Pełny tekst orzeczenia

III KK 280/26

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III KK 280/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 19 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Michał Laskowski 
  
w sprawie Ł.G. i W.C.  
skazanych za popełnienie czynu z art. 56 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu 
narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. i in.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron  
(art. 535 § 3 k.p.k.),  
w dniu 19 sierpnia 2026 r.,  
dwóch kasacji obrońców  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie  
z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt II AKa 146/23  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie  
z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt III K 183/16  
  
 
                             postanowił:  
1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;  
2. obciążyć skazanych obowiązkiem ponoszenia kosztów 
postępowania kasacyjnego.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny w Krakowie, wyrokiem z 23 października 2025 r., po 
rozpoznaniu apelacji obrońców, utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w 
Krakowie z 19 października 2022 r., mocą którego W.C. Ł.G. zostali uznani za 

III KK 280/26              
2 
 
 
winnych popełnienia w ramach czynu ciągłego oraz powrotu do przestępstwa 
występku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 
k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przy czym W.C. odpowiedział za pomocnictwo do jego 
dokonania (art. 18 § 3 k.k.) a Ł.G. uczynił sobie z jego popełnienia stałe źródło 
dochodu (art. 65 § 1 k.k.) i za to obok grzywny wymierzono im kolejno kary 
jednostkowe pozbawienia wolności w wysokości dwóch lat oraz dwóch lat i sześciu 
miesięcy; W.C. został uznany za winnego popełnienia w ramach czynu ciągłego 
oraz powrotu do przestępstwa występku z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu 
narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to wymierzono mu 
karę jednego roku pozbawienia wolności i grzywnę i orzeczono wobec niego karę 
łączną dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę a wobec 
obydwu skazanych orzeczono nawiązkę. 
 
Od wyroku Sądu odwoławczego wniesiono dwie kasacje. Obrońca W.C. 
zgłosił w niej bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz 
rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 
170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. przez oddalenie wniosku obrońcy o 
powołanie biegłego z zakresu badań chemicznych i wniósł o uchylenie 
zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
Obrońca Ł.G. zgłosił bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. 
w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. polegające na skazaniu go za ten sam czyn, za który 
był wcześniej skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z 30 lipca 
2019 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi 
Apelacyjnemu w postępowaniu odwoławczym. 
W odpowiedzi na kasacje Prokurator Okręgowy w Krakowie postulował o 
oddalenie ich jako oczywiście bezzasadnych. 
Sąd Najwyższy zważył co następuje. 
Kasacje były oczywiście bezzasadne. 
Przede wszystkim Sąd Najwyższy wykluczył, aby doszło do zaistnienia 
bezwzględnej przyczyny odwoławczej zarówno dotyczącej wadliwej obsady Sądu 
odwoławczego jak i złamania zasady res iudicata. 
Faktem jest, że pan sędzia T.G. został powołany na swoje obecne 
stanowisko uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z 12 maja 2021 roku, ale został 

III KK 280/26              
3 
 
 
poddany co najmniej dwóm testom niezawisłości  w sprawach III KK 112/24 i III KK 
321/24 i przeszedł je pozytywnie natomiast autor kasacji nie przedstawił żadnych 
realnych argumentów, które mogłyby zaważyć na autorytecie orzeczniczym tego 
sędziego, stąd wniosek o oczywistej bezzasadności zarzutu z art. 439 § 1 pkt 2 
k.p.k. 
Nie było też żadnych podstaw do uznania bezwzględnego uchybienia z art. 
439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Już sama treść przywołanych w 
kasacji zarzutów postawionych Ł.G. w niniejszym postępowaniu oraz w 
postępowaniu zakończonym wyrokiem skazującym częstochowskiego Sądu 
Okręgowego potwierdzała okoliczność wynikającą wprost z akt, że oba skazania 
dotyczyły dwóch odrębnych czynów, dla których wspólnym mianownikiem był 
wyłącznie czas ich popełnienia, podczas gdy chodziło o inne narkotyki pochodzące 
z innego miejsca i przestępstwa były popełnione wspólnie z innymi osobami. 
Analiza akt sprawy nie potwierdziła też zarzutu obrońcy W.C. co do rażącego 
naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. Ustalony w sprawie stan 
faktyczny pozwolił na przypisanie temu skazanemu m.in. zarzutu pomocnictwa do 
popełnienia czynu uczestniczenia w obrocie środkiem odurzającym a konkretnie 
marihuaną. 
Przeprowadzona 
w 
sprawie 
opinia 
biegłego 
ostatecznie 
doprecyzowana opinią uzupełniającą z 27 marca 2024 r. potwierdziła, że w suszu 
roślinnym zabezpieczonym w sprawie, w którego obrocie brał udział skazany jako 
pomocnik, zawartość głównego organicznego związku chemicznego o działaniu 
psychokatywnym czyli Delta – 9 – THC oraz naturalnego, niepsychoaktywnego 
prekursora produkowanego bezpośrednio przez żywą roślinę czyli kwas THCA 
wynosiły powyżej 0,3 % sumy tych dwóch składników. Fakt ten w powiązaniu z 
ustaleniem, że opinia uzupełniająca czyniła zadość wymogom ustawowym oraz 
odwoływała się do opinii głównej co do sposobu oznaczenia i numeracji 
poszczególnych próbek suszu, pozwolił na stwierdzenie, że oddalenie wniosku o 
przeprowadzenie dodatkowej opinii biegłego z zakresu chemii i toksykologii 
sądowej było prawidłowe. 
W realiach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, aby Sąd odwoławczy nie 
zrealizował obowiązków ciążących na instancji apelacyjnej, co mogłoby mieć wpływ 
na pozostawanie w obrocie prawnym wyroku niesprawiedliwego. Gołosłowne 

III KK 280/26              
4 
 
 
deklaracje stron, które ewidentnie wynikały z niezadowolenia z zapadłego wyroku 
skazującego, stały w bezpodstawnej opozycji do prawidłowego procedowania 
Sądów obu instancji i nie były w stanie podważyć dotychczasowej oceny dowodów i 
ustaleń faktycznych dokonanych na ich podstawie. 
Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i 
podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez 
udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania 
kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.  
[WB]  
[a.ł]