III KK 253/26

III KK 253/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 26 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Włodzimierz Wróbel 
  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 czerwca 2026 r.,  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.  
sprawy R. T.  
skazanego z art. 257 k.k. i in.  
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę  
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie  
z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 1592/25,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód 
w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt V K 522/23,  
  
 
                       p o s t a n a w i a:  
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2) zwolnić skazanego z kosztów postępowania kasacyjnego 
obciążając nimi Skarb Państwa;  
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. , kwotę 
885 zł 60 gr, w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu w postaci sporządzenia i wniesienia 
kasacji.  
 
[J.J.] 
  
  
  

III KK 253/26              
2 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 czerwca 
2025 r. (sygn. akt V K 522/23) uznał R. T. za winnego popełnienia występku z art. 257 k.k. w zw. z 
art. 57a § 1 k.k. (publiczne znieważenie pokrzywdzonej A. Y. z powodu jej przynależności narodowej, 
działając bez powodu) oraz występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 
k.k. (grożenie śmiercią i uszkodzeniem ciała A. S. przy użyciu siekiery, w warunkach powrotu do 
przestępstwa i o charakterze chuligańskim).  
Za te czyny wymierzono mu odpowiednio kary 9 miesięcy oraz 1 roku i 2 miesięcy 
pozbawienia wolności, orzekając karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 
nawiązki na rzecz pokrzywdzonych. 
Sąd Okręgowy w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego zarzucającej 
obrazę art. 7 k.p.k. i błędne ustalenie chuligańskiego charakteru czynów oraz rażącą surowość kar, 
wyrokiem z dnia 17 grudnia 2025 r. (sygn. akt IV Ka 1592/25) utrzymał zaskarżone orzeczenie w 
mocy. 
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację wywiódł obrońca skazanego adw. M.S., 
zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 
433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na pozornej kontroli odwoławczej zarzutów 
apelacji dotyczących braku kierunkowego zamiaru z art. 257 k.k., niezasadnego przyjęcia działania 
„bez powodu”, pominięcia tła konfliktu i stanu zdrowia skazanego, a także na nierzetelnym 
rozpoznaniu zarzutu rażącej niewspółmierności kary.  
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Szczecin-Zachód w Szczecinie wniósł o jej 
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w 
stopniu oczywistym.  
Podniesione w niej zarzuty rzekomej pozorności kontroli odwoławczej stanowiły w istocie 
próbę wymuszenia ponownej, niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym weryfikacji ustaleń 
faktycznych i oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy w Szczecinie wywiązał 
się ze wszystkich obowiązków nałożonych nań w art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., 
szczegółowo i rzetelnie ustosunkowując się do realiów sprawy. Trafnie przyjął, że sprawstwo 
skazanego w zakresie obu czynów znajduje bezpośrednie i niepodważalne oparcie w materiale 
dowodowym – w tym w nagraniu z monitoringu (potwierdzającym wyzywanie pokrzywdzonej 
słowami obelżywymi stricte z powodu jej narodowości) oraz w jednoznacznych zeznaniach 
świadków incydentu z siekierą.  
Sąd odwoławczy prawidłowo wykazuje, że wypowiadanie haseł nacjonalistycznych i 
godzenie w godność z racji pochodzenia wyczerpuje znamiona działania bez powodu (art. 115 § 21 
k.k.), co uzasadniało kwalifikację z art. 57a § 1 k.k.  

III KK 253/26              
3 
 
 
Odnosząc się do wymiaru kary, Sąd Okręgowy słusznie zauważył, że wiek i dolegliwości 
zdrowotne skazanego nie stały na przeszkodzie popełnieniu przez niego dynamicznych i 
agresywnych przestępstw, zaś wymierzone kary jednostkowe oraz kara łączna należycie 
uwzględniają znaczny stopień społecznej szkodliwości oraz uprzednią karalność w warunkach 
recydywy z art. 64 § 1 k.k. 
Sąd Najwyższy uznał, że postępowanie sądowe na żadnym etapie nie było 
dotknięte rażącymi uchybieniami w zakresie prawa procesowego, na które powołuje 
się obrońca. Wobec tego kasacja, która w istocie zmierza do ponownej, 
niedopuszczalnej w tym trybie, oceny dowodów, została oddalona jako 
bezzasadna. 
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.   
 
[J.J.] 
[a.ł]