III KK 327/26

III KK 327/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 24 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik 
  
w sprawie P.M.  
skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 24 września 2026 r.,  
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia,  
  
 
                         p o s t a n o w i ł  
                  wniosku nie uwzględnić.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 17 października 2025 r. w 
sprawie IX Ka 994/25, zmienił zaskarżony apelacjami obrońców skazanego wyrok 
Sąd Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 3 lutego 2025 r., m.in. w ten 
sposób, że orzekł wobec P.M. karę łączą pozbawienia wolności w wymiarze 12 lat i 
4 miesięcy za popełnienie czynów z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., art. 
178a § 1 k.k. oraz czynu z art. 62 ust.  1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o 
przeciwdziałaniu narkomanii. 
We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, obrońca podniósł szereg 
zarzutów rażącego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny 
wpływ na treść orzeczenia, tj. m.in. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i art. 458 

III KK 327/26              
2 
 
 
k.p.k., art. 410 k.p.k. czy art. 7 k.p.k., jednocześnie wnosząc o wstrzymanie 
wykonania zaskarżonego wyroku do czasu rozpoznania kasacji. 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 
Ma rację skarżący wskazując w uzasadnieniu, że zastosowanie wstrzymania 
wykonania zaskarżonego orzeczenia winno być uzasadnione szczególnymi w 
swojej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary 
przed kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w zasadzie 
nieodwracalne następstwa. Tego rodzaju skutki, jak zauważa Sąd Najwyższy w 
sprawie V KK 33/25, do której odwołuje się obrońca, mogą zaistnieć wówczas, gdy 
już pobieżna analiza podniesionych w kasacji zarzutów świadczy o jej zasadności, 
a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem 
dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter 
uchybień, którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, wykonywać nie powinien 
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2025 r., V KK 33/25). 
W pełni podzielając przedstawione powyżej uwagi i kierując się nimi, Sąd 
Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionej w przedmiotowej sprawie kasacji, 
nie znalazł podstaw do jednoznacznego uznania stawianych w niej zarzutów za 
oczywiście zasadne. „Inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., 
na które wskazuje obrońca P.M. w zarzutach kasacyjnych, to naruszenie prawa 
porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami 
wymienionymi w art. 439 k.p.k. i może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy 
sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu 
albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe i już 
pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o 
konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.  
Przeprowadzona na tym etapie analiza nie przesądza o ostatecznym 
kierunku rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone jednak pogłębioną 
analizą i oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych.  
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. 
[WB] 

III KK 327/26              
3 
 
 
[a.ł]