III KK 286/25

SN
III KK 286/25
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lipca 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 lipca 2025 r.
sprawy
E.K.,
skazanej za popełnienie przestępstw z art. 233 § 1 k.k. i innych w zw. z art. 91 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej,
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie,
z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 826/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Pyrzycach,
z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII K 68/23,
postanowił
1.
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2.
obciążyć skazaną E.K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Pyrzycach wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII K 68/23, uznał oskarżoną E. K.
za winną, szczegółowo opisanych w wyroku, dwóch przestępstw
z art. 238 k.k. w zb. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i przyjmując, że dopuściła się tych czynów w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, tj. w warunkach art. 91 § 1 k.k., wymierzył jej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez
obrońców oskarżonej, Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 826/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację
od wyroku Sądu odwoławczego wniósł
obrońca skazanej zaskarżając go w całości, zarzucając:
„a) zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej wyrażonej w art. 439 §1 pkt. 2. k.p.k. poprzez wydanie wyroku przez sąd wadliwie obsadzony, przy czym nieprawidłowość ta wynika z wadliwości procedury nominacyjnej sędziów, rozpoznających sprawę, gdyż w składzie sądu II instancji brały udział osoby powołane na urząd sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, tj. Pan X. Y. oraz Pani X.1 Y.1, w stosunku do których zachodziły i zachodzą istotne wątpliwości w zakresie realizacji standardów instytucjonalnej bezstronności, co powoduje obciążanie postępowania wadą traktowaną, jako bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 §1 pkt. 2. k.p.k.,
b) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nienależyte rozpoznanie wszystkich zarzutów wyartykułowanych we wniesionej apelacji”.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu II instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Pyrzycach wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie opisanym w art. 535 § 3 k.p.k. ze względu na jej oczywistą bezzasadność.
Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Ponadto, kasację na korzyść, jak wskazano wprost w art. 523 § 2 k.p.k., wnieść można jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Powyższe ograniczenie nie dotyczy wyłącznie uchybienia z art. 439 k.p.k. Oznacza to, że skoro w przedmiotowej sprawie skazanej E.K.
wymierzono karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszoną, jedynym dopuszczalnym zarzutem kasacji mógł być zarzut zaistnienia w sprawie nienależytej obsady sądu, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd Najwyższy ograniczył zatem merytoryczne rozpoznanie kasacji do zarzutu pierwszego kasacji, uznając zarzut drugi za niedopuszczalny.
W kasacji skarżący podniósł, że nienależyta obsada Sądu II instancji wynikała z zasiadania w jego składzie sędziów X. Y. i X.1 Y.1
Należy wskazać, że w niniejszej sprawie obrońca nie wskazał – poza samym faktem nominacji przy udziale niekonstytucyjnie ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa – żadnych okoliczności dotyczących tych sędziów, które miałyby wskazywać na brak gwarancji ich bezstronności w sprawie. Tymczasem w świetle uchwały składu połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 oraz uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. I KZP 2/22, do której zresztą odwołuje się skarżący, należało wykazać okoliczności, które pozwoliłyby na ustalenie, że rzeczywiście standard bezstronności sądu z udziałem sędziów X. Y. i X.1 Y.1 został istotnie obniżony. Skoro zaś obrońca tego obowiązku nie dochował to należało uznać, że przesłanka „nienależytej obsady sądu” nie została w sprawie wykazana. Zauważyć również należy, że autor kasacji adw. J.L. był obecny na rozprawie odwoławczej w dniu 28 października 2024 r. i 11 grudnia 2024 r. i nie podnosił okoliczności wskazanych obecnie w kasacji ani też nie składał wniosków o wyłączenie tych sędziów, co może wskazywać na instrumentalne podchodzenie do tej sprawy.
Jedynie na marginesie Sąd Najwyższy zauważa, że działając z urzędu zapoznał się z treścią uchwał KRS nr 633/2018 z 13 grudnia 2018 r. oraz nr 380/2020 z 11 marca 2020 r. dotyczących wskazanych sędziów i nie znalazł takich danych ani informacji, które wskazywałyby
in concreto
na brak bezstronności sędziów zasiadającej w składzie Sądu Okręgowego w Szczecinie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Najwyższy w pełni również podziela rozważania dotyczące statusu sędziego X. Y. zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2024 r., sygn. III KK 308/24.
O obciążeniu kosztami postępowania skazanej orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
‎