III KK 316/26
POSTANOWIENIE
Dnia 1 września 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
w sprawie A.P.
o zadośćuczynienie i odszkodowanie
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 1 września 2026 r.,
kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawczyni
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 19 lutego 2026 r., sygn. akt II AKa 311/25,
zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt III Ko 177/25,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć A.P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt III Ko 177/25 Sąd
Okręgowy w Szczecinie na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o
uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za
działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (tekst jednolity Dz.U. z
2024 roku, poz. 442) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyni A.P.,
III KK 316/26
2
w związku z wykonaniem wobec M.Z. wyroku wydanego przez Sąd Wojewódzki w
Szczecinie w dniu 9 marca 1951 r., w sprawie I K 216/50, zmienionego wyrokiem
Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1951 r., w sprawie I K 604/51 kwotę
421.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty oraz
kwotę 111.724,86 zł tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę, wraz z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia
zapłaty (pkt I ), w pozostałym zakresie wniosek oddalił (pkt 2).
Apelacje w tej sprawie wniósł pełnomocnik wnioskodawczyni oraz
prokurator, który wniósł apelację na niekorzyść.
W środku odwoławczym wniesionym przez pełnomocnika A. P. skierowanym
przeciwko rozstrzygnięciu o oddaleniu wniosku ponad zasądzoną w pkt. 1 wyroku
kwotę 421.000 złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, oraz ponad
zasądzoną w pkt. I wyroku na rzecz A.P. kwotę 111.724,86 złotych tytułem
odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia
się wyroku do dnia zapłaty, , podniesiono zarzut bezwzględnej przyczyny
odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. oraz alternatywnie:
„ I.
w zakresie zadośćuczynienia
1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.
a)
art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23.02.1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń
wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego
bytu Państwa Polskiego w zw. z art. 445 § 1 k.c. poprzez błędną ich wykładnię
skutkującą bezzasadnym przyjęciem, że odpowiednie zadośćuczynienie za
krzywdę wynikłą z powodu niesłusznego pozbawienia wolności M.Z. w okresie od
20 sierpnia 1950 roku do 29 sierpnia 1952 roku na podstawie wyroku Sądu
Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 09 marca 1951 roku sygn. akt I K 216/50,
zmienionego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 195Ir., sygn. akt I K
604/51 w związku z podejmowaniem przez niego działalności na rzecz oporu
przeciwko kolektywizacji wsi wynosi 421.000,00 (słownie: czterysta dwadzieścia
jeden tysięcy) złotych oraz oddaleniem wniosku ponad tą kwotę, podczas gdy
okoliczności niniejszej sprawy i przyjęta praktyka orzecznicza w tożsamych
III KK 316/26
3
rodzajowo sprawach przemawiają za zasądzeniem na rzecz wnioskodawczyni
tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez jej ojca kwoty wskazanej we
wniosku.
b)
art. 8 ust. 1 ustawy lutowej w zw. z art. 445 § 1 i 2 k.c. oraz art. 448 k.c.
poprzez ich błędną wykładnię i nieuwzględnienie we właściwy sposób wszystkich
istotnych okoliczności, które miały wpływ na wymiar krzywd i cierpień doznanych
przez M.Z., a zwłaszcza:
-
okres pozbawienia wolności od dnia 20 sierpnia 1950 r. do dnia 29 sierpnia
1952 r., tj. łącznie 2 lata i 9 dni (740 dni);
-
strach o swoje życie i bezpieczeństwo, poczucie niesprawiedliwej izolacji;
-
rozłąka z rodziną, utrudnianie kontaktu z najbliższymi, strach o ich
bezpieczeństwo;
-
upokorzenie oraz przemoc z rąk funkcjonariuszy PUBP oraz strażników w
zakładach karnych;
-
przebywanie w fatalnych warunkach sanitarno-bytowych urągających
ludzkiej godności;
-
pogorszenie się stanu zdrowia zarówno fizycznego jak i psychicznego;
-
piętno przestępcy, które odczuwał po wyjściu na wolność;
-
niepewność co do przyszłego losu zarówno swojego jak i najbliższej rodziny.
