Pełny tekst orzeczenia

III KK 202/21

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SN
Sygn. akt III KK 202/21
WYCIĄG Z PROTOKOŁU
Dnia 29 czerwca 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
‎
SSN Eugeniusz Wildowicz
‎
SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)
Protokolant Katarzyna Wełpa
Przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego
‎
Sprawę wywołano o godzinie 12:50
Sąd Najwyższy postanowił
:
Na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. zastosować wobec M.L., ur. w dniu 20 października 1983 r. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 (trzech) miesięcy, to jest do dnia 26 września 2022 r., przy czym w związku z uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz ogłoszeniem postanowienia o tymczasowym aresztowaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. godz. 13:40 trwanie tego środka zapobiegawczego należy liczyć od tego czasu i według niego oznaczyć należy rzeczywiste pozbawienie oskarżonego wolności w warunkach aresztu śledczego.
UZASADNIENIE
Mimo uchylenia wyroku sądu odwoławczego, w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, nadal spełniona jest przesłanka dużego prawdopodobieństwa popełnienia  przez oskarżonego przestępstwa zagrożonego surową karą pozbawienia wolności (art. 249 § 1 k.p.k.), w stosunku do oskarżonego nieprawomocnie orzeczono karę 12 lat pozbawienia wolności, co rodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania najsurowszym środkiem zapobiegawczym w celu wyeliminowania możliwości podejmowania przez niego bezprawnych zachowań w tej sferze (art. 258  § 2 k.p.k.), w szczególności gdy zachodzi prawdopodobieństwo uzupełnienia postępowania dowodowego przez Sądem odwoławczym. Nie zachodzą okoliczności negatywne z art. 259  § 1 - 3 k.p.k., zaś tymczasowe aresztowanie jest jedynym środkiem zapobiegawczym mogącym obecnie zabezpieczyć właściwy tok procesu (nie aktualizuje się stan z art. 257 § 1 k.p.k.).
Kierując się powyższym orzeczono jak na wstępie.