III KK 181/25

III KK 181/25 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 7 stycznia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) 
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) 
SSN Kazimierz Klugiewicz 
  
w sprawie A. C. i R. T.  
skazanych za przestępstwa z art. 189 § 3 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k.  
w zw. z art. 11 § 2 k.k. i inne  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 stycznia 2026r.  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
kasacji wniesionych przez obrońców skazanych  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie  
z dnia 13 stycznia 2023r., sygn. akt II AKa 156/22,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach  
z dnia 17 grudnia 2021r., sygn. akt III K 127/20  
  
na podstawie art. 439§1 pkt 2 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok i 
sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie do 
ponownego rozpoznania.  
 
[J.J.] 
  
Jerzy Grubba                                          Waldemar Płóciennik                                   Kazimierz Klugiewicz 

III KK 181/25              
2 
 
  
UZASADNIENIE 
A.C. i R. T. stanęli pod zarzutem tego, że: 
1. w okresie od dnia 16 kwietnia 2020 roku do dnia 18 kwietnia 2020 roku w K., 
działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz innymi nieustalonymi na 
chwilę obecną osobami, co do których materiał dowodowy został wyłączony 
do odrębnego postępowania, pozbawili wolności D. B., przy czym 
pozbawienie wolności łączyło się ze szczególnym udręczeniem polegającym 
na związaniu rąk i nóg taśmą klejącą oraz kilkudziesięciogodzinnym 
przetrzymywaniem związanego mężczyzny w klatce dla psa o wymiarach 1 
metr na 1 metr, po uprzednim pobiciu wymienionego tłuczkiem do mięsa po 
plecach, rękach i nogach, na skutek których to działań doznał on obrażeń ciała 
w postaci sińców na obu ramionach, lewym barku, grzbiecie i prawym udzie 
oraz sińca na twarzy, czym narażono go na nastąpienie skutku z art. 156§1 
k.k. lub z art. 157§1 k.k. 
tj. popełnienia przestępstwa z art. 189§3 k.k. w zb. z art. 158§1 k.k. w zw. z 
art. 11§2 k.k., 
a nadto R. T. pod zarzutem tego, że: 
2. w dniu 17 maja 2020 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi 
nieustalonymi na chwilę obecną osobami, co do których materiał dowodowy 
został wyłączony do odrębnego postępowania, wtargnął do lokalu 
mieszkalnego przy ul. […] w K., a następnie wziął udział w pobiciu P. K. 2. 
oraz A. W., używając niebezpiecznego narzędzia w postaci pałki 
teleskopowej, podczas gdy inni sprawcy również używali podobnie 
niebezpiecznego narzędzia w ten sposób, że zadawali uderzenia 
pokrzywdzonym P. K. 2. po całym ciele, a A. W. co najmniej dwukrotnie w 
głowę, w wyniku czego P. K. 2. doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych, 
sińca z obrzękiem i otarć naskórka na kończynach górnych, sińców i otarć 
naskórka na klatce piersiowej, grzbiecie i kończynach dolnych, rany tłuczonej 
na lewej stopie, powodujących naruszenie czynności narządów jego ciała na 
okres czasu poniżej 7 dni, a A. W. doznała obrażeń ciała powodujących 
naruszenie czynności narządów jej ciała, przy czym z uwagi na ilość i miejsce 

III KK 181/25              
3 
 
zadawanych urazów, byli oni narażeni na bezpośrednie niebezpieczeństwo 
wystąpienia skutku określonego w art. 156§1 k.k. lub w art. 157§1 k.k., 
tj. popełnienia przestępstwa z art. 159 k.k. w zb. z art. 193 k.k. w zw. 
z art. 11§2 k.k. 
Sąd Okręgowy w Kielcach, wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021r., wydanym 
w sprawie sygn. akt III K 127/20, uznał oskarżonych za winnych popełnienia 
zarzucanego im czynu, z tym ustaleniem, iż D. B. był przetrzymywany w klatce o 
wymiarach 1,05 metra długości, 0,73 metra szerokości i 0,81 metra wysokości,  
stanowiącego przestępstwo z art. 189§3 k.k. i art. 158§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., 
za co wymierzył im kary po 7 lat pozbawienia wolności. Sąd uznał ponadto R. T. za 
winnego popełnienia przestępstwa z art. 159 k.k. i art. 193 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., 
za które wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.  
Łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności wymierzone wobec R. T., na 
podstawie art. 85§1 i 2 k.k. oraz art. 86§1 k.k. w zw. z art. 4§1k.k., Sąd wymierzył mu 
karę łączną 9 lat pozbawienia wolności. Nadto, przedmiotowym wyrokiem Sąd orzekł 
stosowne zakazy zbliżania się oraz zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone 
przestępstwami (pkt II, III, VI i VII  sentencji wyroku), a także rozstrzygnął w kwestii 
zaliczenia na poczet wymierzonej A. C. kary pozbawienia wolności okresu 
rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie, o dowodach rzeczowych oraz o 
kosztach postępowania (pkt IV, IX i X części dyspozytywnej wyroku). 
Wyrok ten zaskarżony został apelacjami obrońców oskarżonych. 
Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia z 13 stycznia 2023r. wydanym 
w sprawie o sygn. akt II AKa 156/22 utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. 
Orzeczenie to zaskarżone zostało kasacjami obrońców oskarżonych. 
Obrońca oskarżonego A. C. podniósł zarzuty: 
1. rażącej obrazy prawa procesowego, tj. art. 390§1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 375§2 
k.p.k. i art. 6 k.p.k., wszystko w związku z art. 433§1 i §2 k.p.k. i art. 457§3 
k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k., polegającą na nienależytym i niewłaściwym 
rozważeniu zarzutu apelacyjnego obrazy prawa procesowego w postaci 
przywołanych powyżej przepisów tego prawa i wadliwym uzasadnieniu 
stanowiska Sądu Apelacyjnego w Krakowie co do tego zarzutu, nie 
pozwalającym na jego merytoryczną weryfikację; 

III KK 181/25              
4 
 
2. rażącej obrazy prawa procesowego, która niewątpliwie miała wpływ na treść 
orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie, powodując nieuzasadnione 
utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach, 
a mianowicie art. 6 k.p.k. w zw. z art. 433§1 i 2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. oraz 
art. 170§1 pkt 5 k.p.k. - a contrario, art. 170§1a k.p.k. w zw. z art. 433§1 i 2 
k.p.k. oraz art. 457§3 k.p.k., poprzez wadliwą realizację obowiązku 
rozważenia zarzutu z pktu 1 e (mylnie określonego przez Sąd w uzasadnieniu 
motywów jako ponowny 1 d) apelacji obrońców A. C. wskazanego w środku 
odwoławczym i niedokonanie jej w granicach i przy pomocy środków 
określonych w art. 7 k.p.k.; 
3. rażącej obrazy prawa procesowego, a mianowicie art. 5§2 k.p.k., art. 7 k.p.k., 
a wszystko w zw. z art. 457§3 k.p.k. i art. 433§1 i 2 k.p.k. oraz art. 434§1 pkt 
1 a contrario i pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. poprzez wadliwą realizację 
obowiązku rozważenia zarzutów wskazanych w środku odwoławczym w tej 
części i niedokonanie jej w granicach i przy pomocy środków określonych w 
art. 7 k.p.k., przy jednoczesnej, dalej idącej, rażącej obrazie art. 5§2 k.p.k. 
dokonanej bezpośrednio przez Sąd Apelacyjny w Krakowie; 
4. rażącej obrazy prawa procesowego, a mianowicie art. 170§1 pkt 2 i 3 k.p.k. 
w zw. z art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. oraz art. 207§1 k.p.k. i art. 148§1 
pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 433§1 i 2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. poprzez 
niedostateczne rozważenie zarzutu obrony A. C. w zakresie niezasadności 
oddalenia 
wniosku 
dowodowego 
o 
przeprowadzenie 
eksperymentu 
procesowego (pierwotnie z udziałem pokrzywdzonego, następczo z 
deklaracją obrońców co do uczestnictwa w eksperymencie) i przyjęcie, że 
wniosek ten co do zasady był bezprzedmiotowy, zaś sam dowód jako taki miał 
być nieprzydatny dla wykazania okoliczności podniesionych w tezie 
dowodowej; 
5. rażącej obrazy prawa procesowego w zakresie kary wymierzonej A. C., a 
mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. wszystko w związku z art. 
433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. poprzez niedostateczne i rozważenie zarzutu 
rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia 
wolności. 

III KK 181/25              
5 
 
Obrońca R. T. podniósł z kolei następujące zarzuty: 
1. rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa 
procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. w zw. z art. 433§2 k.p.k. oraz 
art. 457§3 k.p.k. polegającego na zaniechaniu dokonania przez Sąd 
Apelacyjny w Krakowie wszechstronnej kontroli odwoławczej oraz należytego 
rozważenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia do wszystkich 
zarzutów podniesionych w środku odwoławczym wniesionym przez obrońcę 
oskarżonego, a w szczególności odnoszących się do: bezpodstawnego 
przyjęcia, że D. B. był przetrzymywany w okresie 16-18 kwietnia w klatce; 
2. rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa 
procesowego, tj. art. 162 k.p.k. w zw. z art. 170§1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 
170§1a i 2 k.p.k. i art. 2§1 pkt 1, §2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k. i w związku 
z przepisem art. 458 k.p.k. poprzez nieprawidłowe oddalenie przez Sąd 
odwoławczy na rozprawie dnia 05 stycznia 2023r. wniosku dowodowego 
obrońcy złożonego pismem z dnia 26 września 2022r., co spowodowało 
niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych z perspektywy oceny 
odpowiedzialności karnej oskarżonego, naruszenie zasady obiektywizmu 
i prawdy materialnej oraz prawa do obrony oskarżonego; 
3. rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa 
procesowego, tj. art. 162 k.p.k. w zw. z art. 170§1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 
170§1a i 2 k.p.k. i art. 2§1 pkt 1, §2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k. i w związku 
z przepisem art. 458 k.p.k. poprzez nieprawidłowe oddalenie przez Sąd 
odwoławczy na rozprawie dnia 05 stycznia 2023r. wszelkich wniosków 
dowodowych złożonych przez oskarżonego, jak i obrońców oskarżonego, 
co spowodowało 
niewyjaśnienie 
wszystkich 
okoliczności 
istotnych 
z perspektywy oceny odpowiedzialności karnej oskarżonego, naruszenie 
zasady obiektywizmu i prawdy materialnej oraz prawa do obrony oskarżonego; 
4. 
rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa 
procesowego, tj. art. 170§1 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 
k.p.k. i art. 2§1 pkt 1, §2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k. i w związku z przepisem 
art. 458 k.p.k. poprzez niedostateczne rozważenie zarzutu w zakresie 
niezasadności 
oddalenia 
wniosku 
dowodowego 
o 
przeprowadzenie 

III KK 181/25              
6 
 
eksperymentu procesowego jako bezprzedmiotowego, co spowodowało 
niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych z perspektywy oceny 
odpowiedzialności karnej oskarżonego, a następnie poczynienie własnych 
ustaleń stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że Sąd dokonał oględzin klatki, 
wskazując, że okoliczność czy pokrzywdzony został włożony do klatki, czy do 
niej wrzucony jest irrelewantna dla odpowiedzialności oskarżonego, a nadto 
nie wykazania konkretnymi, znajdującymi oparcie w ujawnionych w sprawie 
okolicznościach argumentami, dlaczego uznano przedmiotowy zarzut za 
bezzasadny, w sytuacji gdy z depozycji samego pokrzywdzonego wynika, iż 
ten w jednej wersji miał sam wejść do klatki, zaś w drugiej wersji miał do niej 
zostać wrzucony - w obu przypadkach przez drzwiczki wejściowe, których 
wymiarów Sąd nie ustalił, a w rezultacie nierozpoznanie niniejszej okoliczności. 
W zarzutach z pkt 5-7 podniesiono zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ 
na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. 
w zw. z art. 433§2 k.p.k. oraz art. 457§3 k.p.k. polegającego na zaniechaniu 
dokonania przez Sąd Apelacyjny w Krakowie wszechstronnej kontroli odwoławczej 
oraz należytego rozważenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia w 
sposób szczegółowy do zarzutów podniesionych w środku odwoławczym 
wniesionym przez obrońcę oskarżonego, a nadto nie wykazania konkretnymi, 
znajdującymi oparcie w ujawnionych w sprawie okolicznościach argumentami, 
dlaczego, szczegółowo wymienione w treści zarzutu kasacyjnego zarzuty i 
okoliczności uznano za niezasadne. 
W ostatnim, 8. punkcie kasacji, wskazano na wystąpienie w sprawie 
bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 2 k.p.k., polegającej na 
wydaniu wyroku przez nienależycie obsadzony sąd, poprzez udział w składzie 
orzekającym zaskarżonego wyroku sędziego X. Y., w sytuacji, gdy sędzia ta została 
powołana na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie 
określonym przepisami ustawy z 8.12.2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, a zatem w sposób nie spełniający 
warunku niezależności i bezstronności, naruszający art. 6 Europejskiej Konwencji 
o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 45 Konstytucji 
Rzeczypospolitej Polskiej. 

III KK 181/25              
7 
 
Podnosząc tak sformułowane zarzuty obaj obrońcy wnieśli o uchylenie 
zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz utrzymanego w nim 
w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Kielcach jako sądowi pierwszej instancji. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Na wstępie wskazać należy, że podniesiony przez obrońcę skazanego R. T. 
zarzut nienależytej obsady sądu w postępowaniu odwoławczym, tj. wystąpienia w 
sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., 
okazał się o tyle zasadny, że doprowadził do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu 
Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2023r., sygn. akt II AKa 156/22 i 
przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu 
odwoławczym. Jednocześnie, charakter tego uchybienia spowodował - z jednej 
strony, że ww. orzeczenie musiało zostać uchylone również co do oskarżonego A. 
C. , z drugiej zaś, że Sąd Najwyższy ograniczył rozpoznanie kasacji wyłącznie do 
niego. 
Nie sposób nie dostrzegać, że problematyka zasiadania w konkretnych 
składach Sądu Apelacyjnego w Krakowie Sędziego tego Sądu – X. Y. była już 
wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Na przestrzeni ostatnich lat 
stosowne testy Sąd Najwyższy przepowadzał w stosunku do tej Sędzi co najmniej 
jedenastokrotnie – w sprawach III KK 60/23, III KK 109/23, III KK 239/23, III KK 
295/23, III KK 401/23, III KK 463/23, II KK 74/22, III KK 292/24, III KK 600/23, III KK 
259/24 i III KK 199/24. Każdorazowo zakończyły się one stwierdzeniem, że sąd, w 
którego składzie zasiadała wskazana Sędzia, był nienależycie obsadzony w 
rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. 
Od tego czasu sytuacja dokumentacyjna w omawianej przestrzeni nie uległa 
zmianie.   
Powtórzyć zatem jedynie należy już zaprezentowaną argumentację: „Jak 
wskazano to w uzasadnieniu wyroku w sprawie III KK 109/23 (k.24) dokonane 
ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że kariera zawodowa Sędziego X. Y. „uległa 
zdecydowanemu przyspieszeniu w 2018 roku. Zdaniem Sądu Najwyższego należy 
to wiązać z faktem podpisania w grudniu 2017 r. listy poparcia dla niektórych sędziów 
kandydujących do składu tworzonej wówczas Krajowej Rady Sądownictwa, (…). 

III KK 181/25              
8 
 
Poparcie obejmowało w szczególności kandydaturę sędzi D. P.” (ówczesnej Prezes 
Sądu Okręgowego w […], członka, a następnie Przewodniczącej obecnej Krajowej 
Rady Sądownictwa). 
Od 28 grudnia 2017r. do 1 lutego 2020r, a później na czas nieokreślony, 
Sędzia X. Y. była delegowana do orzekania w Sądzie Apelacyjnym w Krakowie. W 
dniu 15 stycznia 2018r. została powołana do pełnienia funkcji Wiceprezesa Sądu 
Okręgowego w Krakowie, a w dniu 1 października 2020r. (jeszcze w trakcie delegacji) 
powołano ją do pełnienia funkcji Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie. W 
dniu 4 lutego 2021r. otrzymała nominację na Sędziego Sądu Apelacyjnego w 
Krakowie. 
Jak wskazano w cytowanej już uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 
2022r. „z pewnością dla oceny w ramach trzeciego etapu testu znaczenie ma 
równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem 
ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra 
Sprawiedliwości”.  
Trudno nie dostrzec w tym kontekście, że Minister Sprawiedliwości powierzył 
wykonywanie jednego z najwyższych stanowisk w hierarchii funkcyjnej sądów 
powszechnych osobie, której przydatność do wykonywania obowiązków sędziego 
sądu apelacyjnego była dopiero badana poprzez odbywanie delegacji w tym sądzie. 
W pełni słuszna jest zatem konstatacja o „zdecydowanym przyspieszeniu” 
kariery zawodowej Sędziego X. Y. po 2018r. Przy czym, jednocześnie, trudno nie 
dostrzec zbieżności czasowej owego przyspieszenia z faktem udzielenia poparcia 
dla ówczesnej Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie w kandydowaniu do 
nowotworzonej Krajowej Rady Sądownictwa. 
Powyższe dramatycznie wpisuje się w deklaracje polityków partii mającej 
większość parlamentarną (w latach 2015/2023 – obecny dopisek SN), że planowane 
przez nich zmiany w sądownictwie (w istotnej części przeprowadzane z naruszeniem 
elementarnych norm konstytucyjnych), wymagają uczestnictwa nowych osób, które 
zmiany te przeprowadzą. 
Deklaracja taka wprost uderza w niezawisłość sądownictwa i jasno pokazuje, 
że celem tak zwanej reformy sądownictwa było w istocie uzależnienie władzy 
sądowniczej od władzy wykonawczej i jak najściślejsze związanie obu tych władz. 