-
sama świadomość niesprawiedliwości, która go spotkała, itp.
2.
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść
orzeczenia, tj.:
a)
art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału
dowodowego,
polegającej
na
bezpodstawnym
uznaniu,
że
zasądzone
zadośćuczynienie spełnia cel i wymogi określone art. 8 ust. 1 ustawy lutowej w
przypadku ogromu krzywd i cierpień doświadczonych przez M.Z. w wyniku
zastosowanych
represji,
które
doprowadziły
do
degradacji
jego
zdrowia
psychicznego i fizycznego,
b)
art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie i nieuwzględnienie we właściwy sposób
wszystkich istotnych okoliczności, wynikających z materiału dowodowego
zgromadzonego w sprawie, które miały wpływ na rozmiar krzywd pokrzywdzonego,
a w konsekwencji na wysokość zadośćuczynienia, podczas gdy Sąd I instancji
III KK 316/26
4
wskazał, iż charakter krzywdy doznanej przez M.Z. jest niemierzalny - Sąd przyznał
również, że nie można bagatelizować okresu bezprawnego pozbawienia wolności,
jego podstawy (a właściwie braku podstawy), braku wiedzy, ile odosobnienie będzie
trwało oraz warunków, w których ojciec wnioskodawczyni zmuszony był przebywać,
a także przebywania w złych warunkach sanitarno- bytowych. Dodatkowo Sąd
wskazał, że zaznaczyć należy, że warunki osadzenia za czasów stalinowskich
całkowicie, co jest truizmem, odbiegały od standardów obowiązujących obecnie w
jednostkach penitencjarnych. Te okoliczności niewątpliwie miały negatywny wpływ
na kondycję psychiczną represjonowanego nie tylko w czasie pozbawienia
wolności, lecz także po jej odzyskaniu.
3.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających
wpływ na treść wyroku:
a)
przez niedostateczne ustalenie rozmiaru krzywdy M.Z., a w konsekwencji
niewzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar krzywdy,
co zdaniem skarżącej przemawia za tym, że zasądzona wyrokiem Sądu
Okręgowego
w
Szczecinie
kwota
zadośćuczynienia
jest
nieadekwatna
i
niewspółmierna
do
rozmiaru
krzywd
i
cierpień
doświadczonych
przez
represjonowanego,
b)
przez
niedostateczne
wyjaśnienie,
dlaczego
zasądzona
kwota
zadośćuczynienia jest „adekwatną i nie nadmiernie wygórowaną” i skąd wynika
przekonanie Sądu, iż „punktem wyjścia w tego typu sprawach jest aktualne
przeciętne miesięczne wynagrodzenie za 1 miesiąc pozbawienia wolności”.
c)
przez nie wzięcie pod uwagę kwot zasądzanych w tożsamych rodzajowo
sprawach.
II. w zakresie odszkodowania
Na podstawie art. 438 pkt la k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 8
ust. 1 ustawy lutowej poprzez jego błędną interpretację i nieprawidłowe rozdzielenie
przyjętej sumy odszkodowania w kwocie 223.449,72 zł i przyjęcie, że
wnioskodawczyni należy się 1/2 powyższej tj. kwota 111.724,86 (słownie: sto
jedenaście tysięcy siedemset dwadzieścia cztery 86/ioo) złotych, z uwagi na to, że
siostra wnioskodawczyni już nie żyje, podczas gdy interpretacja przepisu 8 ust. 1
III KK 316/26
5
ustawy lutowej normuje, kto jest uprawnionym i w jakim zakresie, a zatem przepis
ten nie wskazuje na dzielenie roszczenia również na osoby już nie żyjące.”
W konkluzji skarżący w związku z postawieniem zarzutu na postawie art. 439 §
1 pkt 2 k.p.k. wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu, ewentualnie o zasądzenie na rzecz A.P. dalszej kwoty 1.979.000 zł
tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez jej ojca M.Z. w niniejszej
sprawie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się
wyroku do dnia zapłaty oraz dalszej kwoty 111.724,86 złotych tytułem
odszkodowania za szkodę poniesioną przez jej ojca M.Z. w związku z wykonaniem
wobec niego wyroku wydanego przez Sąd Wojewódzki w Szczecinie w dniu 9
marca 1951 roku w sprawie I K 216/50, zmienionego wyrokiem Sądu Najwyższego
z dnia 15 listopada 1951 roku w sprawie I K 604/51.
Z kolei w swojej apelacji prokurator, zaskarżając wyrok w zakresie jego punktu I,
a więc w części dotyczącej orzeczenia o zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz
wnioskodawczyni A.P., tytułem zadośćuczynienia - kwoty 421.000 złotych i tytułem
odszkodowania - kwoty 111.724,86 złotych, wraz z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, na
niekorzyść wnioskodawczyni, sformułował następujące zarzuty:
„1. obrazę przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mającą
wpływ na treść orzeczenia, w postaci art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o
uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za
działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. z 2020 r., poz.
1820 j.t.) - zwanej dalej ustawą „lutową” w zw. z art. 7 k.p.k. i w zw. z art. 445 § 1
k.c. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego,
przeprowadzonej bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz
wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało uznaniem, iż stopień
doznanych przez M.Z. krzywd, wynikłych z represjonowania go w okresie od 20
sierpnia 1950 r. do 29 sierpnia 1952 r., uzasadnia określenie należnego mu
zadośćuczynienia na kwotę 421.000 złotych, skutkiem czego było zasądzenie
zadośćuczynienia
w
tej
zdecydowanie
wygórowanej
kwocie
na
rzecz
wnioskodawczyni, która to kwota, określona w sposób zbyt dowolny i z
pominięciem realiów społecznych, w sposób oczywisty nie pozostaje w realnej
III KK 316/26
6
proporcji do charakteru i rozmiaru krzywd doznanych przez M.Z., które nie
odbiegały od cierpień innych osób bezprawnie więzionych w związku z
działalnością niepodległościową, oraz skutkuje bezpodstawnym wzbogaceniem
A.P.,
2.
obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 361 § 1 i 2 k.c. oraz art.
8 ust. 1 ustawy lutowej, poprzez zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni, w ramach
przyznanego jej odszkodowania w kwocie 111.724,86 złotych, również połowy
kwoty 6.365,94 złotych zasądzonej tytułem utraty zarekwirowanych M.Z. środków
pieniężnych, podczas gdy powyższa kwota nie pozostaje w adekwatnym związku
przyczynowym z orzeczeniem skazującym ojca wnioskodawczyni, bowiem jej
zarekwirowanie nie było skutkiem wydania lub wykonania tego orzeczenia, lecz
skutkiem prowadzonego przeciwko M.Z. postępowania, podczas gdy możliwość
zasądzenia w trybie ustawy lutowej odszkodowania za poniesioną szkodę
ograniczona jest tylko do takich skutków wydania lub wykonania orzeczenia, które
w sposób bezpośredni z niego wynikają, bowiem na podstawie ustawy lutowej
Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność jedynie za szkodę lub krzywdę
pozostające w adekwatnym związku przyczynowym z unieważnionym orzeczeniem,
3.
obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 8 ust. 1 ustawy lutowej,
poprzez zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni, w ramach przyznanego jej
odszkodowania w kwocie 111.724,86 złotych, również połowy kwoty 4.080 złotych
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - wynagrodzenia obrońcy, w
sytuacji, gdy uiszczone koszty postępowania nie mogą być rekompensowane w
drodze odszkodowania określonego w ustawie lutowej, bowiem są immanentnie
związane z wyrokiem skazującym i jako takie podlegają zwrotowi jako świadczenie
nienależne przez organ skazujący, który był beneficjentem uiszczonych sum,
4.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający
wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że M.Z. miał stabilne źródło
utrzymania, prowadząc w chwili zatrzymania dobrze prosperujące gospodarstwo
rolne, w którym miał różne uprawy, hodował inwentarz, osiągając miesięcznie
dochody równe przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu brutto w sektorze
przedsiębiorstw, wynoszące 8.769,08 złotych, podczas gdy przy uwzględnieniu
jego wieku, okresu przez jaki gospodarstwo to posiadał oraz ówczesnych realiów
III KK 316/26
7
dotyczących prowadzenia gospodarstw rolnych, a w tym obciążeń podatkowych,
dochód jaki z niego miesięcznie osiągał był co najwyżej równy minimalnemu
wynagrodzeniu za pracę, wynoszącemu 4.666 złotych,
5.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający
wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że zarekwirowana M.Z. w dniu 21
sierpnia 1950 r. kwota 400 złotych, odpowiadała na dzień orzekania kwocie
6.365,94 złotych, podczas gdy w rzeczywistości odpowiadała ona kwocie 61,38
złotych, bowiem sąd a quo w swoich obliczeniach nie wziął pod uwagę mającej
miejsce w Polsce w dniu 1 października 1950 r. reformy walutowej,
6.
obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 8 ust. 1 zdanie drugie
ustawy lutowej, poprzez zasądzenie całości zadośćuczynienia jakie przypadałyby
M.Z. jego córce A.P., wnioskodawczyni w sprawie, podczas gdy wobec śmierci
drugiej córki represjonowanego -J.B., po dacie śmierci M.Z. oraz po wejściu w życie
ustawy lutowej, zadośćuczynienie przypadające represjonowanemu, podobnie jak
sąd a quo uczynił to z odszkodowaniem, powinno zostać podzielone na 2 części i
przyznane na rzecz wnioskodawczyni jedynie w ½ części,
7.
obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 481 § 1 k.c. poprzez
zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni zadośćuczynienia i odszkodowania, wraz z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się
wyroku, podczas gdy powyższe roszczenia, znajdujące oparcie w ustawie, winny
zostać zasądzone wraz z odsetkami ustawowymi.”
Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części,
dotyczącej przyznanych wnioskodawczyni świadczeń, poprzez zasądzenie na rzecz
A.P. kwoty 120.000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 56.669,33 złotych
tytułem odszkodowania, z ustawowymi odsetkami od daty uprawomocnienia się
wyroku do dnia zapłaty.
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2026 r., II AKa 311/25 Sąd Apelacyjny w Szczecinie
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że kwotę zadośćuczynienia obniżył do
210.500 złotych (pkt I.1), a kwotę odszkodowania obniżył do 106.940,39 złotych
(pkt I.2), w pozostałym zaś zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (II.)
Kasację złożył pełnomocnik wnioskodawczyni, który zaskarżając wyrok sądu
odwoławczego w całości, zarzucił mu:
III KK 316/26
8
„1.
rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ
na wynik sprawy, tj. art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk poprzez brak
właściwego i rzetelnego rozpoznania wszystkich zarzutów zgłoszonych w apelacji,
w sytuacji gdy Sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek merytorycznego i
należytego
rozpoznania
wszystkich
zarzutów,
a
nie
jedynie
powielenie
rozstrzygnięcia, podczas gdy w przypadku rozpoznania tych zarzutów Sąd II
instancji powinien być wydać orzeczenie odmienne poprzez zasądzenie
odpowiedniego zadośćuczynienia.
2.
rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 w
zw. z art. 8 ust. 2a ustawy lutowej poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji
nieprawidłowe uznanie, iż należną kwotę zadośćuczynienia za krzywdę doznaną
przez M.Z. w związku z wykonaniem wobec niego wyroku wydanego przez Sąd
Wojewódzki w Szczecinie w dniu 09 marca 1951 r. w sprawie I K 216/50,
zmienionego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1951 roku w sprawie
I K 604/51 należy podzielić na 2 osoby, pomimo, iż uprawnioną do otrzymania tej
kwoty była tylko jedna osoba - skarżąca A.P., gdyż druga osoba zmarła, i w
konsekwencji zasadnym było, aby cała przyznana kwota została zasądzona na
rzecz jednej osoby uprawnionej, a ponadto poprzez błędną ich wykładnię i
nieprawidłowe przyjęcie, że skarżącej nie należy się cała kwota zadośćuczynienia,
za represje doznane przez jej ojca oraz nieprawidłowy podział tego roszczenia
również na osobę, która już zmarła, podczas gdy interpretacja tego przepisu
normuje, kto jest uprawniony i w jakim zakresie, a zatem przepis ten nie wskazuje
na dzielenie roszczenia również na osoby już nieżyjące, co w konsekwencji
doprowadziło do nie zasądzenia na rzecz skarżącej całej kwoty, która jej
przysługuje.
