III KK 253/26Oddalenie kasacji w sprawie karnej

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Włodzimierza Wróbla rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego R. T. od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 1592/25, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt V K 522/23. Sąd Rejonowy uznał R. T. za winnego popełnienia występku z art. 257 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. (publiczne znieważenie pokrzywdzonej z powodu jej przynależności narodowej, działając bez powodu) oraz występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. (grożenie śmiercią i uszkodzeniem ciała przy użyciu siekiery, w warunkach powrotu do przestępstwa i o charakterze chuligańskim). Wymierzono mu kary jednostkowe oraz karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a także nawiązki na rzecz pokrzywdzonych. Obrońca w apelacji zarzucał obrazę art. 7 k.p.k. i błędne ustalenie chuligańskiego charakteru czynów oraz rażącą surowość kar. Kasacja obrońcy zarzucała rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na pozornej kontroli odwoławczej zarzutów apelacji. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że sądy niższych instancji rzetelnie ustosunkowały się do zarzutów apelacji i materiału dowodowego. Sąd odwoławczy prawidłowo wykazał, że wypowiadanie haseł nacjonalistycznych i godzenie w godność z racji pochodzenia wyczerpuje znamiona działania bez powodu (art. 115 § 21 k.k.), co uzasadniało kwalifikację z art. 57a § 1 k.k. Sąd Najwyższy uznał, że postępowanie sądowe nie było dotknięte rażącymi uchybieniami w zakresie prawa procesowego, a kasacja stanowiła próbę ponownej oceny dowodów, niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym. W konsekwencji kasację oddalono, skazanego zwolniono z kosztów postępowania kasacyjnego, a obrońcy przyznano zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający