III KK 286/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanej E.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 826/24, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII K 68/23. Wyrok Sądu Rejonowego skazał E.K. za popełnienie przestępstw z art. 238 k.k. w zb. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., w warunkach art. 91 § 1 k.k., wymierzając karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Kasacja zarzucała sądowi II instancji nienależytą obsadę (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) ze względu na udział sędziów powołanych z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w nowym trybie, a także rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nienależyte rozpoznanie apelacji. Sąd Najwyższy, działając w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasacja na korzyść skazanego za przestępstwo z warunkowo zawieszoną karą pozbawienia wolności może być wniesiona jedynie z powodu uchybienia z art. 439 k.p.k. Sąd Najwyższy ograniczył zatem rozpoznanie do zarzutu nienależytej obsady sądu. Stwierdzono, że obrońca nie wykazał konkretnych okoliczności wskazujących na brak bezstronności sędziów, a jedynie sam fakt nominacji przy udziale KRS. Sąd Najwyższy odwołał się do uchwał Sądu Najwyższego dotyczących kwestii obsady sądu i bezstronności sędziów, wskazując, że obrońca nie sprostał wymogowi wykazania istotnego obniżenia standardu bezstronności. Zauważono również, że obrońca nie podnosił tych zarzutów we wcześniejszych etapach postępowania. Sąd Najwyższy obciążył skazaną kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający