Pełny tekst orzeczenia

III FZ 381/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III FZ 381/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Stachurski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Wr 172/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2025-12-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par  3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 172/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2024 r., nr 0201-IEW1.4123.22.2024 w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r., I SA/Wr 172/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W. (dalej: "Spółka") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 20 grudnia 2024 r., nr 0201-IEW1.4123.22.2024 i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2022 r., I kwartał 2023 r. oraz VII i VIII/2024 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu sąd wskazał, że przedmiotem skargi w tej sprawie jest decyzja w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej, która nie korzysta z przymiotu tak rozumianej wykonalności, bowiem z zaskarżonego aktu nie wynika wprost obowiązek nadający się do wykonania, bądź kwalifikujący się do egzekucji.
Na powyższe postanowienie, pismem z 30 maja 2025 r. Spółka złożyła zażalenie, zarzucając w nim naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). W oparciu o te zarzuty wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji DIAS we Wrocławiu z 20 grudnia 2024 r. do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy głównej. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie kosztów postepowania zażaleniowego na rzecz Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W sprawie, zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu, objętego wnioskiem Spółki. Zauważyć w tym miejscu należy, jak też słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
W tej sprawie przedmiotem skargi złożonej do sądu pierwszej instancji jest decyzja w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej, która nie korzysta z przymiotu tak rozumianej wykonalności. Z zaskarżonego orzeczenia nie wynika wprost obowiązek nadający się do wykonania, bądź kwalifikujący się do egzekucji. Nie kreuje żadnego nowego obowiązku, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonany w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiego aktu w żaden sposób nie zmieniłoby sytuacji prawnej Spółki. W szczególności nie mogłoby oznaczać "tymczasowego" przyznania Spółce wnioskowanej ulgi podatkowej. Dlatego prawidłowa jest ocena sądu pierwszej instancji o niezasadności wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu.
Prawidłowości wydanego przez sąd rozstrzygnięcia nie podważają również zarzuty i argumenty zażalenia. W ocenie NSA, sąd wyczerpująco wskazał przyczyny, które legły u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Nie ma natomiast podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że strona skarżąca jest niezadowolony z jego treści.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.