III FZ 237/25

III FZ 237/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Brolik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Wr 722/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2025-01-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 23 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 722/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2024 r., nr 0201-IOM.4104.30.2024 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
UZASADNEINIE
Postanowieniem z 31 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 722/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2024 poz. 935 dalej " p.p.s.a."), oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Sąd wyjaśnił, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, strona nie uzasadniła złożonego wniosku w stopniu dającym podstawę do jego uwzględnienia, jak i nie przedstawiła ewentualnej dokumentacji na jego poparcie.
Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez uznanie, że przytoczone przez Skarżącą okoliczności takie jak zły stan zdrowia, zawieszenie działalności gospodarczej oraz toczące się przeciw niej postępowanie o zachowek nie są wystarczająco skonkretyzowane, by uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody,
2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 164 p.p.s.a. poprzez brak oceny i nadania właściwego znaczenia kopii pozwu w sprawie o zachowek toczącej się przeciwko Skarżącej i powodującej dla niej zwiększone wydatki. Wniosła także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: dokumentacji medycznej Skarżącej, pisma procesowego powoda w sprawie o zachowek, wydruku dokumentu z PUE ZUS potwierdzającego fakt zawieszenia działalności gospodarczej przez Skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności i treści uzasadnienia skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wyrządzenia zaskarżoną decyzją znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stwierdzić należy, że skarżąca nie sprecyzowała rozmiaru tej szkody. Twierdzenia w tym zakresie nie zostały poparte stosownymi dokumentami, w tym dotyczącymi sytuacji finansowej skarżącej. Dopiero takie informacje umożliwiają Sądowi, ocenę, czy istotnie wykonanie zaskarżonego aktu będzie wiązało się z wyrządzeniem szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia strony, niepoparte stosownymi dokumentami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności odnoszące się do tej sytuacji nie zostały we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ani w zażaleniu skonkretyzowane.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżącą nie wykazała zatem, że w stosunku do niej zachodzą przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej. Oczywistym jest, że wykonanie decyzji będzie rodziło określone koszty związane z dokonaniem nakazanych w niej czynności, to jest zwykły skutek tej decyzji. Aby wstrzymać wykonanie decyzji należy wykazać, że wykonanie jej spowoduje nie tyle uszczerbek w majątku zobowiązanego ale znacząco wpłynie na jego sytuację majątkową. Tego jednakże strona skarżąca nie uczyniła. Jako bezzasadny należało ocenić zarzut pominięcia przez Sąd pierwszej instancji pełnej analizy pozwu o zachowek w kontekście przesłanek wykazania przez stronę przesłanek odnoszących się do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł powyższej nieprawidłowości w działaniach Sądu pierwszej instancji. W odniesieniu do powyższego podkreślenia wymaga, że Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania dodatkowych dowodów czy też przeprowadzania szczegółowych analiz sytuacji majątkowej skarżącego dla oceny zasadności wniosku gdy nawet takowych strona nie przedstawia.
W rezultacie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu