Pełny tekst orzeczenia

III FZ 320/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III FZ 320/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-08-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Stachurski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 76/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2021-09-28
III FSK 593/22 - Wyrok NSA z 2024-09-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 235
art. 156, art. 160
Ustawa z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 wrzenia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 76/21 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.432.2020.DW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 września 2021 r., I SA/Gd 76/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprostował oczywistą omyłkę zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 września 2021 r., I SA/Gd 76/21, w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: ,,Spółka’’, "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 18 grudnia 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.432.2020.DW, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, w ten sposób, że w rubrum wyroku zamiast słów "na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku" wpisał "na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku".
Na powyższe postanowienie, pismem z 21 października 2021 r. pełnomocnik Spółki złożył zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156, art. 160 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), poprzez niewłaściwe zastosowanie. Stwierdził przy tym, że stwierdzony błąd nie stanowił oczywistej omyłki pisarskiej. Wskazując na ten zarzut, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji.
W zakresie rozpoznania wniesionego zażalenia sprawa niniejsza została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym 31 lipca 2024 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z art. 160 p.p.s.a., jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z akt tej sprawy wynika, że Spółka wniosła skargę na postanowienie, a nie jak błędnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 września 2021 roku, I SA/Gd 76/21 na decyzję. Wynika to także z uzasadnienia sprostowanego wyroku. Niewątpliwie jest to oczywista omyłka, wobec czego sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 156 § 1 p.p.s.a. i dokonał jej sprostowania zaskarżonym postanowieniem. Sprostowanie to nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W złożonym zażaleniu, pełnomocnik Spółki nie wyjaśnił w czym konkretnie upatruje uchybień sądu pierwszej instancji, lakonicznie jedynie wskazując, że ,,błąd nie stanowił oczywistej omyłki pisarskiej".
W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.