3.
rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na
treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów i wyciągnięcie z
materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosków sprzecznych z
zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wskazaniami
wiedzy, tj.:
III KK 316/26
9
- błędne uznanie, iż represjonowany nie poniósł szkody wynikającej z kwot w
dochodzonym zakresie, podczas gdy szkody te pozostają w związku przyczynowo
skutkowym z przedmiotowym skazaniem
. niewyjaśnienie kwestii pomniejszenia kwoty odszkodowania o kwotę
4.784,47zł, z czego wynika akurat taka wysokość różnicy, całkowite pominięcie
szerokiej, prawidłowej argumentacji Sądu I instancji przy ustalaniu wysokości
należnego odszkodowania.”
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na tę kasację, Prokurator Okręgowy w Szczecinie wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, albowiem żaden z zarzutów w
niej zawartych nie był trafny. W odniesieniu do zarzutu w pkt 1 kasacji, to analiza
uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazuje, że wszystkie zarzuty zawarte
w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy zostały rozpoznane w sposób wnikliwy i
należyty, a stosowna argumentacja zawarta jest w uzasadnieniu wyroku na
stronach 3-4 oraz 6-8.W uzasadnieniu kasacji zresztą nawet nie próbowano
wykazać, który z zarzutów nie został rozpoznany, co dalekie jest od lojalności i
rzetelności wymaganej także od pełnomocników procesowych. Zarzut w pkt 2
kasacji jest także chybiony i to w stopniu oczywistym. Sąd odwoławczy w pełni
trafnie przyjął, że skoro w dacie wejścia w życie ustawy lutowej uprawnionymi z art.
8 ust. 1 ustawy lutowej były dwie osoby (choć tylko jedna osoba złożyła wniosek o
odszkodowanie i zadośćuczynienie), to reguła zastosowana w odniesieniu do
odszkodowania winna działać także co do zadośćuczynienia, o czym sąd pierwszej
instancji zapomniał - wadliwie uzasadniając zresztą w tym zakresie wywód (str. 26
uzasadnienia wyroku). Okoliczność, że druga osoba uprawniona obecnie nie żyje
(zmarła w roku 2013) niczego w tej materii nie zmienia i nie daje prawa
wnioskodawczyni do
objęcia
także
nie
swojej
części
odszkodowania
i
zadośćuczynienia. Sąd Najwyższy w pełni stanowisko sądu odwoławczego co do
wykładni tego przepisu podziela, zwłaszcza w kontekście przywołanego przez ten
sąd wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2023 r., V KK 471/22 (OSNK
III KK 316/26
10
2023, nr 3, poz. 13), który wpisuje się w jednolitą linię wykładniczą Sądu
Najwyższego. Odwołanie się skarżącej do orzeczeń wydanych w Sądzie
Najwyższym w sprawach III KK 45/22 i IV KK 482/23 nie może stanowić istotnego
argumentu, albowiem były to orzeczenia, wydane w składach, które nie stanowią
sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej
konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ostatni zarzut
(obrazy art. 7 k.p.k.) jest także formalnie chybiony, skoro sąd odwoławczy nie
przeprowadzał dowodów w zakresie odnoszącym się do odszkodowania lub
zadośćuczynienia (jedynie prowadzono tzw. postępowanie testowe w związku z
zarzutem zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.). Ponadto, precyzyjne
obliczenia co do zasądzonych kwot odszkodowania i zadośćuczynienia są
przedstawione w uzasadnieniu wyroku na str. 10-13 (zwłaszcza na str. 12-13), co
zarzut niewyjaśnienia obniżenia należnego odszkodowania czyni niezrozumiałym.
Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu.
[WB]Pełny tekst orzeczenia
III KK 316/26
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.