UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 350/20 A. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. G. O. W dniu od 24 listopada 2008 r. do 25 października 2019 r. w miejscowości I. w okresie co najmniej od 24.11.08 do chwili obecnej, w I., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził pokrzywdzonego (...).V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie przedstawicieli (...).V. w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez „(...)” sp. z o.o. z obowiązku zapłaty za świadczone przez (...).V. usługi finansowe, wskutek czego pokrzywdzony poniósł szkodę w łącznej nominalnej wysokości: 284.229,16 EUR, a dla celowego dochodzenia praw wydatkował koszty postępowania w łącznej kwocie: 73.461,18 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty G. O. od dnia 29 września 1993 r. pełnił funkcję prezesa zarządu „(...) plus (...)" sp. z o.o. Przedmiotem działalności „(...)" sp. z o.o. był transport międzynarodowy, Spółka zajmowała się również odprawami celnymi oraz magazynowaniem. dokumenty rejestrowe „(...)" sp. z o.o. k. 77 notatka urzędowa z dnia 28 grudnia 2017r. wraz z dokumentacją k. 594–596 wyjaśnienia G. O. k. 622–624 wyjaśnienia W. U. k. 610–612 Jednym z podmiotów, z którymi współpracowała „(...)” Spółki z o.o. była spółka (...).V. z siedzibą A. V. (...), (...) J. Holandia. Współpraca pomiędzy (...).V. a spółką reprezentowaną przez G. O. była prowadzona co najmniej od dnia 18 stycznia 2002 r. W tej dacie strony zawarły umowę dotyczącą rozliczania opłat za autostrady we Francji. Następnie współpraca stron była kontynuowana i rozszerzana na kolejne obszary związane z działalnością transportową Spółki „A plus W". W dniu 5 września 2002 r. strony zawarły umowę dotyczącą usługi (...), w dniu 17 marca 2003 r. kolejną umowę dotyczącą usługi (...), a w dniu 22 września 2003 r. wniosek, stanowiący umowę, dotyczący późniejszych zapłat niemieckiego podatku od pojazdów samochodowych. W dniu 7 czerwca 2004 r. strony zawarły umowę dotyczącą opłat za autostrady i paliwo w Hiszpanii, a w dniu 27 lutego 2008 r. umowę dotyczącą opłat za autostrady we G.. Ponadto w dniu 5 grudnia 2002 r. G. O.., działając jako prezes zarządu „A plus W" Spółki z o.o., podpisał w U. ogólne warunki handlowe stosowane we wszystkich stosunkach prawnych pomiędzy (...).V. a osobami trzecimi. Współpraca stron miała charakter wieloletni, powtarzalny i związany bezpośrednio z obsługą międzynarodowej działalności transportowej „A plus W" Spółki z o.o. (...).V. świadczył na rzecz „A plus W" Spółki z o.o. usługi związane między innymi z rozliczaniem opłat drogowych, paliwa oraz innych należności związanych z wykonywaniem transportu międzynarodowego. Wzajemne relacje pomiędzy „A plus W" Spółki z o.o., a (...).V. układały, się dobrze, „A plus W" Spółki z o.o. na bieżąco regulowała płatności. W pewnym okresie strony zakończyły współpracę, przy czym, po ponownym kontakcie ze strony (...).V. oraz zaproponowaniu spółce „(...) plus W" korzystniejszych warunków, współpraca została wznowiona. Ponownie nawiązana współpraca z (...).V. przebiegała prawidłowo do czasu kryzysu w transporcie, który wystąpił w 2008 r. W tym okresie w branży transportowej bankrutowało wiele dużych firm, obniżeniu ulegały stawki za przewozy, a na rynku pojawiały się podmioty zlecające przewozy i nieregulujące należności za wykonane usługi. Należności za przewozy wykonane przez „A plus W" Spółki z o.o. na rzecz kontrahentów zagranicznych, w tym z Czech, Hiszpanii, Danii, Litwy, Niemiec i Holandii, nie zostały zapłacone, a egzekucje należności okazywały się bezskuteczne. Powyższe okoliczności doprowadziły do pogorszenia sytuacji finansowej „(...)" sp. z o.o. w latach 2008–2009. umowy k. 587–593 ogólne warunki handlowe k. 107–127 wyjaśnienia G. O. k. 773-775v (odpis k. 777-778v) Zeznania A. P. k. 558-560, k. 115-117, 803v-804v akt III K 350/20 zeznania V. W. k. 131-133, 805-806v akt III K 350/20 W związku z pogorszeniem sytuacji finansowej „A (...)", od grudnia 2008r. Spółka zaprzestała terminowej zapłaty za świadczone przez (...).V. usługi finansowe, które obejmowały następujące faktury, a co do których termin zapłaty wynosił każdorazowo 14 dni: - nr (...), z dnia 24 listopada 2008 r., na kwotę 6.300 EUR; - nr (...), z dnia 2 grudnia 2008 r., na kwotę 11.939,13 EUR; - nr (...), z dnia 11 grudnia 2008 r., na kwotę 11.025,16 EUR; - nr (...), z dnia 30 grudnia 2008 r., na kwotę 11.307,57 EUR; - nr (...), z dnia 5 stycznia 2009 r., na kwotę 13.480,93 EUR; - nr (...), z dnia 12 stycznia 2009 r., na kwotę 3.817,05 EUR; - nr (...), z dnia 28 stycznia 2009 r., na kwotę 3.766,75 EUR; - nr (...), z dnia 30 stycznia 2009 r., na kwotę 183,32 EUR; - nr (...), z dnia 4 lutego 2009 r., na kwotę 12.174,35 EUR; - nr (...), z dnia 6 lutego 2009 r., na kwotę 4.533,83 EUR; - nr (...), z dnia 9 lutego 2009 r., na kwotę 15.790,96 EUR; - nr (...), z dnia 25 lutego 2009 r., na kwotę 240,97 EUR; - nr (...), z dnia 26 lutego 2009 r., na kwotę 10.674,10 EUR; - nr (...), z dnia 5 marca 2009 r., na kwotę 22.884,71 EUR; - nr (...), z dnia 5 marca 2009 r., na kwotę 6.400,51 EUR; - nr (...), z dnia 11 marca 2009 r., na kwotę 10.230,84 EUR; - nr (...), z dnia 24 marca 2009 r., na kwotę 7.306,55 EUR; - nr (...), z dnia 1 kwietnia 2009 r., na kwotę 17.694,52 EUR; - nr (...), z dnia 6 kwietnia 2009 r., na kwotę 3.654,76 EUR; - nr (...), z dnia 9 kwietnia 2009 r., na kwotę 12.390,56 EUR; - nr (...), z dnia 21 kwietnia 2009 r., na kwotę 153,68 EUR; - nr (...), z dnia 23 kwietnia 2009 r., na kwotę 125,58 EUR; - nr (...), z dnia 24 kwietnia 2009 r., na kwotę 4.261,68 EUR; - nr (...), z dnia 30 kwietnia 2009 r., na kwotę 17.514,57 EUR; - nr (...), z dnia 4 maja 2009 r., na kwotę 543,95 EUR; - nr (...), z dnia 6 maja 2009 r., na kwotę 1.800,24 EUR. załącznik do porozumienia - zestawienie faktur k. 132-141 W związku z powstałym zadłużeniem wobec (...).V. oraz zamiarem jego uregulowania, w dniu 27 maja 2009 r. w (...) w T. G. O., działając jako prezes zarządu (...) Spółki z o.o., zawarł z A. P., działającym w imieniu (...).V. na podstawie pełnomocnictwa z dnia 26 listopada 2003 r., porozumienie dotyczące istniejących zobowiązań „(...) Spółki z o.o. W porozumieniu tym G. O., działając w imieniu „A plus W" Spółki z o.o., uznał zobowiązanie pieniężne wobec (...).V. w kwocie 212.114,84 EUR według stanu na dzień 14 maja 2009 r., wraz z odsetkami od dnia 1 czerwca 2009r. Zadłużenie to wynikało z faktur wymienionych w załączniku nr 1 do porozumienia, dotyczących skredytowanych opłat drogowych w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Austrii oraz G.. Jednocześnie G. O. oświadczył, że „A plus W" Spółka z o.o. nie ma żadnych roszczeń wobec (...).V. Strony ustaliły harmonogram spłaty zadłużenia. „A plus W" Spółka z o.o. zobowiązała się uiścić pierwszą ratę w kwocie 15.000 EUR do dnia 31 maja 2009 r. Następnie miała uiszczać raty w kwotach po 6.000 EUR od czerwca do września 2009 r., raty po 10.000 EUR od października 2009 r. do marca 2010 r., raty po 15.000 EUR od kwietnia 2010 r. do września 2010 r. oraz raty po 20.000 EUR od października 2010 r. do ostatecznej spłaty zadłużenia. Ostatnia rata miała obejmować odsetki i zostać zapłacona po całkowitej spłacie zadłużenia głównego. Noty odsetkowe miały być wystawiane w okresach trzymiesięcznych, począwszy od dnia 1 czerwca 2009 r. W porozumieniu ustalono również, że wszystkie kolejne faktury wystawione przez (...).V. po dniu 14 maja 2009 r. będą regulowane przez „A plus W" Spółkę z o.o. w terminie 30 dni od daty ich wystawienia. Strony określiły tym samym odrębnie sposób spłaty zadłużenia już istniejącego oraz zasady regulowania należności powstających po zawarciu porozumienia. Jako zabezpieczenie płatności wynikających z porozumienia wskazano pojazdy pozostające w leasingu, oznaczone numerami rejestracyjnymi: (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...), które po ich wykupie na własność miały stanowić zabezpieczenie płatności wynikających z porozumienia, przy czym z logicznego rozumienia § 3 ust. 1 porozumienia należy wnosić, że pojazdy miały zostać wykupione przez „A plus (...)" sp. z o.o jako Zobowiązanego, gdy tymczasem zapis dotyczy Zobowiązującego - czyli (...) (...).V., natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pojazdy o numerach rejestracyjnych (...), (...), (...) i (...) miały zostać wykupione do końca września 2009 r., natomiast pojazdy o numerach (...), (...) i (...) do końca lutego 2010 r. , przy czym treść tego zapisu obejmuje jedynie wskazanie danych pojazdów oraz termin, brak jest natomiast wskazania, czego faktycznie tan zapis dotyczy. (...).V. wyraził zgodę na zbycie tych pojazdów po ich wykupie, przy czym „A plus W" sp. z o.o zobowiązała się przekazać (...).V., w terminie 10 dni od daty każdej transakcji sprzedaży, 50% ceny uzyskanej ze sprzedaży każdego pojazdu, aż do całkowitej spłaty zobowiązania głównego wraz z należnymi odsetkami. „A plus W" Spółka z o.o. zobowiązała się również zawiadomić (...).V. pisemnie o dokonanej sprzedaży najpóźniej w dniu sprzedaży oraz przedłożyć kopię umowy sprzedaży. „A plus W" Spółka z o.o. miała prawo dokonywać spłat w kwotach wyższych niż przewidziane w harmonogramie, jednak nie była uprawniona do zmniejszania wysokości ustalonych rat ani do uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z nich. Strony ustaliły, że za zachowanie terminu zapłaty uznaje się uznanie rachunku bankowego (...) (...).V. Uchybienie w płatności którejkolwiek raty, zarówno co do wysokości, jak i terminu, mogło stanowić podstawę do skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego bez osobnego wezwania, a cała pozostała kwota stawała się wówczas natychmiast wymagalna. Od dnia 1 czerwca 2009 r. od zaległości płatniczych miały być naliczane odsetki w wysokości 7% w stosunku rocznym, aż do chwili spłaty całości zadłużenia. Odsetki miały być naliczane w okresach trzymiesięcznych, począwszy od dnia 1 czerwca 2009 r. W porozumieniu przewidziano także mechanizm zaliczania na poczet spłaty zadłużenia wpływów z tytułu zwrotu zagranicznego podatku VAT. Strony ustaliły, że wpływy z tego tytułu, które od dnia zawarcia porozumienia będą wpływały na konto (...).V., zostaną zarachowane na poczet spłaty zadłużenia. Każda otrzymana kwota VAT miała pomniejszać zadłużenie obejmujące należność główną wraz z odsetkami. Jednocześnie potrącenia dokonywane z otrzymywanego podatku VAT nie wpływały na wysokość i terminy rat ustalonych w harmonogramie spłaty, a rozliczenie tych potrąceń miało nastąpić przy spłacie ostatniej raty zadłużenia. Do czasu całkowitej spłaty zadłużenia „A plus W" Spółka z o.o. była zobowiązana do przekazywania (...).V. dokumentów potrzebnych do ubiegania się za jego pośrednictwem o zwrot zagranicznego podatku VAT, z wyjątkiem Hiszpanii. wyjaśnienia G. O. k. 773-775v (odpis k. 777-778v) porozumienie z dn. 27.05.2009 r. k. 211 zeznania A. P. k. 558-560, k. 115-117, 803v-804v akt III K 350/20 zeznania V. W. k. 131-133, 805-806v akt III K 350/20 Po zawarciu porozumienia z dnia 27 maja 2009 r. „(...) plus (...)" Spółka z o.o. nie wywiązywała się z jego postanowień i nie dokonywała na rzecz (...).V. spłaty pełnych kwot należności z niego wynikających, i tak uiściła następujące kwoty: - w dniu 1 czerwca 2009 r. kwotę 5.909,37 EUR, - w dniu 9 czerwca 2009 r. kwotę 2.294,26 EUR, - w dniu 18 czerwca 2009 r. kwotę 3.870 EUR, - w dniu 26 czerwca 2009 r. kwotę 1.116,67 EUR, - w dniu 29 czerwca 2009 r. kwotę 1.200 EUR, - w dniu 9 lipca 2009 r. kwoty 5.000 EUR, 1.000 EUR i 101,89 EUR, - w dniu 20 lipca 2009 r. kwotę 240,97 EUR, - w dniu 21 sierpnia 2009 r. kwoty 4.817,05 EUR i 1.766,75 EUR, - w dniu 7 października 2009 r. kwoty 1.946,89 EUR, 53,11 EUR i 4.000 EUR, - w dniu 21 października 2009 r. kwotę 8.121,24 EUR, - w dniu 26 października 2009 r. kwoty 153,68 EUR, 125,58 EUR i 1.800,24 EUR, - w dniu 16 listopada 2009 r. kwotę 1.000 EUR, - w dniu 20 listopada 2009 r. kwotę 1.000 EUR, - w dniu 25 listopada 2009 r. kwotę 1.000 EUR, - w dniu 3 grudnia 2009 r. kwotę 1.533,83 EUR, - w dniu 18 grudnia 2009 r. kwotę 1.000 EUR. Łącznie „(...)" Spółka z o.o. po zawarciu porozumienia uiściła na rzecz Ł. K..V. kwotę 49.051,53 EUR. zestawienie wpłat k. 886 Pomimo nierealizowania przez „(...)" Spółka z o.o. w pełnym zakresie warunków porozumienia z dnia 27 maja 2009 r. Zarząd (...).V. zdecydował o kontynuowaniu współpracy ze swoim kontrahentem. W okresie od sierpnia do grudnia 2009r. (...).V. wystawiła na rzecz „(...)" sp. z o.o. następujące faktury dotyczące opłat drogowych i innych świadczeń związanych z obsługą działalności transportowej Spółki, których termin płatności każdorazowo wynosił 30 dni: - nr (...) z dnia 4 sierpnia 2009 r., na kwotę 708,77 EUR; - nr (...), z dnia 5 sierpnia 2009 r., na kwotę 18.413,11 EUR; - nr (...), z dnia 5 sierpnia 2009 r., na kwotę 479,54 EUR; - nr (...), z dnia 7 sierpnia 2009 r., na kwotę 393 EUR; - nr (...), z dnia 7 sierpnia 2009 r., na kwotę 23,58 EUR; - nr (...), z dnia 8 sierpnia 2009 r., na kwotę 186,02 EUR; - nr (...), z dnia 10 sierpnia 2009 r., na kwotę 10.240,46 EUR; - nr (...), z dnia 19 sierpnia 2009 r., na kwotę 1.120,51 EUR; - nr (...), z dnia 21 sierpnia 2009 r., na kwotę 4.274,27 EUR; - nr (...), z dnia 27 sierpnia 2009 r., na kwotę 2.624,58 EUR; - nr (...), z dnia 2 września 2009 r., na kwotę 16.368,70 EUR; - nr (...), z dnia 4 września 2009 r., na kwotę 151,26 EUR; - nr (...), z dnia 7 września 2009 r., na kwotę 293,45 EUR; - nr (...), z dnia 10 września 2009 r., na kwotę 24,40 EUR; - nr (...), z dnia 14 września 2009 r., na kwotę 9.702,25 EUR; - nr (...), z dnia 21 września 2009 r., na kwotę 916,98 EUR; - nr (...), z dnia 23 września 2009 r., na kwotę 2.238,50 EUR; - nr (...), z dnia 24 września 2009 r., na kwotę 9.046,51 EUR; - nr (...), z dnia 1 października 2009 r., na kwotę 646,97 EUR; - nr (...), z dnia 1 października 2009 r., na kwotę 16.272,91 EUR; - nr (...), z dnia 5 października 2009 r., na kwotę 1.302,13 EUR; - nr (...), z dnia 12 października 2009 r., na kwotę 7.004,06 EUR; - nr (...), z dnia 26 października 2009 r., na kwotę 3.329,80 EUR; - nr (...), z dnia 27 października 2009 r., na kwotę 5.903,59 EUR; - nr (...), z dnia 2 listopada 2009 r., na kwotę 648,67 EUR; - nr (...), z dnia 3 listopada 2009 r., na kwotę 19.119,49 EUR; - nr (...), z dnia 3 listopada 2009 r., na kwotę 534,23 EUR; - nr (...), z dnia 18 listopada 2009 r., na kwotę 2.697,38 EUR; - nr (...), z dnia 12 listopada 2009 r., na kwotę 4.853,25 EUR; - nr (...), z dnia 18 listopada 2009 r., na kwotę 629,39 EUR; - nr (...), z dnia 23 listopada 2009 r., na kwotę 2.860,98 EUR; - nr (...), z dnia 24 listopada 2009 r., na kwotę 3.217,93 EUR; - nr (...), z dnia 24 listopada 2009 r., na kwotę 13.365,19 EUR; - nr (...), z dnia 3 grudnia 2009 r., na kwotę 92,52 EUR; - nr (...), z dnia 9 grudnia 2009 r., na kwotę 2.054 EUR; - nr (...), z dnia 23 grudnia 2009 r., na kwotę 702,07 EUR; - nr (...), z dnia 30 grudnia 2009 r., na kwotę 49,88 EUR; - nr (...), z dnia 25 stycznia 2010 r., na kwotę 326,13 EUR oraz - nr (...), z dnia 26 lutego 2010 r., na kwotę 9,03 EUR. Zobowiązania wynikające z powyższych faktur nie zostały przez „(...)" sp. z o.o. zapłacone. zestawienie należności k. 163-164 W 2008 r. „(...)" sp. z o.o. wykazała stratę w wysokości 912.061,77 zł, którą zamierzano pokryć z kapitału zapasowego oraz z dochodów osiągniętych w przyszłych latach. W kolejnym roku obrachunkowym spółka ponownie wykazała stratę, w wysokości 926.080,84 zł. W dniu 29 marca 2010 r. odbyło się zgromadzenie wspólników „(...)" sp. z o.o., w toku którego G. O. podjął uchwałę o dalszym istnieniu „A plus (...)" Spółki z o.o. oraz postanowił, że strata za rok obrachunkowy 2009 zostanie pokryta z dochodów osiągniętych w przyszłych latach. notatka urzędowa z dokumentacją finansową „(...)" sp. z o.o. i uchwałami zgromadzenia wspólników k. 594–596 sprawozdania finansowe „(...)" sp. z o.o. za lata 2006–2009 z informacjami dodatkowymi k. 671 Wobec braku pełnej i terminowej spłaty zadłużenia po zawarciu porozumienia (...).V. kierował do „A plus W" Spółki z o.o. wezwania do zapłaty. W dniu 20 października 2009 r. sporządzono wezwanie do zapłaty dotyczące należności wynikających ze współpracy stron. Następnie w dniu 24 grudnia 2009 r. sporządzono ostateczne przedprocesowe wezwanie do zapłaty, w którym wskazano zadłużenie „A plus (...)" Spółki z o.o. w kwocie 283.003,86 EUR. Wezwania te poprzedzały wystąpienie przez (...).V. na drogę postępowań sądowych. W dalszej korespondencji kierowanej do (...).V. G. O. zwracał się o zmianę formuły zakończenia współpracy na jej znaczne ograniczenie. Proponował zawieszenie z dniem 20 listopada obsługi opłat za autostrady niemieckie przy pozostawieniu obsługi pozostałych krajów, objęcie porozumieniem całego salda wynikającego z faktur wystawionych za usługi opłat autostradowych na dzień 31 października 2009 r. oraz ustalenie spłat na poziomie 10.000 EUR miesięcznie, płatnych do 20. dnia danego miesiąca. G. O. wnosił również o wyrażenie zgody na zarachowanie wpływów z tytułu zwrotu VAT oraz 50% ceny ze sprzedaży pojazdów na zapłatę bieżących faktur. Wskazywał przy tym, że na przełomie września i października 2010 r. „A plus W" Spółka z o.o. miała zakończyć spłatę 14 umów leasingowych, co według niego pozwoliłoby na zwiększenie miesięcznej spłaty do 15.000 EUR oraz powrót do współpracy w pełnym zakresie. G. O. podał także, że wystąpił do kilku banków z wnioskami o udzielenie kredytu osobistego. Po skierowaniu do „A plus W" Spółki z o.o. ostatecznego przedprocesowego wezwania do zapłaty strony nadal prowadziły korespondencję dotyczącą ugodowego uregulowania zadłużenia. Z korespondencji z dnia 1 lutego 2010 r. wynika, że G. O. wskazywał na przejściowe trudności finansowe „A plus W" Spółki z o.o. oraz podejmowanie działań restrukturyzacyjnych, w tym rozmowy z bankiem finansującym oraz podmiotami leasingowymi dotyczące wydłużenia terminów spłat i zmiany harmonogramów regulowania zobowiązań. W ramach propozycji ugodowych deklarował wolę spłaty zobowiązania w ratach oraz wskazywał nieruchomość jako zabezpieczenie wykonania przyszłego porozumienia. W korespondencji podnoszono, że wartość tej nieruchomości przewyższa znaczną część zadłużenia objętego rozmowami ugodowymi. Pełnomocnik (...).V. potwierdził zainteresowanie polubownym zakończeniem sporu, zastrzegając jednocześnie, że negocjacje powinny być prowadzone za pośrednictwem kancelarii reprezentującej (...).V. (...).V. oczekiwał przedstawienia szczegółowej propozycji ugodowej wraz z harmonogramem spłat oraz dokumentów dotyczących nieruchomości, w tym dokumentacji potwierdzającej jej stan prawny i przeznaczenie. wezwanie do zapłaty z dn. 20.10.2009r. k. 287 wezwanie do zapłaty z dn. 24.12.2009 r. k. 293 korespondencja kierowana do Ł. (...).V. k. 888 korespondencja stron dotycząca propozycji ugodowego uregulowania zadłużenia k. 318-323 (...).V. dochodził należności na drodze postępowań sądowych. W dniu 31 maja 2010 r. (...).V. wniosła przeciwko „A plus W" sp. z o.o. pozew o zapłatę należności wynikających z faktur wystawionych w okresie od dnia 24 listopada 2008 r. do dnia 8 maja 2009 r., a objętych następnie porozumieniem z dnia 27 maja 2009r. Na poczet należności objętych porozumieniem z dnia 27 maja 2009 r. zaliczono wpłaty w łącznej kwocie 106.622,77 EUR. Po uwzględnieniu tych wpłat do zapłaty przez (...) sp. z o.o. pozostawała kwota 105.492,07 EUR. Nadto żądaniem pozwy objęte zostały skapitalizowane odsetki za okres od dnia 1 czerwca 2009r. do dnia wniesienia pozwu w kwocie 9.126,26 EUR. Łącznie należność objęta pozwem z dnia 31 maja 2010r. wynosiła 114.618,33 EUR. pozew z dn. 31.05.2010 r. z załącznikami k. 338 zestawienie należności k. 343-344 Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. IX GC 334/10 zasądzono od „(...)" sp. z o.o. na rzecz (...).V. kwotę 114.618,33 EUR oraz kwotę 30.660,18 zł tytułem kosztów postępowania. WYROK k. 486 Kolejne należności (...).V. wobec „(...)" sp. z o.o. zostały objęte pozwem z dnia 8 czerwca 2010r. Należności te wynikały z faktur wystawianych w okresie od sierpnia do dnia 09 grudnia 2009 r., już po zawarciu porozumienia z dnia 27 maja 2009 r. i dotyczyły opłat drogowych i innych świadczeń związanych z obsługą działalności transportowej (...) sp. z o.o. Łączna należność główna objęta tym pozwem wynosiła 162.395,72 EUR, a skapitalizowane odsetki wynosiły 6.070 EUR. Łącznie (...).V. dochodził z tego tytułu kwoty 168.465,72 EUR. pozew z dn. 08.06.2010 r. z załącznikami k. 157 zestawienie należności k. 163-164 Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. IX GC 363/10 zasądzono od „(...)" sp. z o.o. na rzecz (...).V. kwotę 168.465,72 EUR oraz kwotę 42.176 zł tytułem kosztów postępowania. WYROK k. 326 postanowienie z dn. 11.01.2011r. o nadaniu klauzuli wykonalności k. 337 Odrębnie (...).V. dochodził od „A plus W" Spółki z o.o. należności wynikających z faktur wystawionych w okresie od dnia 23 grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. Należności te zostały objęte pozwem z dnia 30 grudnia 2010r. Łączna należność główna wynikająca z tych faktur wynosiła 1.087,11 EUR. Skapitalizowane odsetki wynosiły 58 EUR, wobec czego łączna kwota dochodzona pozwem wynosiła 1.145,11 EUR. pozew z dn. 30.12.2010 r. z załącznikami k. 77A zestawienie należności k. 83–84 Nakazem zapłaty z dnia 14 stycznia 2011 r. referendarz sądowy zasądził od „A plus W" sp. z o.o. na rzecz (...).V. kwotę 1.145,11 EUR oraz kwotę 625 zł tytułem kosztów postępowania. Następnie postanowieniem z dnia 8 marca 2011 r. nakazowi temu nadano klauzulę wykonalności. nakaz zapłaty k. 155 postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności k. 156 Łącznie w trzech postępowaniach sądowych (...).V. uzyskał przeciwko spółce tytuły obejmujące kwotę 284.229,16 EUR. Na kwotę tę składały się: kwota 114.618,33 EUR zasądzona wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2011r., kwota 168.465,72 EUR zasądzona wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 15 listopada 2010 r. oraz kwota 1.145,11 EUR zasądzona nakazem zapłaty referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2011 r. Ponadto na rzecz (...).V. zasądzono koszty postępowań w łącznej wysokości 73.461,18 zł, na które składały się kwoty 30.660,18 zł, 42.176 zł oraz 625 zł. Po uzyskaniu tytułów wykonawczych (...).V. prowadził przeciwko spółce postępowania egzekucyjne. Egzekucje te nie doprowadziły do zaspokojenia wierzytelności. Postanowieniem z dnia 28 września 2012r. komornik sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko spółce z powodu jego bezskuteczności. Kolejne postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z tej samej przyczyny postanowieniem z dnia 5 października 2012r. Następnie postanowieniem z dnia 20 października 2014r. komornik sądowy ponownie umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na bezskuteczność egzekucji. dokumenty egzekucyjne k. 510-514 G. O. sprawował funkcję prezesa zarządu „(...) plus (...)" sp. z o.o. do dnia 27 maja 2010 r. Z dniem 27 maja 2010 r. nowym prezesem zarządu Spółki „(...) plus W” został W. U.. Następnie, z dniem 28 maja 2010 r., W. U., działając jako prezes zarządu „(...) plus (...)” sp. z o.o., cofnął prokurę udzieloną P. O. i udzielił prokury G. O.. Po objęciu funkcji prezesa zarządu przez W. U. sytuacja finansowa „A plus W" Spółki z o.o. nadal była trudna. Przyczyną problemów było nieregulowanie należności przez kontrahentów „A plus (...)" sp. z o.o., w tym podmioty hiszpańskie i holenderskie, z którymi Spółka współpracowała, zaś odzyskanie należności było bezskuteczne. W związku z tym, że część pojazdów wykorzystywanych przez „(...)" sp. z o.o. była finansowana w ramach leasingu, a wobec trudności finansowych spółka zaprzestała terminowej zapłaty rat leasingowych, była zobowiązana zwrócić leasingowane pojazdy leasingodawcy. W konsekwencji „(...)" sp. z o.o. utraciła płynność finansową i ostatecznie zaprzestała faktycznego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. W świetle sporządzonych opinii biegłych, z uwagi na braki dokumentacji finansowej „(...) plus (...)” sp. z o.o. nie było możliwe określenie czy zaistniały ustawowe przesłanki, a jeżeli tak to kiedy uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości „(...)" sp. z o.o. opinia P. N. z dn. 20.10.2021r. z opinią uzupełniająca z dn. 31.01.2022r. oraz ustna opinia z dn. 24.02.2022 r. opinia P. Z. z dn. 02.09.2019r. G. O. ma 72 lata, jest wdowcem, jest emerytem, otrzymuje emeryturę w kwocie ok. 3.200 zł netto, nie posiada innych źródeł dochodu, nie posiada żadnego wartościowego majątki. G. O. nie był dotychczas karany. 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. G. O. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Popełnienie przez G. O. przestępstwa oszustwa polegającego na doprowadzeniu w okresie od dnia 24 listopada 2008 r. do chwili obecnej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, (...).V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie przedstawicieli (...).V. w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez „(...)” sp. z o.o. z obowiązku zapłaty za świadczone przez (...).V. usługi finansowe i spowodowanie szkody majątkowej obejmującej kwotę w 284.229,16 EUR oraz kwotę 73.461,18 zł wydatkowaną przez Spółkę dla celowego dochodzenia swoich praw. 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu wyjaśnienia G. O. G. O. w toku postępowania przygotowawczego nie zostały przedstawione zarzuty, w związku z czym Sąd nie dysponował złożonymi przez niego na tym etapie postępowania wyjaśnieniami. W toku postępowania sądowego G. O. nie przyznał sie do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednocześnie złożył szczegółowe wyjaśnienia odnoszące sie do stawianego mu zarzutu i przedstawił w nich swoją wesję zdarzeń. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne w całości. G. O. opisał charakter prowadzonej przez siebie w ramach „(...)” sp. z o.o. działalności gospodarczej, okoliczności nawiązania i zakres współpracy z (...).V., potwierdził fakt niewywiązania się wobec tego kontrahenta ze zobowiązań, jak również wskazał powody takiego stanu rzeczy (kryzys w branży transportowej, nieterminowe regulowanie zobowiązań przez kontrahentów Spółki). Wyjaśnienia te były racjonalne, rzeczowe, znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków A. P. i V. W., jak również w dokumentach i łącznie z nimi tworzyły spójną i logiczną całość, co pozwoliło uznać je za przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. G. O. wyjaśnił również, że nigdy nie zamierzał działać na szkodę (...).V., a tym bardziej oszukać swojego długoletniego kontrahenta, którym to deklaracjom Sąd dał wiarę, przy czym kwestia ta omówiona zostanie w dalszej części uzasadnienia. zeznania A. P. V. W. Zeznania w pełni wiarygodne. Świadkowie w sposób rzeczowy i konsekwentny przedstawił okoliczności nawiązania i warunki współpracy (...).V. z „(...) plus (...)” spółka z o.o., kwestię wzajemnych rozliczeń, niezapłaconych należności, działań podejmowanych przez strony w celu ich spłaty, a finalnie prowadzonych przez (...).V. postępowań sądowych względem „A plus (...)” sp. z o.o. mających na celu dochodzenie swoich roszczeń. Zeznania świadków były spójne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondowały i uzupełniały się, znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach G. O., jak również zgromadzonych w toku postępowania dokumentach i jako takie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. dokumenty W całości na wiarę zasługiwały dowody z dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone w prawem przepisanej formie, przez odpowiednie organy i w zakresie ich właściwości. Autentyczność i prawdziwość dokumentów nie była kwestionowana przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu zeznania A. P. Nieprzydatnymi z punktu widzenia stawianego G. O. zarzutu były zeznania świadka odnoszące się do kwestii wystąpienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości „(...)” sp. z o.o., w związku z czym Sąd odstąpił od ich szczegółowego omawiania. opinia biegłego P. N. z dn. 20.10.2021r. z opinią uzupełniająca z dn. 31.01.2022r. oraz ustna opinia z dn. 24.02.2022r. opinia biegłej P. Z. z dn. 02.09.2019r. Opinie sporządzone w sposób fachowy i rzetelny, przez osoby dysponujące specjalistyczną wiedzą i doświadczeniem zawodowym, przedstawiające jasne i logiczne wnioski, które dodatkowo wzajemnie ze sobą korespondowały. Przedmiotowe opinie były jednakże mało przydatne z punktu widzenia stawianego oskarżonemu zarzutu, albowiem koncentrowały się na ustaleniu zaistnienia warunków do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości „(...)” sp. z o.o., przy czym z uwagi na braki dokumentacji finansowej Spółki precyzyjne określenie czy i kiedy zaistniały warunki uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, nie było możliwe. Tym samym przedmiotowe opinie nie mogły stanowić podstawy poczynienia bezspornych ustaleń faktycznych w zakresie sytuacji finansowej „(...)” sp. z o.o. w latach 2008 - 2009, a więc w okresie w którym G. O. miał dopuścić się przestępstwa oszustwa na szkodę (...).V. opinia biegłej B. F. Opinia nieprzydatna dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, formułująca wewnętrznie sprzeczne wnioski odnoszące się do czasookresu wystąpienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości „(...)” sp. z o.o., pozostająca w sprzeczności z opiniami biegłych P. Z. i P. N.. Biegła w opinii pisemnej z dn. 11.12.2018r. wskazała, że dokumentacja zgromadzona w sprawie nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie i precyzyjne określenie momentu wystąpienia niewypłacalności spółki „(...)” sp. z o.o., z uwagi na brak analitycznych dokumentów, koniecznych do ustalenia sposobu i terminu realizacji płatności z tytułu zobowiązań. Jednocześnie biegła wskazała, że w latach 2008 i 2009 „(...) plus (...)” sp. z o.o. była zagrożona upadłością. W opinii ustnej z dn. 29.12.2020r. biegła podtrzymała wnioski opinii pisemnej, a następnie po zapoznaniu się z dokumentacją przedłożoną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, w opinii ustnej złożonej na rozprawie w dn. 17.02.2021r. wskazała, że przesłanka do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości „(...)” sp. z o.o. występowała od 2009 r., przy czym nie była w stanie precyzyjnie określić daty jej wystąpienia, wskazując jedynie, że stan ten istniał najpóźniej w dniu 31 grudnia 2009r. Opinia uzupełniająca była zatem sprzeczna z pierwotnie wydaną opinią pisemną co do wniosków w przedmiocie tego, czy i kiedy zaistniały okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez „(...) plus (...)” sp. z o.o., co więcej każdorazowo wnioski formułowane przez biegłą wyprowadzane były w oparciu o niepełną dokumentację źródłową, a co za tym idzie złożonych przez biegłą opinii nie można było uznać za pełnowartościowy materiał dowodowy pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych zarówno w zakresie wystąpienia przesłanek do wystąpienia przez „(...) plus (...)” sp. z o.o. z wnioskiem o upadłość, jak również rzetelnego ustalenia sytuacji finansowej Spółki w latach 2008 – 2009. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☒3.5. Uniewinnienie G. O. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Przestępstwo z art. 286 §1 k.k. jest przestępstwem powszechnym. Zachowanie sprawcy polega na wprowadzeniu w błąd innej osoby w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czym z jednej strony jest ono nakierowane na osobę, która dokonuje niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, z drugiej zaś strony na mienie, które sprawca uzyskuje w wyniku rozporządzenia. Z powyższego wynika, że przestępstwo opisane w art. 286 § 1 k.k. jest przestępstwem materialnym, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem, przy czym nie jest koniecznym osiągnięcie przez sprawcę korzyści majątkowej z niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Wprowadzenie w błąd należy rozumieć natomiast jako zachowanie prowadzące do wywołania (powstania) u danej osoby błędu, a więc fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości w świadomości tej osoby, przy czym przed podjęciem działania przez sprawcę, pokrzywdzony nie ma błędnego wyobrażenia o rzeczywistości. Nieprawidłowe odzwierciedlenie rzeczywistości w świadomości rozporządzającego mieniem ma być, więc rezultatem postępowania sprawcy. Ujęcie takie, zgodne jest z interpretacją Sądu Najwyższego (vide: OSNPG 1987, z. 7, poz. 80). Ustawa nie zawiera przy tym jakichkolwiek ograniczeń, co do sposobów w wyniku zastosowania, których następuje wprowadzenie w błąd, jednocześnie nie jest wymagane, by sprawca podejmował szczególne czynności polegające na działaniu podstępnym, istotnym jest bowiem tylko to, by sposób ten miał wywołać w konkretnym podmiocie wyobrażenia o stanie rzeczy, który nie odpowiada prawdzie. Od strony podmiotowej przestępstwo oszustwa jest przestępstwem umyślnym kierunkowym, ponieważ przepis wymaga, by sprawca działał „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. wykazać zatem należy, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion. Odnosząc powyższe rozważania do postawionego oskarżonemu zarzutu Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do przyjęcia, że G. O. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa oszustwa. Jak wynika z zarzutu oskarżony miał wprowadzić w błąd przedstawicieli (...).V. co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez „A plus W” sp. z o.o. z obowiązku zapłaty za świadczone przez (...).V. usługi finansowe na łączną kwotę 284.229,16 EURO, w okresie od końca listopada 2008r. do grudnia 2009r. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przedstawiciele (...).V. decydując o kontynuowaniu współpracy z „A plus W” sp. z o.o. w okresie od grudnia 2008r. (upływ terminu płatności pierwszej faktury) do maja 2009r. mieli świadomość tego, że kontrahent nie dokonuje w terminie płatności za świadczone na jej rzecz usługi finansowe, a kwota zadłużenia sukcesywnie narastała i na dzień 14 maja 2009r. zobowiązanie pieniężne „A plus W” sp. z o.o. wobec (...).V. wynosiły 212.114,84 EUR należności głównej. Dodatkowo po zawarciu porozumienia z dn. 27.05.2009 r. „A plus W” sp. z o.o. nie wywiązywała się w pełnym zakresie z jego postanowień, co więcej w okresie od sierpnia 2009r. nie dokonywała terminowych płatności za wystawione w tym okresie faktury, a pomimo tego (...).V. dalej świadczyła usługi finansowe na jej rzecz, aż do grudnia 2009r., gdy kwota przeterminowanej należności głównej wyniosła 163.540,83 EUR. O istnieniu problemów z płynnością finansową „A plus W” sp. z o.o. przesądzają jednoznacznie nie tylko ustalenia faktyczne poczynione w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku postępowania, z których jednoznacznie wynika wysokość zadłużenia, terminy i wysokość spłaty przez „A plus W” sp. z o.o. zobowiązań oraz zakres realizacji zawartego porozumienia, lecz również zeznania A. P., który na pytanie „dlaczego pomimo narastającego zadłużenia spółki „A plus W” i niewywiązywania się przez spółkę z porozumienia z dnia 27.05.2009r. współpraca z tą spółką nadal trwała?” wskazał wprost, że zadaniem przedstawicieli (...). V. w Polsce było monitorowanie płatności i raportowanie tego do Zarządu Spółki w Holandii, natomiast decyzję o zakończeniu współpracy z „A plus W” sp. z o.o. podjął zarząd (...). V. dopiero w listopadzie 2009r. pomimo tego, że jego członkowie mieli świadomość istnienia zadłużenia po stronie „A plus W” sp. z o.o. i pomimo tego zdecydowano o kontynuowaniu współpracy w tym podmiotem. A. P. wskazał również, że dla podjęcia przez Zarząd (...). V. decyzji o kontynuowaniu współpracy kluczowa była kwestia prawidłowego kontaktu z kontrahentami, a kontakt z G. O. zawsze był prawidłowy i obejmował również osobiste spotkania z nim członka Zarządu Spółki – O. K.. Jednocześnie A. P. potwierdził, że G. O. wskazywał na powody utraty możliwości terminowego regulowania zobowiązań Spółki tj. kryzys w transporcie międzynarodowym, nieregulowanie należności wobec jego firmy przez jego kontrahentów, a co wprost wskazuje, że przedstawiciele (...). V. mieli świadomość, istnienia problemów z płynnością finansową „A plus W” sp. z o.o., a nadto, że dokonywanie zapłaty za świadczone przez (...). V. usługi finansowe uzależnione jest, co najmniej w części, od dokonania zapłaty przez kontrahentów „A plus W” sp. z o.o., a jednocześnie długoletnia prawidłowa współpraca, wywiązywanie się przez G. O. przez długi czas ze zobowiązań i wzajemne zaufanie skutkowało decyzją o jej kontynuowaniu. Tym samym nie sposób przyjąć, że G. O. wprowadził przedstawicieli (...). V. w błąd co do możliwości dokonania zapłaty za świadczone na rzecz „A plus W” sp. z o.o. usługi finansowe, a tym bardziej zapłaty terminowej. Wprowadzenie w błąd zdaniem Sądu nie mogło polegać również na zatajeniu przed przedstawicielami (...). V. złej sytuacji finansowej Spółki. Począwszy od końca 2008r. dochodziło do opóźnień w płatnościach, przy czym od początku 2009r. wysokość przeterminowanych zobowiązań „A plus W” sp. z o.o. wobec (...). V. cały czas rosła, co więcej „A plus W” sp. z o.o. nie realizowała w pełnym zakresie zawartego w dniu 27.05.2009r. porozumienia dotyczącego spłaty zaległych zobowiązań, a co musiało stanowić dla Zarządu Spółki jednoznaczną informację, co do kondycji finansowej swojego kontrahenta i pomimo tego nie skutkowało podjęciem decyzji o zakończeniu współpracy. To z kolei wyklucza przyjęcie działania w błędzie. Na stanowisko takie nie może wpływać fakt posiadania przez „A plus W” sp. z o.o. zobowiązań wobec innych podmiotów, w tym leasingodawców, albowiem przedstawiciele (...). V. wiedzieli o problemach finansowych kontrahenta, a G. O. liczył, że problemy są faktycznie przejściowe, a zatem jego zapewnienia odnoszące się do woli zapłaty zobowiązań Spółki były prawdziwe i nie można mówić o wprowadzeniu w błąd. Zdaniem Sądu, decyzja (...). V. o kontynuowaniu współpracy z „A plus W” sp. z o.o., wskazuje na to, że problemy z płynnością finansową kontrahenta również przez Zarząd (...). V. musiały być oceniane jako przejściowe, albowiem nie sposób sobie wyobrazić, by w innej sytuacji nie podjęli decyzji o jej zakończeniu i świadomie generowali coraz większe straty. Z treści postanowionego oskarżonemu zarzutu wynika, że G. O. miał wprowadzić przedstawicieli (...). V. w błąd również, co do zamiaru wywiązania się przez „A plus W” sp. z o.o. z obowiązku zapłaty za świadczone przez (...).V. usługi finansowe. Trudno, jednakże ustalić w jakich działaniach G. O. oskarżyciel posiłkowy subsydiarny upatrywał zachowań wyczerpujących znamię wprowadzenia w błąd. W kontekście formułowanych przez oskarżyciela zarzutów odnoszących się do działania G. O. wskazać należy w pierwszej kolejności na kwestię podpisanego w dniu 27.05.2009r. porozumienia dotyczącego spłaty zaległych zobowiązań przez „A plus W” sp. z o.o. Zgodnie, bowiem ze stanowiskiem oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego G. O. miał zapewniać przedstawicieli (...).V. o możliwości ustanowienia zabezpieczenia realizacji porozumienia z dnia 27 maja 2009r. na pojazdach mających stanowić majątek „A plus W” sp. z o.o. po ich wykupieniu z leasingu. G. ustanowienia przez G. O. takiego zabezpieczenia wynika wprost z podpisanego porozumienia. W tym kontekście, jednakże niemałe zdziwienie budzą zapisy odnoszące się do kwestii zabezpieczenia, z których wprost wynika, że pojazdy w nim wskazane winny zostać wykupione z leasingu przez Zobowiązującego – czyli (...).V., nadto nie zostało w ogóle wskazane, jakie czynności miały zostać zrealizowane we wskazanych w nim datach tj. do końca 2009r. i do końca lutego 2010r. Jakkolwiek na podstawie dalszych zapisów porozumienia oraz wyjaśnień G. O. i zeznań A. P. można ustalić faktyczną intencję stron w tym zakresie, o tyle tak oczywiste błędy, skutkujące co najmniej problemami z realizacją zapisanych postanowień świadczą nie tylko o braku należytej staranności ze strony (...).V. w zakresie zabezpieczenia swoich interesów, lecz również zdaniem Sądu wskazują, iż kwestia ustanowienia zabezpieczenia na pojazdach nie była kluczowa. Za powyższym twierdzeniem przemawia w ocenie Sądu również to, że przedstawiciele (...).V. mieli pełną świadomość problemów finansowych „A plus (...)” sp. z o.o., a co za tym idzie musieli liczyć się z realnym problemem co do możliwości wykupienia przez nią pojazdów z leasingu, co wprost przekładało się na ograniczoną skuteczność ustanowionego zabezpieczenia. Wskazać należy również, że przedstawiciele (...).V. podpisując w dniu 27.05.2009r. porozumienie dotyczącego spłaty zaległych zobowiązań przez „A plus (...)” sp. z o.o. nie podjęli żadnych działań mających na celu realne i skuteczne zabezpieczenie swoich roszczeń. Co więcej A. P. wskazał wprost, że Spółka nie posiadała polisy ubezpieczenia, nie negocjowała z G. O. żadnego zabezpieczenia zawieranego porozumienia (poza zabezpieczeniem ustanowionym na pojazdach), nie domagała się ustanowienia gwarancji bankowej, ubezpieczenia dalszych transakcji, czy wpłaty kaucji gwarancyjnej, a G. O. żadnego zabezpieczenia nie zaproponował. Mając na uwadze sytuację, w jakiej znajdowała się zarządzana przez G. O. Spółka trudno sobie wyobrazić, by (...).V. jako wierzyciel nie była w stanie wynegocjować ze swoim dłużnikiem warunków porozumienia, które w najszerszym stopniu zabezpieczałyby jej interesy, tym bardziej, że znikąd nie wynika, by G. O. się przed tym wzbraniał. To z kolei pozwala uznać, że przedstawiciele (...).V. – z sobie tylko wiadomych powodów – nie zabezpieczyli w prawidłowy sposób interesów zarządzanej przez siebie Spółki, a następnie w fakcie niewywiązania się przez G. O. ze zobowiązań objętych porozumieniem upatrywali działania mającego od samego początku wskazywać na brak po jego stronie takiego zamiaru i wprowadzenia przedstawicieli (...).V. w tym zakresie w błąd. Powyższe twierdzenia ocenić należy jako całkowicie nieuprawnione, gdy się zważy na fakt, że G. O. działający w imieniu „A plus (...)” sp. z o.o. nie realizował zobowiązań wynikających z porozumienia począwszy od czerwca 2009r., a pomimo tego (...).V. kontynuowała z nim współpracę aż do grudnia 2009r. Powyższe wskazuje wprost, że Zarząd Spółki nie miał realnych obaw, co do zamiaru wywiązania się przez G. O. z zaciągniętych w imieniu „A plus W” sp. z o.o. zobowiązań, a co było w pełni uzasadnione, jeśli się zważy na długoletnią, uczciwą współpracę oby podmiotów. Okolicznością, która przeczy twierdzeniu o zamiarze niewywiązania się przez G. O. ze zobowiązań „A plus W” sp. z o.o. wobec (...).V. jest fakt, że zobowiązania Spółki były częściowo spłacane, nadto G. O. cały czas pozostawał w kontakcie z przedstawicielami (...).V., prowadził z nimi rozmowy dotyczące sposobu spłaty zadłużenia, wskazywał powody trudności finansowych Spółki, informował o problemach z wykupem pojazdów z leasingu, proponował różne formy zabezpieczenia, w tym będącą jego własnością nieruchomość, co zdaniem Sądu wskazuje wprost na wolę wywiązania się ze swoich zobowiązań i chęć kontynuowania współpracy. Reasumując uznać należało, że w sytuacji, gdy Zarząd (...).V., pomimo istnienia po stronie „A plus W” sp. z o.o. przeterminowanych zobowiązań i niewywiązywania się z zawartego porozumienia dotyczącego ich spłaty, wiedząc o trudnościach z płynnością finansową Spółki i nieregulowania w całości bieżących zobowiązań, nadal decydował się na świadczenie na rzecz „A plus W” sp. z o.o. usług finansowych, licząc się z możliwością niedokonania płatności w ustalonym terminie płatności miał pełną świadomość ryzyka gospodarczego z tym związanego i kontynuując z „A plus W” sp. z o.o. współpracę na nie się godził. Taka forma współpracy była akceptowana przez (...).V. do czasu realizowania – nawet częściowego – przez „A plus W” sp. z o.o. zaległych zobowiązań i dopiero po upływnie kilku miesięcy od zaprzestania spłaty zaległości i narastania opóźnień w płatnościach bieżących zapadła decyzja o zakończeniu współpracy z tym kontrahentem. Dalej, dopiero niemożność skutecznej egzekucji w oparciu o wydane tytuły wykonawcze skutkowała złożeniem w dniu 17 października 2017r. zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa oszustwa. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje na cywilnoprawny charakter sporu, przy czym składając zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa pokrzywdzona Spółka starała się przerzucić w całości ryzyko gospodarcze związane ze współpracą z „A plus W” sp. z o.o. na oskarżonego G. O. i w ten sposób odzyskać, skądinąd jak najbardziej należne, środki pieniężne, których egzekucja na drodze postępowania cywilnego okazała się bezskuteczna. O powyższym świadczy dodatkowo fakt, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, jak i sformułowany w oparciu o nie zarzut zawarty w akcie oskarżenia obejmuje jedynie niezapłacone do chwili obecnej należności, gdzie z ustalonego stanu faktycznego wynika jednoznacznie, iż zobowiązania „(...)” sp. z o.o. wobec (...).V. były znacznie wyższe, a zapłata następowała po uzgodnionym terminie płatności. To teoretycznie uzasadniałoby postawienie oskarżonemu zarzutu oszustwa, co do wszystkich zobowiązań, w których płatność nastąpiła po upływie terminu płatności wskazanego na fakturach, o co pokrzywdzony jednakże nie wnosił, a co w ocenie Sądu jednoznacznie wskazuje na faktyczną motywację (...).V. w momencie złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. Reasumując uznać należało, że G. O. w żaden sposób nie wprowadzili w błąd przedstawicieli (...).V., a niekorzystne, jak się później okazało rozporządzeniem przez (...).V. mieniem i zrealizowanie usług finansowych, nie nastąpiło na skutek wprowadzenia w błąd, lecz było wynikiem świadomych decyzji osób reprezentujących pokrzywdzoną Spółkę i podjętym przez nich dobrowolnie ryzykiem gospodarczym, a tym samym nie zostali oni oszukani w rozumieniu art. 286 § 1 k.k. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w ocenie Sądu nie pozwoliło również na ustalenie, że G. O. działał z zamiarem kierunkowym osiągnięcia korzyści majątkowej. Z ustaleń faktycznych wynika, że od końca 2008r. kondycja finansowa „A plus W” sp. z o.o. uległa pogorszeniu, co wywołane było częściowo czynnikami niezależnymi od oskarżonego (pogorszenie sytuacji na rynku usług transportowych, opóźnienia w płatnościach ze strony kontrahentów). Oskarżony podejmował próby utrzymania w firmie płynności finansowej, jednocześnie cały czas świadczył usługi transportowe, a z zysków z prowadzonej działalności gospodarczej starał się na bieżąco regulować zobowiązania Spółki. W ocenie Sądu w świetle poczynionych ustaleń nie sposób przyjąć, że G. O. współpracujący od wielu lat z (...).V., w sytuacji gdy do listopada 2008r. na bieżąco regulował zobowiązania „A plus W” sp. z o.o., postanowił – pomimo istnienia finansowych możliwości – zaniechać spłacania jej zobowiązań i chciał doprowadzić ją do upadłości, tym bardziej, że stanowiła jego jedyne źródło utrzymania i była firmą rodzinną z wieloletnią tradycją. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że oskarżony kontynuują współpracę z (...).V. od końca 2008r. zakładał, że nie wywiąże się z płatności za świadczone na rzecz „(...)” sp. z o.o. usługi finansowe, a tym bardziej, iż z zamiarem takim działał. Przeciwko takiej tezie świadczy w pierwszej kolejności to, że „(...)” sp. z o.o., jakkolwiek w znacznej części po terminie, jednakże regulowała swoje zobowiązania, nadto w ramach realizacji porozumienia z dn. 27 maja 2009r. zapłaciła kwotę 49.051,53 EUR, a (...).V. do grudnia 2009r. akceptowała taki stan rzeczy. Powyższe wskazuje, że G. O. chciał wywiązać się z zaciągniętych zobowiązań i zamierzał kontynuować współpracę z (...).V. Całkowite załamanie płynności finansowej przedsiębiorstwa doprowadziło jednakże do zaprzestania spłaty zobowiązań na rzecz kontrahentów – w tym (...).V., regulowania należności podatkowych, zwolnienia pracowników, a w konsekwencji do zaprzestania działalności „(...)” sp. z o.o. i to powyższe okoliczności były przyczyną niedokonana zapłaty na rzecz (...).V, natomiast zamiar taki nie istniał po stronie G. O. w chwili zaciągania kolejnych zobowiązań. Przedstawione wyżej rozważania doprowadziły do konkluzji, iż nie można przypisać G. O. popełnienia przestępstwa oszustwa, co skutkowało jego uniewinnieniem. 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 640 § 1 i 2 k.p.k. Sąd obciążył kosztami postępowania oskarżyciela subsydiarnego (...) (...).V. z siedzibą A. (...), (...) J. Holandia. Jednocześnie mając na uwadze, że pierwotnie subsydiarny akt oskarżenia został skierowany przeciwko W. U. i G. O. i sprawa prowadzona była przez Sąd Okręgowy w Poznaniu pod sygn. III K 479/19, w której oskarżyciel posiłkowy subsydiarny uiścił zryczałtowane koszty postępowania w kwocie 300 zł, a następnie sprawa oskarżonego G. O. została wyłączona do odrębnego postępowania i zarejestrowana pod sygn. III K 350/20, należało uznać, że koszty postępowania zostały w całości uiszczone w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Poznaniu pod sygn. III K 479/19. 7. Podpis I., dnia 24 czerwca 2026r. sędzia Izabela Dehmel ZARZĄDZENIE Proszę: 1. Notować w kontrolce uzasadnień. 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi oskarżyciela posiłkowego. 3. Za 1 4dni lub z apelacją. I., dn. 24.06.2026r. sędzia Izabela Dehmel
Pełny tekst orzeczenia
III K 350/20
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.