III KK 141/26

III KK 141/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 10 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Dariusz Kala (przewodniczący) 
SSN Piotr Mirek 
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) 
  
w sprawie skazanego J.S.  
o wydanie wyroku łącznego  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej  
na posiedzeniu w dniu 10 września 2026 r.,  
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego,  
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie  
z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt IV Ka 1945/22,  
utrzymującego w mocy  
wyrok łączny Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny  
z siedzibą w Pyrzycach  
z dnia 7 lutego 2022 r., sygn. akt VII K 299/21,  
  
1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi 
Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w 
postępowaniu odwoławczym,  
2) kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.  
  
Piotr Mirek                                    Dariusz Kala                                  Paweł Wiliński 

III KK 141/26              
2 
 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem łącznym z dnia 7 lutego 2022 r. Sąd Rejonowy w Stargardzie VII 
Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pyrzycach, w sprawie J.S., sygn. akt VII K 
299/21, której zakresem przedmiotowym objęto 9 jednostkowych skazań oraz 
wydane wobec niego 2 wyroki łączne, na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k., art. 86 § 1 
k.k., w brzmieniu ustawy obowiązującej przed dniem 24 czerwca 2020 roku w zw. z 
art. 4 § 1 k.k., połączono skazanemu karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia 
wolności orzeczoną wyrokiem łącznym w sprawie o sygn. akt IV K 45/17 oraz karę 2 
lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem w sprawie o sygn. akt VI K 336/18, 
wymierzając mu jedną karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Na poczet 
orzeczonej wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres 
dotychczas odbytej kary w sprawie o sygn. akt IV K 45/17 w dniach od 07.02.2019 r. 
do 17.07.2020 r. Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w łączonych wyrokach 
pozostawiono do odrębnego wykonania oraz umorzono postępowanie co do kar 
wymierzonych pozostałymi wyrokami, opisanymi w punktach od 1 do 8 i 10.  
Po rozpoznaniu apelacji osobistej skazanego, wyrokiem z dnia 1 lutego 2023 
r., sygn. akt IV Ka 1945/22, Sąd Okręgowy w Szczecinie, utrzymał zaskarżone 
orzeczenie w mocy.  
Od wyroku Sądu odwoławczego została wniesiona kasacja przez obrońcę 
skazanego, w której zarzucono naruszenie art. 85 § 1 i § 2 k.k., art. 86 k.k. w zw. z 
art. 4 § 1 k.k., kwestionując wybór przepisów stanowiących podstawę łączenia kar 
oraz naruszenie art. 85a k.k. i art. 86 k.k., a więc negując w istocie wysokość 
wymierzonej kary łącznej. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt III KK 
314/23, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. 
Następnie kasację od wskazanego wyżej orzeczenia wniósł Prokurator 
Generalny, który zaskarżył powyższy wyrok w całości, na korzyść skazanego, 
zarzucając: 
„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawda 
karnego procesowego - art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na 
nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej zaskarżonego apelacją 

III KK 141/26              
3 
 
skazanego wyroku łącznego - orzekającego karę łączną 3 lat i 9 miesięcy 
pozbawienia w wyniku połączenia kary łącznej roku i 9 miesięcy pozbawienia 
wolności objętej warunkowym przedterminowym zwolnieniem oraz kary 2 lat 
pozbawienia wolności - i utrzymaniu go w mocy pomimo tego, że był on 
oczywiście niesprawiedliwy, albowiem po jego wydaniu, w trakcie postępowania 
międzyinstancyjnego doszło do istotnej zmiany sytuacji skazanego, a mianowicie 
upłynął przewidziany w art. 82 § 1 k.k. okres umożliwiający odwołanie 
warunkowego przedterminowego zwolnienia, a która to okoliczność została 
przez Sąd odwoławczy pominięta, co w efekcie skutkowało rażącym 
naruszeniem art. 85 § 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 
roku do dnia 23 czerwca 2020 roku) poprzez połączenie kary łącznej roku i 9 
miesięcy pozbawienia wolności, która została w całości wykonana, a tym samym 
nie podlegała łączeniu”. 
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w 
Szczecinie. 
             Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zarzut podniesiony w kasacji, jak i argumentacja go wspierająca okazały się 
oczywiście zasadne, co skutkowało skierowaniem sprawy na posiedzenie 
wyznaczone w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
Na wstępie zaznaczyć należy, że choć Sąd Najwyższy rozpoznawał już w tej 
sprawie kasację od zaskarżonego wyroku, złożoną przez obrońcę skazanego, to 
zarzuty postawione wówczas w środku zaskarżenia nie dotyczyły kwestii braku 
uwzględnienia przez Sąd odwoławczy w trybie art. 440 k.p.k. wykonania jednej z kar 
objętej wyrokiem łącznym. Jak już wskazano w części historycznej tego uzasadnienia 
kasacja obejmowała jedynie zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego, 
kwestionujące wybór przepisów stanowiących podstawę łączenia kar oraz wysokość 
wymierzonej kary łącznej. Argumentacja przedstawiona obecnie w kasacji 
Prokuratora Generalnego nie neguje zaś ani podstawy łączenia kar ani jej wymiaru, 
lecz wskazuje na niedopuszczalność połączenia kar z uwagi na zmianę stanu 
faktycznego sprawy na etapie postępowania międzyinstancyjnego, którą Sąd 
odwoławczy winien był uwzględnić z urzędu. Sąd Najwyższy procedujący w sprawie 

III KK 141/26              
4 
 
III KK 314/23 nie był wobec braku adekwatnych zarzutów kasacji uprawniony, ani też 
zobowiązany na innej podstawie, do badania tego zagadnienia, oddalając kasację 
obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną, co jednocześnie obecnie nie stoi 
na przeszkodzie uwzględnieniu w całości kasacji Prokuratora Generalnego i 
uchyleniu zaskarżonego wyroku. 
Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że Sąd Okręgowy, wydając 
zaskarżony kasacją wyrok, dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum 
kasacji przepisów postępowania karnego, które to uchybienie implikuje konieczność 
uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego 
rozpoznania.  
Po wydaniu w dniu 7 lutego 2022 r. wyroku łącznego przez Sąd I instancji, 
na etapie postępowania międzyinstancyjnego, doszło do istotnej zmiany sytuacji J.S. 
w zakresie odnoszącym się do wykonywania kary łącznej orzeczonej wyrokiem 
łącznym wydanym w sprawie o sygn. IV K 45/17. W tej sprawie skazanemu udzielono 
warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary i w dniu 17 
stycznia 2023 r. upłynął wyznaczony dwuletni okres próby i dalszych sześciu 
miesięcy, w którym możliwym było odwołanie warunkowego zwolnienia. Zgodnie 
natomiast z art. 82 § 1 k.k., z upływem tych okresów karę uważa się za odbytą z 
chwilą warunkowego zwolnienia. Oznacza to, że w niniejszej sprawie, z dniem 17 
stycznia 2023 r. orzeczoną wobec J.S. wyrokiem łącznym z dnia 15 maja 2017 r., 
sygn. akt IV K 45/17, karę łączną roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności uznać 
należało za wykonaną i kara ta, zgodnie z art. 85 § 2 k.k. (w brzmieniu 
obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 23 czerwca 2020 r.), nie podlegała 
łączeniu. 
Powyższą okoliczność Sąd Okręgowy w Szczecinie, rozpoznając w dniu 1 
lutego 2023 r. apelację skazanego, pominął i dokonał kontroli odwoławczej bez 
uwzględnienia tej okoliczności, a w efekcie zaskarżony wyrok łączny niesłusznie 
utrzymał w mocy. Sąd ten dysponował całością akt sprawy, w tym aktami o sygn. IV 
K 45/17. Okoliczności związane z udzieleniem skazanemu warunkowego 
przedterminowego zwolnienia wynikały również z treści uzasadnienia wyroku Sądu I 
instancji, jak i z uzyskanej w toku postępowania informacji KRK (choć w obu 
przypadkach wskazano krótszy okres próby, tj. 29 maja 2022 r., zamiast 

III KK 141/26              
5 
 
prawidłowego 17 lipca 2022 r.). Nie zmienia to jednak faktu, że powinnością Sądu 
odwoławczego w takiej sytuacji było uwzględnienie tych okoliczności i poczynienie 
prawidłowych ustaleń co do sytuacji skazanego w związku z wykonaniem orzeczonej 
wyrokiem w sprawie o sygn. IV K 45/17 kary łącznej oraz dokonanie oceny co do 
istnienia warunków jej połączenia z inną karą pozbawienia wolności. 
Powyższe pozwala zatem na twierdzenie, że kontrola odwoławcza 
zaskarżonego na korzyść skazanego wyroku łącznego, przeprowadzona została z 
rażącym naruszeniem art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Przepisy te nakazują 
Sądowi odwoławczemu rozpoznanie sprawy w granicach zaskarżenia, a nadto 
również przeprowadzenie kontroli odwoławczej w zakresie szerszym, tj. poza 
zarzutami wskazanymi w apelacji, w tym także w postępowaniu w przedmiocie 
wydania wyroku łącznego. W apelacji wniesionej osobiście przez skazanego nie 
podniesiono bowiem tego zarzutu.  
Nie ulega przy tym wątpliwości, że uchybienie Sądu odwoławczego miało 
rażący charakter i istotny wpływ na treść wydanego w dniu 1 lutego 2023 r. wyroku 
utrzymującego wydany wobec J.S. wyrok łączny w mocy, jak i na sytuację skazanego. 
Utrzymanie w dniu 1 lutego 2023 r. wyroku łącznego w sprawie o sygn. VII K 299/21, 
wobec zaliczenia w myśl art. 82 § 2 k.k., na poczet orzeczonej kary łącznej 3 lat i 9 
miesięcy pozbawienia wolności jedynie okresu faktycznego odbywania kary w 
sprawie o sygn. IV K 45/17 doprowadziło do tego, że J.S. miał do odbycia karę w 
wyższym wymiarze (po zaliczeniu: 2 lat 3 miesięcy i 18 dni pozbawienia wolności), 
niż w sytuacji gdyby tej ostatniej kary zgodnie z prawem nie uwzględniono przy 
połączeniu. 
Z uwagi na powyższe, należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę 
do ponownego rozpoznania, by Sąd Okręgowy w Szczecinie, dokonał ponownej 
kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku. 
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje uzasadnienie w treści art. 638 
k.p.k.  
Z powodów wskazanych powyżej, należało orzec jak w sentencji.  
  
Piotr Mirek                                      Dariusz Kala                               Paweł Wiliński 
[WB] 
[r.g.] 

III KK 141/26              
6