III KK 517/23

SN
III KK 517/23
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie
A. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 listopada 2023 r.,
‎
wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie wstrzymania wykonania
wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 286/22,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II K 209/19,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 26 maja 2022 r., w sprawie II K 209/19, skazał m.in. A. S.  za przestępstwa z art.: 258 § 3 k.k.; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; dwa przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k.;oraz z art. 263 § 2 k.k. na łączną karę 4 lat pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 maja 2023 r., w sprawie II AKa 286/22, po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy oskarżonego zmienił zaskarżony wyrok odnośnie A. S. m.in. w ten sposób, że obniżył wymiar kary łącznej pozbawienia wolności do 3 lat i 9 miesięcy.
Kasację od tej części wyroku Sądu II instancji, która dotyczyła A. S.
, wniósł jego obrońca. W odniesieniu do skazanego zaskarżył ten wyrok w całości i zarzucił mu rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego.
Obrońca wniósł równocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji, z uwagi na „oczywistość podniesionych zarzutów i w konsekwencji naruszenie prawa do obrony A. S.”.
Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest bezzasadny.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, kt
ó
rego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie przesłanek, od spełnienia kt
ó
rych zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowoś
ci
(res iudicata pro veritate accipitur).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczeg
ó
lnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć w
ó
wczas, gdy już pobieżna analiza kasacji świadczy o jej zasadności.
Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.
Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania orzeczenia powinno nastąpić tylko w
ó
wczas, gdy zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji – aż tego rodzaju zaszłość nie wystąpiła. Prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest aż tak wysokie, by stanowiło to wystarczającą podstawę do zastosowania przywołanej regulacji.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
[SOP]
[ms]