III FZ 72/25

III FZ 72/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Rudowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 347/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-11-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 i § 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 347/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.26.2024.DK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 19 sierpnia 2024 r., I SA/Gd 347/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi Z. B. (dalej "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 9 lutego 2024 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Jako podstawę orzeczenia wskazano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
2. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 9 lutego 2024 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W skardze tej skarżący złożył wniosek o wstrzymanie czynności i postępowania egzekucyjnego.
Rozpoznając wniosek sąd pierwszej instancji wskazał, że sądy administracyjne są bowiem właściwe do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Wniosek, który strona złożyła do sądu, podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia. Dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a. Ze względu na powyższe konieczne było wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego (pełna treść orzeczenia publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA").
3. Pismem z 13 września 2024 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie, o którym mowa wcześniej, zaskarżając je w całości i wnosząc o przyznanie pełnomocnika z urzędu.
4. Postanowieniem z 20 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie I SPP/Gd 230/24 utrzymał w mocy postanowienie tego sądu z 10 grudnia 2024 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak słusznie stwierdził sąd pierwszej instancji, nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, bądź o uchylenie dokonanych zajęć, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132). Sądy administracyjne są bowiem właściwe do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami.
Podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania prowadzonej egzekucji należy do kompetencji organu administracji publicznej, który prowadzi postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach. Dopiero wydane w postępowaniu administracyjnym akty administracyjne, podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie jest organem egzekucyjnym, dlatego nie wydaje orzeczeń merytorycznych, dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji. Tego typu orzeczenia mogą być wydawane jedynie w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2022 r., III FSK 1173/22, CBOSA).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie