III KK 583/24

SN
III KK 583/24
POSTANOWIENIE
Dnia 3 grudnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
w sprawie
R. S.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 310 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
(art. 535 § 3 k.p.k.),
w dniu 3 grudnia 2024 r., kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt IV Ka 1298/23
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże
i Zachód w Szczecinie
z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt VI K 635/22
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z 14 maja 2024 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w  Szczecinie z 16 maja 2023 r., mocą którego R. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 310 § 2 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca podniósł rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego tj. art. 433 § 2 k.p.k.  w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., do którego doszło wskutek nieprawidłowego rozważenia zarzutów apelacji w zakresie wskazanego w niej uchybienia art. 7 k.p.k. i 4 k.p.k. a polegającego na nieprawidłowej ocenie kwestii winy skazanego i zeznań świadków. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu odwoławczego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji i uniewinnienie skazanego.
W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Przeprowadzając kontrolę apelacyjną, Sąd odwoławczy szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów zwykłego środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę R. S. . Już samo to ustalenie pozwalało uznać, że zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. był bezzasadny w stopniu oczywistym. Uważna lektura uzasadnienia Sądu
ad quem
nie pozostawiała wątpliwości, że zarzuty kasacyjne stanowiły w istocie powielenie zarzutów apelacyjnych, co oznaczało, że skarżący nie uniknął błędu podniesienia w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzutu z art. 438 pkt 3 k.p.k. i wniesienia kasacji przeciwko pierwszoinstancyjnemu wyrokowi wbrew treści art. 519 k.p.k. Należało przypomnieć autorowi kasacji, że kwestionowanie ustaleń faktycznych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia jest sprzeczne z wymogami art. 523 § 1 k.p.k. i dlatego uchybienie temu przepisowi stawiało kasację na granicy dopuszczalności.
Przechodząc do poszczególnych zarzutów, należało zdecydowanie odrzucić pogląd skarżącego, jakoby skazany nie miał świadomości, że podpis poręczyciela wekslowego jest sfałszowany. Strona podmiotowa popełnionego przezeń przestępstwa oceniona przez pryzmat zeznań świadków, a w szczególności A. S. , została drobiazgowo zbadana. Analiza akt pozwalała w pełni podzielić ustalenie, że to R. S. , a nie jego żonie na którą usiłował on w ramach swojej linii obrony zrzucić odpowiedzialność, zależało na tym, żeby kupić pojazd. Ustalenia faktyczne w sprawie wskazywały, że chcąc osiągnąć cel jakim było zakupienie samochodu ułożył on plan, w ramach którego posłużył się przy zawarciu umowy leasingu wekslem in blanco oraz deklaracją wekslową z pełną świadomością podrobienia na nich przez osobę trzecią podpisów A. S.  jako poręczyciela wekslowego. W całej rozciągłości należało podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, w ramach którego wyrażono aprobatę dla ustalenia, że skazany uświadamiał sobie, że czynem swym wypełnia znamiona przestępstwa z art. 310 § 2 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. Przedstawiona w kasacji, a wcześniej w apelacji teza obrońcy, że to jego żona dopuściła się przestępstwa, nie została poparta żadnym dowodem i pozostawała w sferze gołosłownych deklaracji.
Przeprowadzona kontrola kasacyjna nie potwierdziła zarzutów przedstawionych przez obrońcę i pozwoliło uznać, że Sąd odwoławczy procedował rzetelnie i nie uchybił żadnemu ze wskazanych przez skarżącego przepisów. Stąd konstatacja, że wniesiona kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia, a kosztami obciążył skazanego po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
[J.J.]
[a.ł]
‎