III KK 265/26

III KK 265/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 30 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Jacek Błaszczyk 
  
w sprawie K. K.  
skazanego z art. 62 § 2 k.k.s. i in. 
w dniu 30 czerwca 2026 r.,  
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., 
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego 
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie 
z dnia 1 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 945/25 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie 
z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II K 917/21/K,  
postanowił:  
  
1. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście 
bezzasadną:  
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania 
kasacyjnego.  
  
 
 
 
 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 12 marca 2025 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa - 
Krowodrzy w Krakowie w sprawie o sygn. akt II K 917/21/K uznał K. K.  za winnego 
popełnienia czynu zarzucanemu mu aktem oskarżenia stanowiącego przestępstwo 

III KK 265/26              
2 
 
 
skarbowe z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 61 §1 k.k.s. i art. 18 
§3 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1 
k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. i art. 9 §3 k.k.s. i za to na mocy 
art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §2 
k.k.s. w zw. z art. 38 §1 pkt 1 k.k.s. i przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. wymierzył 
mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę 100 (stu) stawek 
dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 (stu 
pięćdziesięciu) złotych. Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w 
zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. Sąd I instancji 
warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia 
wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W pkt III Sąd I instancji zasądził 
od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, tj. kwotę 487,78 zł 
tytułem zwrotu wydatków i kwotę 3.180 zł tytułem opłaty. 
W wyniku apelacji wniesionej osobiście przez oskarżonego, Sąd Okręgowy 
w Krakowie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt IV Ka 
945/25 w pkt I zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie czynu 
przypisanego oskarżonemu w pkt I zastąpił wyrażenie „w kwocie co najmniej 
840.086 zł, tj. łącznie co najmniej 1.866.856 zł co stanowi wielką wartość" słowami „ 
w kwocie 840.086 zł, tj. łącznie 1.866.858 zł co stanowi wielką wartość", natomiast 
w pkt II, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy oraz w pkt III 
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.220 zł tytułem kosztów 
sądowych za postępowanie odwoławcze. 
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące 
naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a 
mianowicie naruszenie art. 439 §1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 §1 pkt 6 k.p.k., 
poprzez bezzasadne uznanie, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie karalności, 
podczas gdy do takiego przedawnienia doszło w dniu 31 grudnia 2020 roku. 
Zarówno Sąd I, jak i II instancji prowadził postępowanie w sprawie pomimo 
zaistnienia stanu przedawnienia karalności czynu przypisanego skazanemu, co 
stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą skutkującą koniecznością uchylenia 
zapadłych orzeczeń i umorzenia postępowania. 
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości 

III KK 265/26              
3 
 
 
wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie i uchylenie w całości zmienionego nim 
wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie oraz umorzenie 
postępowania wobec skazanego z uwagi na przedawnienie karalności czynu. 
W pisemnych odpowiedziach na kasację Naczelnik Małopolskiego Urzędu 
Celno – Skarbowego w Krakowie oraz prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków – 
Prądnik Biały w Krakowie wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu 
oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron. 
W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mającego postać 
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. 
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.  
Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, skarga 
obrońcy opiera się na błędnym założeniu, że w niniejszej sprawie doszło do 
przedawnienia karalności czynu przypisanego K. K. . Skarżący wywodzi swoją 
argumentację z nieuprawnionego rozszerzenia skutków wyroku Trybunału 
Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 12/22, na przepisy, których 
ten wyrok nie dotyczył, oraz z błędnej interpretacji przepisów intertemporalnych. 
Skarżący podnosi, że mechanizm zawieszenia biegu przedawmienia wynikający z 
tzw. ustawodawstwa covidowego jest w całości niekonstytucyjny. Należy jednak 
podkreślić, że przywoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 12/22 
dotyczył wyłącznie przepisu art. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2023 r. 
poz. 1327). Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie niekonstytucyjności art. 
15zzr ust. 6., który obowiązywał w okresie od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r. 
Zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktów normatywnych, przepis ten 
stanowił w pełni skuteczną podstawę prawną zawieszenia biegu przedawnienia na 
okres 46 dni. Sąd II instancji słusznie przyjął, że okres ten należy doliczyć do 
pierwotnego terminu przedawnienia (uzasadnienie SO s. 4 – 5). 
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r., II KK 597/22, 
jednoznacznie przesądził, że mechanizm wstrzymania biegu przedawnienia 
karalności znajduje zastosowanie do wszystkich czynów popełnionych przed 
wejściem w życie opisanej regulacji, o ile termin przedawnienia nie upłynął przed 

III KK 265/26              
4 
 
 
datą ich wejścia w życie. 
W realiach niniejszej sprawy bieg przedawnienia dla czynu z 2010 r. upływał 
z dniem 31 grudnia 2020 r. W dniu 31 marca 2020 r. (a zatem przed upływem 
terminu) wszedł w życie art. 15zzr ust. 6, który skutecznie zawiesił ten bieg na 46 
dni. Wydłużenie terminu o owe 46 dni spowodowało, że przedawnienie nastąpiłoby 
dopiero w połowie lutego 2021 r. Czynność procesowa ad personom (ogłoszenie 
zarzutów) miała miejsce 18 stycznia 2021 r., a zatem w czasie, gdy karalność 
czynu nadal trwała. 
Ponieważ termin przedawnienia karalności został skutecznie wydłużony o 
okres 46 dni wynikający z art. 15zzr ust. 6, czynność postawienia zarzutów z dnia 
18 stycznia 2021 r. doprowadziła do dalszego przedłużenia przedawnienia o 
kolejne 10 lat na podstawie art. 44 § 5 k.k.s. Tym samym nie zaistniała negatywna 
przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., a zaskarżony wyrok nie jest 
dotknięty bezwzględną przyczyną odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.). 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji i na podstawie art. 
113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi 
postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.   
 
[J.J.] 
[a.ł]