III FZ 666/25

III FZ 666/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Lu 480/25 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2025-10-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 3, art. 73 § 1-4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 480/25, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2025 r., nr SKO.41/4400/P/2024, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 października 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 480/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 26 czerwca 2025 r., nr SKO.41/4400/P/2024, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r.
W uzasadnieniu postanowienia WSA w Lublinie wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 września 2025 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego, w terminie 7 dni liczonych od daty odebrania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niepodjęcia dwukrotnie awizowanej przesyłki skierowanej na właściwy adres wezwanie uznano za doręczone 3 października 2025 r. (k. 15). Kwota wpisu sądowego nie została uiszczona, co w ocenie Sądu uzasadniało zastosowanie sankcji odrzucenia środka zaskarżenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.).
Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 19 listopada 2025 r. Skarżący złożył zażalenie, w treści którego wskazał na rozbieżność danych doręczyciela pocztowego z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (§ 2).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę do Sądu pierwszej instancji bez uiszczenia należnego wpisu, toteż zasadnie został wezwany do jego uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Niewątpliwym pozostaje, że przesyłka pocztowa zawierająca wezwania do dokonania czynności procesowych pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia była awizowana i przechowywana przez okres 14 dni w placówce pocztowej. Jednocześnie, co znajduje odzwierciedlenie na zwróconej kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a także w systemie elektronicznym śledzenia przesyłek pocztowych, korespondencja sądowa wobec niemożności doręczenia jej adresatowi została 19 września 2025 r. po raz pierwszy awizowana. Przesyłka została umieszczona w placówce pocztowej, zaś Skarżący otrzymał tego dnia pierwsze zawiadomienie o możliwości jej odbioru z oddziału operatora. Powtórna awizacja miała miejsce 29 września 2025 r. Do końca 14-dniowego terminu wyznaczonego na odbiór korespondencja nie została odebrana.
W świetle powyższego należy uznać, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została Skarżącemu skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dacie 3 października 2025 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu liczonego od dnia pierwszej awizacji przesyłki. Skoro pierwsza awizacja miała miejsce 19 września 2025 r., od tej daty należy liczyć termin, w którym winno nastąpić odebranie przesyłki pocztowej. Powyższa ocena z kolei rzutowała na bieg ustawowego 7-dniowego terminu na dokonanie czynności procesowej uzupełnienia braków fiskalnych skargi, który Stronie upływał 10 października 2025 r. Skarżący nie uiścił brakującego wpisu w terminie, co uzasadniało zastosowanie sankcji odrzucenia środka zaskarżenia inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne.
Z akt sprawy nie wynika jednocześnie – wbrew twierdzeniom Skarżącego - jakoby ze strony doręczyciela pocztowego doszło do nieprawidłowości w toku doręczania korespondencji sądowej. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym należy mieć na względzie, że po myśli art. 73 § 3 p.p.s.a., dokonując ponownej awizacji, nie dochodzi do kolejnego wyznaczenia 7-dniowego terminu, a terminu nie dłuższego "niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy". Kwestia ewentualnych uchybień w omawianym zakresie – terminów awizacji określanych przez doręczyciela – nie wynika ani z akt sprawy, ani dokumentów zaoferowanych przez Skarżącego celem wykazania okoliczności błędnego poinstruowania przez Pocztę Polską.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem kontroli instancyjnej wywołanej zażaleniem Skarżącego była na obecnym etapie procedowania wyłącznie prawidłowość wydanego w sprawie postanowienia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi. Poza zakresem badania tutejszego Sądu pozostaje na tę chwilę kwestia zawinienia w uchybieniu terminu oraz dopuszczalności jego przywrócenia, co będzie przedmiotem późniejszej oceny przez WSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.