III KK 181/25              
9 
 
Konsekwencją zaś, powierzanie stanowisk funkcyjnych w sądach osobom mającym 
zaufanie Ministra Sprawiedliwości. 
   W takich warunkach Sędzia X. Y. zdecydowała się na pełnienie 
eksponowanych stanowisk w administracji sądowej. 
Podkreślić wypada też, że taki ekstremalnie szybki proces awansu 
administracyjnego, w zasadzie, był zjawiskiem nieznanym przed 2016 rokiem. 
Sięganie w procedurze awansowej po osoby delegowane dopiero do orzekania 
w danym sądzie, bez nominacji na sędziego tego sądu, w istocie oznacza brak 
zaufania ze strony kierownictwa resortu, in gremio, do wszystkich sędziów danej 
jednostki. W tym kontekście, dla odmiany, powierzenie stanowiska osobie „z 
zewnątrz” wskazuje na to, że cieszy się ona takim zaufaniem.     
Sam proces nominacyjny osoby testowanej toczył się też w warunkach, które 
nie mogły nie nasuwać wątpliwości, co najmniej do oceny moralnej, decyzji o 
ubieganiu się o awans sędziowski w procedurze prowadzonej przed Krajową Radą 
Sądownictwa powołaną ustawą z 2017r. Miał on bowiem miejsce już po uchwale 
trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 
Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r. (Sędzia otrzymała nominację na 
Sędziego Sądu Apelacyjnego w dniu 4 lutego 2021r.) znała więc prezentowany w 
niej pogląd, jaki wpływ może mieć odebranie nominacji uzyskanej w tak wadliwym 
procesie nominacyjnym na ocenę nienależytej obsady sądu w konkretnej sprawie (w 
rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k.). Znane jej były też okoliczności związane z 
odmową opiniowania awansów sędziowskich przez Kolegium Sądu Okręgowego w 
Krakowie. 
W pełni świadomie zatem, znając realia prawne i polityczne podjęła decyzje 
o ubieganiu się o awans sędziowski i co znacznie istotniejsze w kontekście 
prowadzonego testu, o przyjęciu kolejnych awansów administracyjnych.  
Nie można zapominać o tym, że głównym zadaniem sądów jest funkcja 
kontrolna. Z jednej strony kontrola przestrzegania obowiązującego prawa przez 
obywateli, z drugiej zaś, kontrola przestrzegania praw obywatelskich przez Państwo 
i jego funkcjonariuszy. Funkcji tej nie da się realizować bez zachowania niezawisłości 
i przekonania obywateli, że sprawujące wymiar sprawiedliwości sądy są rzeczywiście 
bezstronne. 

III KK 181/25              
10 
 
W omówionej sytuacji (…) stwierdzić należy, że okoliczności, w jakich Sędzia 
Sądu Apelacyjnego w Krakowie X. Y. została powołana na kolejne stanowisko 
sędziowskie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co 
do niezależności od czynników zewnętrznych składu sądu utworzonego z jej 
udziałem, a w szczególności, od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy 
wykonawczej”.   
Kierując się powyższą argumentacją i w niniejszej sprawie przyjąć należy, 
że Sąd Odwoławczy rozpoznający ją był nienależycie obsadzony w rozumieniu 
art. 439§1 pkt 2 k.p.k.  
Wobec 
zachodzenia 
wskazanej 
powyżej 
bezwzględnej 
przesłanki 
odwoławczej zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi 
Apelacyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. 
Zważywszy na przyczynę uchylenia zaskarżonego wyroku przedwczesne 
byłoby ocenianie przez Sąd Najwyższy zasadności pozostałych zarzutów 
podniesionych w obydwu wywiedzionych kasacjach. Będą one musiały stać się 
przedmiotem oceny w ponowionym postępowaniu apelacyjnym prowadzonym przez 
prawidłowo obsadzony Sąd.  
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na 
wstępie. 
 
[J.J.] 
[r.g.] 
  
Jerzy Grubba                          Waldemar Płóciennik                 Kazimierz Klugiewicz