III KK 20/22

SN
Sygn. akt III KK 20/22
POSTANOWIENIE
Dnia 7 marca 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie
skazanej S. B.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 marca 2022 r.,
‎
wniosku obrońcy skazanej S. B.
w przedmiocie wstrzymania wykonania
wyroku Sądu Rejonowego w G.
z dnia 7 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…),
utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S.
z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV Ka (…),
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
S. B.  została oskarżona o to, że w dniu 3 września 2019 r. w miejscowości C.  z lokalu mieszkalnego 16/3, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 5232 zł działając tym na szkodę U.  Ż., tj. o czyn z art. 278 § 1 kk. Sąd Rejonowy w G. w dniu 7 sierpnia 2018 r., w sprawie II K (…), uznał m.in. S. B. za winną popełnienia zarzuconego jej czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, z tym że ustalił, iż czynu tego wymieni w wyroku oskarżeni dopuścili się wspólnie i w porozumieniu oraz wskazał, że skradzione pieniądze w kwocie 5232 złotych stanowią równowartość zabranej przez oskarżonych kwoty 1200 euro i za ten czyn na podstawie art. 278 § 1 kk wymierzył S. B.  karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie Sąd zaliczył tymczasowe aresztowanie oskarżonej na poczet kary pozbawienia wolności oraz orzekł o kosztach postępowania.
Wyrok został zaskarżony apelacjami przez obrońców oskarżonej Apelację od wyroku złożyli obrońcy oskarżonej.
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2021 r., w sprawie II Ka (…), utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanej. Zaskarżył wyrok w całości na jej korzyść i zarzucił mu obrazę art. 439 § 1 pkt 2 kpk poprzez wydanie orzeczenia w II instancji przez sąd nienależycie obsadzony.
Niezależnie od powyższego zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił:
1.
rażącą obrazę prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a to przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 5 § 2, 7 oraz 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k;
2.
rażącą obrazę prawa karnego procesowego, które miało istotny wpływ na tresc orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skazanej;
3.
rażącą obrazę prawa procesowego, która miała istotny wpływ na tresc wydanego wyroku, a to przez naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. polegające na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej S. B., pomimo uzasadnionych wątpliwości dotyczących sprawstwa skazanej.
Na podstawie art. 427 § 1 in fine w zw. z art. 518 k.p.k. oraz 537 k.p.k. autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu II instancji. Nadto, wobec treści art. 532 § 1 k.p.k. wniósł o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w G.  utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Wniosek jest bezzasadny.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, kt
ó
rego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie przesłanek, od spełnienia kt
ó
rych zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowoś
ci
(res iudicata pro veritate accipitur).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczeg
ó
lnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć w
ó
wczas, gdy już pobieżna analiza kasacji świadczy o jego zasadności.
Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Wnosić można, że za jego trafnością przemawiać ma zasadność zarzutów kasacyjnych. Wprawdzie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., ale konsekwencje wymienionego w kasacji uchybienia nie są oczywiste w związku z treścią zagadnienia prawnego zarejestrowanego w Sądzie Najwyższym pod sygnaturą I KZP 13/21. Na taki wniosek nie pozwala również analiza pozostałych zarzutów kasacyjnych.
Tymczasem z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania orzeczenia powinno nastąpić tylko w
ó
wczas, gdy zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji – aż tego rodzaju zaszłość nie wystąpiła. Prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest na tyle wysokie, by stanowiło to wystarczającą podstawę do zastosowania przywołanej regulacji.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.