III KK 446/16

Sygn. akt III KK 446/16
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 grudnia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)
‎
SSN Józef Szewczyk
‎
SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)
Protokolant Jolanta Włostowska
w sprawie D.C.,
‎
skazanego z art. 127 § 2 k.w.,
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎
w dniu 14 grudnia 2016 r.,
‎
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
‎
od wyroku Sądu Rejonowego w S.
‎
z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II W …/15
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 lutego 2016 r. (sygn. akt II W …/15) D. C. został uznany winnym wykroczenia z art. 127 § 2 k.w., za które wymierzono mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, art. 127 § 1 k.w., polegające na orzeczeniu wobec skazanego D.C. kary 1 miesiąca ograniczenia wolności, to jest kary nieprzewidzianej za popełnienie wskazanego wykroczenia, gdyż ustawodawca za samowolne użycie cudzej rzeczy przewidział wyłącznie karę grzywny albo nagany.
Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, choć nieprawidłowo wskazano art. 521 k.p.k. zamiast art. 110 § 1 k.p.w., jako podstawę jej wniesienia.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego ukaranemu w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w S. pojawił się błąd – znamiona wykroczenia określa paragraf  pierwszy art. 127 k.w., zaś paragraf 2 tego przepisu reguluje tryb ścigania. Uznając, że błąd ten ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, należało przyjąć, że czyn został w istocie zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 127 § 1 k.w. Za wykrocznienie to ustawodawca przewidział wyłącznie karę grzywny lub nagany. Tymczasem wobec obwinionego orzeczono nieprzewidzianą w art. 127 § 1 k.w. karę ograniczenia wolności.
Oznacza to, że wyrok nakazowy zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego, przez jego niezastosowanie w realiach sprawy (nieorzeczenie przewidzianej w przepisie kary).
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.  W ponownym postępowaniu Sąd Rejonowy w S. ukształtuje wymiar kary za przypisany D. C. czyn zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.w. Niezależnie od tego powinno dojść do sprostowania omyłki pisarskiej w określeniu kwalifikacji prawnej czynu w wyroku tego Sądu z dnia 2 lutego 2016 r.
kc