III KK 169/25

SN
III KK 169/25
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Błaszczyk
w sprawie
A. W.
podejrzanej z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.
w dniu 24 kwietnia 2025 r.
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę podejrzanej
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV Kz 910/24
utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce
z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2.
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu
adw. M. P. Kancelaria Adwokacka
w Ś. kwotę 885,60 zł (osiemset
osiemdziesiąt pięć złotych 60/100), w tym 23 % VAT, za
sporządzenie i wniesienie kasacji;
3.
zwolnić A. W. z kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23 Sąd Rejonowy w Wieliczce na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne wobec podejrzanej
A. W.
o czyny opisane we wniosku prokuratora, tj. o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., a na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art. 93c pkt 1 k.k. zastosował wobec podejrzanej środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym.
Po rozpoznaniu zażalenia obrońcy podejrzanej Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Kz 910/24, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca podejrzanej zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 i 3 k.k., art. 93c pkt 1 k.k. oraz art. 93g § 1 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym - w sytuacji, w której nie zachodziło ryzyko ponownego popełnienia przez podejrzaną czynu zabronionego o znacznej szkodliwości społecznej oraz w sposób nieodpowiedni do stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który podejrzana może popełnić.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Wieliczce wniósł o jej nieuwzględnienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w
art. 535 § 3
k.p.k. Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w
art. 523 § 1
k.p.k.
Sąd I instancji przeprowadził prawidłową ocenę przesłanek wymienionych w
art. 93b
k.k. i
art. 93g
k.k., dokonując oceny stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez A. W. ponownie czynu zabronionego o znacznym stopniu społecznej szkodliwości - poza oceną specjalistycznej opinii biegłych lekarzy psychiatrów wypowiadających się w tej kwestii, dokonał także analizy tego prawdopodobieństwa z uwzględnieniem dotychczasowego zachowania podejrzanej, jej uprzedniej karalności oraz obecnej sytuacji życiowej, połączonej z prognozowaniem możliwości zaistnienia okoliczności i warunków sprzyjających zaprzestaniu leczenia i ewentualnością popełnienia przestępstwa. Nie doszło do zawężenia tej oceny wyłącznie do analizy dokonanej przez lekarzy psychiatrów. Dlatego nie miało miejsca naruszenie wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów przez Sąd odwoławczy, który z taką oceną Sądu Rejonowego w pełni się zgodził.
Sąd
ad quem
starannie i szczegółowo odniósł się do potrzeby zastosowania środka zabezpieczającego w tej sprawie i wskazał, na jakiej podstawie należało wyprowadzić wniosek, że Sąd
a quo
uznał, iż czyn podejrzanej cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Tym samym, środek zabezpieczający orzeczony wobec podejrzanej nie może zostać uznany za nieproporcjonalny, a także spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki orzeczenia wobec podejrzanej właśnie tego - izolacyjnego środka zabezpieczającego.
Reasumując, nie można było uznać, że w kasacji trafnie wskazano na jakiekolwiek uchybienie, które mogłoby stanowić "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w
art. 523 § 1
k.p.k. Takie uchybienie musiałoby bowiem spełniać dwie przesłanki: być rażącym, a także mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. "Rażące" naruszenie to takie, które ma charakter wyraźny, niewątpliwy, dający się łatwo stwierdzić, jak również, gdy jego ciężar gatunkowy ma charakter poważny. O "istotnym" zaś wpływie uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia można mówić jedynie wtedy, gdy możliwe jest wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie zapadło. Z tego rodzaju sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy zarzuty sformułowane w środku odwoławczym zostaną w ogóle pominięte przez sąd drugiej instancji (
art. 433 § 2
k.p.k.), bądź w sytuacji, w której wprawdzie staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny (
art. 433 § 2
k.p.k. w zw. z
art. 457 § 3
k.p.k. - tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 24 stycznia 2024 r.,
V KK 485/23
oraz z dnia 11 grudnia 2023 r.,
IV KK 455/23
).
Tymczasem z opisanych powyżej okoliczności jasno wynika, że w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybienia nie miały miejsca.
Podsumowując te rozważania należało uznać kasację za oczywiście bezzasadną i oddalić na posiedzeniu w trybie
art. 535 § 3
k.p.k. Oczywista bezzasadność kasacji zachodzi wtedy, gdy już na pierwszy rzut oka, z oceny podniesionych w niej zarzutów, w jasny sposób wynika, że są one jednoznacznie nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Taka właśnie oczywista bezzasadność wniesionej skargi zaistniała i w tej sprawie.
Wobec uznania kasacji za bezzasadną w formule kwalifikowanej, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku obrońcy w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 624 § 1
k.p.k. w zw. z
art. 637a
k.p.k., zwalniając od nich podejrzaną i obciążając tymi kosztami Skarb Państwa. Koszty te obejmują w szczególności wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu.
[JJ.]
[r.g.]
‎