III KK 446/16
Podsumowanie
Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w części dotyczącej kary, uznając, że orzeczono karę nieprzewidzianą prawem za przypisane wykroczenie.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego, który skazał D.C. za wykroczenie z art. 127 § 2 k.w. i wymierzył karę ograniczenia wolności. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na orzeczeniu kary nieprzewidzianej za to wykroczenie. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając, że za czyn z art. 127 § 1 k.w. przewidziana jest jedynie grzywna lub nagana, a orzeczona kara ograniczenia wolności była nieprawidłowa.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego D.C. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 lutego 2016 r. (sygn. akt II W …/15). Wyrokiem tym D.C. został uznany winnym wykroczenia z art. 127 § 2 k.w. i wymierzono mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na orzeczeniu kary nieprzewidzianej za popełnienie wykroczenia z art. 127 § 1 k.w., za które ustawodawca przewidział wyłącznie karę grzywny albo nagany. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, wskazując na błąd w kwalifikacji prawnej czynu. Stwierdzono, że czyn został w istocie zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 127 § 1 k.w., za które nie można orzec kary ograniczenia wolności. W związku z tym, wyrok nakazowy zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, z zaleceniem ukształtowania kary zgodnie z art. 127 § 1 k.w. oraz sprostowania omyłki pisarskiej w kwalifikacji prawnej czynu.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, orzeczenie kary ograniczenia wolności za wykroczenie z art. 127 § 1 k.w. jest niezgodne z prawem, gdyż ustawa przewiduje za nie wyłącznie karę grzywny lub nagany.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że w wyroku nakazowym doszło do błędu w kwalifikacji prawnej czynu, który powinien być zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 127 § 1 k.w. Za to wykroczenie ustawa przewiduje jedynie karę grzywny lub nagany, a orzeczona kara ograniczenia wolności była nieprzewidziana.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie wyroku w części dotyczącej kary i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
skazany D.C. (w zakresie uchylenia kary)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D.C. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (4)
Główne
k.w. art. 127 § 1
Kodeks wykroczeń
Za samowolne użycie cudzej rzeczy przewidziana jest wyłącznie kara grzywny lub nagany.
Pomocnicze
k.w. art. 127 § 2
Kodeks wykroczeń
Reguluje tryb ścigania.
k.p.k. art. 521
Kodeks postępowania karnego
Podstawa wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego (choć wskazano błędnie, właściwa była podstawa z k.p.w.).
k.p.w. art. 110 § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Właściwa podstawa wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Orzeczenie kary ograniczenia wolności za wykroczenie z art. 127 § 1 k.w. jest niezgodne z prawem, ponieważ ustawa przewiduje za nie wyłącznie karę grzywny lub nagany.
Godne uwagi sformułowania
orzeczenie wobec skazanego D.C. kary 1 miesiąca ograniczenia wolności, to jest kary nieprzewidzianej za popełnienie wskazanego wykroczenia wyrok nakazowy zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego, przez jego niezastosowanie w realiach sprawy (nieorzeczenie przewidzianej w przepisie kary)
Skład orzekający
Dariusz Świecki
przewodniczący
Józef Szewczyk
członek
Włodzimierz Wróbel
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Naruszenie prawa materialnego przez orzeczenie kary nieprzewidzianej ustawą, błędy w kwalifikacji prawnej czynów w wyrokach nakazowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego wykroczenia i kary, ale zasada dotycząca zgodności kary z ustawowym zagrożeniem jest uniwersalna.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak istotne jest precyzyjne stosowanie prawa, nawet w przypadku wykroczeń, i jak błędy proceduralne mogą prowadzić do uchylenia orzeczenia.
“Sąd Najwyższy: Kara musi być zgodna z prawem – nawet za drobne wykroczenie!”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt III KK 446/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący) SSN Józef Szewczyk SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Włostowska w sprawie D.C., skazanego z art. 127 § 2 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2016 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II W …/15 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 lutego 2016 r. (sygn. akt II W …/15) D. C. został uznany winnym wykroczenia z art. 127 § 2 k.w., za które wymierzono mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, art. 127 § 1 k.w., polegające na orzeczeniu wobec skazanego D.C. kary 1 miesiąca ograniczenia wolności, to jest kary nieprzewidzianej za popełnienie wskazanego wykroczenia, gdyż ustawodawca za samowolne użycie cudzej rzeczy przewidział wyłącznie karę grzywny albo nagany. Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, choć nieprawidłowo wskazano art. 521 k.p.k. zamiast art. 110 § 1 k.p.w., jako podstawę jej wniesienia. Zgodzić się należy ze skarżącym, że w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego ukaranemu w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w S. pojawił się błąd – znamiona wykroczenia określa paragraf pierwszy art. 127 k.w., zaś paragraf 2 tego przepisu reguluje tryb ścigania. Uznając, że błąd ten ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, należało przyjąć, że czyn został w istocie zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 127 § 1 k.w. Za wykrocznienie to ustawodawca przewidział wyłącznie karę grzywny lub nagany. Tymczasem wobec obwinionego orzeczono nieprzewidzianą w art. 127 § 1 k.w. karę ograniczenia wolności. Oznacza to, że wyrok nakazowy zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego, przez jego niezastosowanie w realiach sprawy (nieorzeczenie przewidzianej w przepisie kary). Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji. W ponownym postępowaniu Sąd Rejonowy w S. ukształtuje wymiar kary za przypisany D. C. czyn zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.w. Niezależnie od tego powinno dojść do sprostowania omyłki pisarskiej w określeniu kwalifikacji prawnej czynu w wyroku tego Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. kc
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę