III KK 194/26

III KK 194/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 28 maja 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (przewodniczący, 
sprawozdawca) 
SSN Kazimierz Klugiewicz 
SSN Marek Pietruszyński 
  
w sprawie J.K.,  
skazanego za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,  
na posiedzeniu w dniu 28 maja 2026 r.,  
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,  
kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,  
od wyroku Sądu Rejonowego w Kołobrzegu  
z dnia 27 lutego 2025 r., II K 488/24,  
  
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego 
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kołobrzegu.  
  
Kazimierz Klugiewicz            Małgorzata Wąsek-Wiaderek      Marek Pietruszyński 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2025 r., II K 488/24, Sąd Rejonowy w Kołobrzegu 
uznał J.K. za winnego tego, że w dniu 16 czerwca 2024 r. w K. przy ul. [...], a 

III KK 194/26              
2 
 
następnie w miejscowości G., gm. K., na ul. […], działając w krótkich odstępach 
czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, włamał się przy użyciu karty 
płatniczej Banku „[...]” na rachunek bankowy dokonując dwóch nieautoryzowanych 
transakcji na łączną kwotę 86,26 zł na szkodę N.J., przy czym zarzucanego mu czynu 
dopuścił się po odbyciu co najmniej kary roku pozbawienia wolności, orzeczonej 
wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie II K 
118/18 za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., objętego następnie wyrokiem 
łącznym Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 7 listopada 2018 r, II K 571/18, którym 
orzeczono karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz wyrokiem 
łącznym Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 22 maja 2019 r, II K 35/19, którym 
orzeczono karę łączną 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności i objętego następnie 
wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 17 
lutego 2020 r, V K 760/19, którym orzeczono karę łączną 4 lat i 2 miesięcy 
pozbawienia wolności, a którą J.K. odbywał w okresie od dnia 17 września 2019 r. 
do dnia 1 marca 2023 r, to jest czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. 
z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył 
oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten nie został skutecznie 
zaskarżony i uprawomocnił się.  
Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., 
wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości i zarzucając: „rażące i mające 
istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a 
mianowicie art. 64 § 2 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, że J.K. przypisanego 
mu przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. dopuścił się w warunkach recydywy specjalnej 
wielokrotnej, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących uprzedniej 
karalności oskarżonego prowadzi do wniosku, że działał on w warunkach recydywy 
specjalnej podstawowej, przewidzianej w art. 64 § 1 k.k., albowiem czyn, który 
oskarżony uprzednio popełnił w warunkach art. 64 § 1 k.k., stanowiący podstawę 
przyjęcia przez Sąd multirecydywy w odniesieniu do czynu aktualnie przypisanego, 
obejmował występek nienależący do kategorii przestępstw enumeratywnie 
wymienionych w art. 64 § 2 k.k.”. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kołobrzegu do 
ponownego rozpoznania. 

III KK 194/26              
3 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. 
 
Rzeczywiście w tej sprawie błędnie przypisano J.K. odpowiedzialność karną 
w warunkach tzw. multirecydywy. Zarówno w dacie popełnienia przez oskarżonego 
zarzucanego mu występku, jak i w dacie orzekania przez Sąd meriti, przepis art. 64 
§ 2 k.k. stanowił, co następuje: jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach 
określonych w art. 64 § 1 k.k. lub art. 64a k.k., który odbył łącznie co najmniej rok 
kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej 
kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, 
przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo 
przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd 
wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w 
wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do 
górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Uznanie, że 
sprawca działał w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej (art. 64 § 2 k.k.) 
wymaga więc ustalenia, że sprawca będąc uprzednio skazany w warunkach 
określonych w art. 64 § 1 k.k. (lub art. 64a k.k.), w ciągu 5 lat po odbyciu w całości 
lub części ostatniej kary pozbawienia wolności (łącznie w wysokości co najmniej 
roku), popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, 
przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo 
przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia (por. wyrok 
Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2018 r., II KK 95/18). Co istotne jednak, użyte w 
art. 64 § 2 k.k. określenie „ponownie” oznacza, że dla zastosowania tego przepisu 
konieczne jest, aby uprzednie skazanie sprawcy w warunkach art. 64 § 1 k.k., 
stanowiące podstawę przyjęcia recydywy specjalnej wielokrotnej w odniesieniu do 
czynu aktualnie zarzuconego, obejmowało przestępstwo należące do kategorii tych, 
które zostały enumeratywnie wymienione w art. 64 § 2 k.k. (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 14 lutego 2018 r., IV KK 525/17). Innymi słowy, jak trafnie 
podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 maja 2021 r., V KK 172/21, 
okolicznością warunkującą zastosowanie tego przepisu nie jest popełnienie 

III KK 194/26              
4 
 
przestępstwa podobnego do tego, za które sprawca został skazany w warunkach 
określonych w art. 64 § 1 k.k., lecz ponowne popełnienie przez sprawcę, skazanego 
w warunkach określonych w tym przepisie, rodzajowo tożsamego przestępstwa 
wymienionego w art. 64 § 2 k.k.  
Podstawą przyjęcia przez Sąd Rejonowy w Kołobrzegu działania J.K. w 
warunkach tzw. multirecydywy, uregulowanej w art. 64 § 2 k.k., było ustalenie, że 
przypisanego mu przestępstwa, wyczerpującego ustawowe znamiona czynu z art. 
279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem 
Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 12 czerwca 2018 r., II K 118/18, za czyn z art. 
286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności (którą to karę, 
ostatecznie objętą – na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum 
w Szczecinie z dnia 17 lutego 2020 r., V K 760/19 – węzłem kary łącznej 4 lat i 2 
miesięcy pozbawienia wolności, odbył w okresie od dnia 17 września 2019 r. do dnia 
1 marca 2023 r.). Świadczy o tym wprost opis czynu przypisanego oskarżonemu, jak 
i ustalenia faktyczne wskazane przez Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku (k. 120-123, 
odpis wyroku w sprawie II K 118/18 k. 65; odpis wyroku łącznego w sprawie V K 
760/19 k. 74). 
Tymczasem, katalog przestępstw zawarty w art. 64 § 2 k.k., w którym powinno 
mieścić się także wcześniejsze skazanie w warunkach art. 64 § 1 k.k., nie obejmuje 
występku stypizowanego w art. 286 § 1 k.k., przypisanego wyrokiem w sprawie II K 
118/18. O ile bowiem czyn z art. 286 § 1 k.k. niewątpliwie skierowany jest przeciwko 
mieniu, to nie należy on do przestępstw przeciwko mieniu popełnionych z użyciem 
przemocy lub groźby jej użycia, o których mowa w art. 64 § 2 k.k. (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 14 lipca 2016 r., III KK 224/16). W tej sytuacji uprzednie 
prawomocne skazanie J.K. wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 12 
czerwca 2018 r., II K 118/18, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że 
dopuszczając się w dniu 16 czerwca 2024 r. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z 
art. 12 § 1 k.k., działał on w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej, 
wskazanych w art. 64 § 2 k.k. Jednocześnie analiza danych o karalności J.K. (k. 56-
62) oraz zapadłych wobec niego wyroków skazujących (k. 64-74) powadzi do 
wniosku, iż podstawą takiego ustalenia nie mogą być również skazania oskarżonego 
innymi prawomocnymi wyrokami. 

III KK 194/26              
5 
 
Wadliwe przypisanie tzw. multirecydywy bez wątpienia stanowi rażące 
naruszenie prawa materialnego i ma istotny wpływ na treść wyroku (por. wyroki Sądu 
Najwyższego: z dnia 14 lipca 2016 r., III KK 224/16; z dnia 12 stycznia 2022 r., II KK 
580/21). Istotne przy tym jest, że powyższe uchybienie nie eliminuje możliwości 
ponownego skazania sprawcy w warunkach recydywy specjalnej podstawowej, pod 
warunkiem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 64 § 1 k.k. W tej 
sprawie jest to możliwe. Przypisane J.K. wyrokiem w sprawie II K 118/18 (oraz także 
kilkoma innymi wyrokami, wskazanymi w karcie karnej) przestępstwo z art. 286 § 1 
k.k. (za które wymierzono karę jednostkową pozbawienia wolności w wysokości 
powyżej 6 miesięcy) jest bowiem przestępstwem podobnym do występku z art. 279 
§ 1 k.k. w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.  
Przeprowadzając postępowanie ponownie Sąd Rejonowy prawidłowo 
uwzględni dotychczasową karalność oskarżonego i jej wpływ na warunki, w jakich 
możliwe jest pociągnięcie J.K. do odpowiedzialności karnej (o ile wyda wyrok 
skazujący). 
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku.  
  
   Kazimierz Klugiewicz      Małgorzata Wąsek-Wiaderek     Marek Pietruszyński 
 
[WB] 
[r.g.]