III FZ 594/25

III FZ 594/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
73 § 1 i 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 25/24, w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 25/24, w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/702/2023/13375, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 lipca 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 25/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z 19 lutego 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 25/24, w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z 22 lipca 2024 r.
W uzasadnieniu postanowienia WSA w Gliwicach wskazał, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis postanowienia z 19 lutego 2025 r. była dwukrotnie awizowana – po raz pierwszy 28 lutego 2025 r., po raz drugi 10 marca 2025 r. Następnie przesyłka została wydana Skarżącemu 17 marca 2025 r. Uznano, że w świetle art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) należało stwierdzić, iż skutek doręczenia przesyłki nastąpił 14 marca 2025 r. Oznaczało to, że termin, do którego Skarżący mógł skutecznie wnieść zażalenie na postanowienie z 19 lutego 2025 r., upłynął 21 marca 2025 r. Tymczasem Skarżący przesyłkę zawierającą ww. środek zaskarżenia nadał w placówce pocztowej 24 marca 2025 r., a więc po upływie terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności, co w ocenie Sądu uzasadniało zastosowanie sankcji jego odrzucenia.
Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 6 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył zażalenie, w treści którego wyraził ogólne niezadowolenie z rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.
Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2025 r. poz. 366 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z treści art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przesyłkę zawierającą zarządzenie o uiszczeniu wpisu od zażalenia awizowano i pozostawiono w urzędzie 28 lutego 2025 r. Zgodnie zaś z art. 73 § 4 p.p.s.a. jej doręczenie uważa się za skuteczne po upływie 14 dni od pozostawienia w urzędzie pocztowym, a więc 14 marca 2025 r., od którego to dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, termin ten upłynął w sprawie 21 marca 2025 r., co oznaczało, że wniesiony po tej dacie środek zaskarżenia jako spóźniony podlegał odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.