że kasacja wniesiona wbrew ograniczeniom z art. 523 § 2
k.p.k., w której nie podniesiono uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., jest
niedopuszczalna i ma tu zastosowanie rozwiązanie przyjęte w art. 530 § 2 k.p.k. lub
w art. 531 § 1 k.p.k. (zob. postanowienie SN z 23 października 2013 r., IV KZ
55/13).
W
konsekwencji
konieczne
było
podjęcie
przez
Sąd
Najwyższy
rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k., ponieważ przyjęta w
przedmiotowej sprawie kasacja (vide zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego w
Kielcach z dnia 14 lipca 2025 r. – k. 1128 akt sprawy IX Ka 423/24, IX WKK 55/25),
nie odpowiada ustawowo przewidzianym warunkom formalnym.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art.
637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 k.p.k.
Mając powyższe względy na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[J.J.]
III KK 593/25
5
[r.g.]Pełny tekst orzeczenia
III KK 593/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.