III FSK 929/25

III FSK 929/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Sławomir Presnarowicz
Stanisław Bogucki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Gl 754/24 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2025-01-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 173 § 1 i 2, art. 174, art. 175 § 3 pkt 1, art. 177 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 707
art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 3 pkt 1, 2 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant sekretarz sądowy Luiza Wyszomierska, po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 754/24 w sprawie ze skargi S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2024 r., nr SKO.FP/41.4/515/2023/20513 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 21.01.2025 r. o sygn. I SA/Gl 754/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 25.04.2024 r., nr SKO.FP/41.4/515/2023/20513, wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która na podstawie art. 173 § 1 i 2, art. 175 § 3 pkt 1, art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kwalifikacji przedmiotu opodatkowania, polegającego na wadliwym podziale stadionu na odrębne przedmioty opodatkowania (budynek – trybuna wschodnia oraz łącznik, oraz budowle – trybuna zachodnia, zadaszenie, boisko i bieżnia); przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji lub w razie stwierdzenia, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem prawa materialnego, zmianę wyroku przez rozstrzygnięcie co do istoty (uznanie, że stadion stanowi jeden budynek opodatkowany według powierzchni użytkowej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.), a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca wniosła także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, tj.:
1) art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682, dalej: ustawa - Prawo budowlane), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na wadliwym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że stadion piłkarski nie stanowi jednolitego budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy - Prawa budowlane, lecz jest jedynie zespołem odrębnych budowli; prawidłowa interpretacja powyższych norm powinna prowadzić do uznania tego za budynek – obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), co oznacza, że stadion spełnia wszystkie kryteria legalnej definicji budynku, a zatem w całości powinien być opodatkowany jako budynek, nie zaś jako zbiór budowli;
2) art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (definicja budynku) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez niezastosowanie w sprawie prawidłowej wykładni tego przepisu wynikającej z orzecznictwa nadrzędnego, w szczególności z wyroku TK z 13.12.2017 r., SK 48/15, oraz ugruntowanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego; Sąd pierwszej instancji pominął znaczenie owego orzecznictwa, które jednoznacznie nakazują kwalifikację obiektu budowlanego jako budynku dla celów podatku od nieruchomości, jeżeli obiekt ten spełnia wszystkie kryteria określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., tj. posiada cechy budynku. Zignorowanie wiążących wskazówek płynących z ww. wyroku TK (eliminującego możliwość opodatkowywania obiektu spełniającego definicję budynku jako budowli) oraz z aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi błędną interpretację prawa materialnego, skutkującą utrzymaniem w mocy decyzji naruszającej normy konstytucyjne i ustawowe dotyczące opodatkowania budynków.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., przez przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji niepełnej i wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego, z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie; w szczególności Sąd pierwszej instancji pominął dowody i informacje, które potwierdzają jednolity charakter konstrukcyjny i funkcjonalny stadionu, jak m.in. pozwolenie na budowę obejmujące cały stadion oraz pozwolenie na jego użytkowanie czy istnienie wspólnych elementów konstrukcyjnych dla całości stadionu; brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego doprowadził do błędnych ustaleń faktycznych co do charakteru tego obiektu;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a w szczególności na nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do argumentacji skarżącej zawartej w skardze; uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie rozważa istotnych zarzutów podnoszonych przez skarżącą – w tym dotyczących prawidłowej kwalifikacji stadionu jako budynku oraz zastosowania ww. wyroku TK, czym Sąd ten naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., zobowiązujący do wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia z odniesieniem się do zarzutów stron; zaniedbanie to sprawia, że kontrola instancyjna zapadłego wyroku jest utrudniona, a skarżąca została pozbawiona rzetelnej oceny swoich twierdzeń.
2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej wyrok WSA w Gliwicach odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
3.2. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Spór w sprawie sprowadza się do kwalifikacji obiektu budowlanego w postaci stadionu. Skarżąca uważa, że obiekt ten powinien być w całości uznany za budynek, natomiast zarówno WSA w Gliwicach, jak i organy podatkowe uważają, że stadion nie jest jednolitym obiektem budowlanym i w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, trybuna zachodnia i zadaszenie stanowią budowle, natomiast pozostała część (trybuna wschodnia wraz z łącznikiem) to budynki. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe stanowisko.
3.3. Skarżąca zarzuciła WSA w Gliwicach naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., przez przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji niepełnej i wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego, z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie; w szczególności Sąd pierwszej instancji pominął dowody i informacje, które potwierdzają jednolity charakter konstrukcyjny i funkcjonalny stadionu, jak m.in. pozwolenie na budowę obejmujące cały stadion oraz pozwolenie na jego użytkowanie czy istnienie wspólnych elementów konstrukcyjnych dla całości stadionu; brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego doprowadził do błędnych ustaleń faktycznych co do charakteru tego obiektu. Tak skonstruowany zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej.
Artykuł 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się skarżąca stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając skargę orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie określające skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2022 r., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (w sprawie dodatkowo powiązanego z art. 141 § 4 p.p.s.a.) kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy, ani też kwestionowanie prawidłowości zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanego przez ten sąd.
Treść sformułowanego zarzutu wskazuje, że skarżąca spółka powiązała zarzut naruszenia art. 134 § 1 z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., kwestionując jednocześnie stan faktyczny sprawy przez to, że jest niepełny, a ocena zebranego materiału dowodowego jest wybiórcza. Podnoszony w punkcie 3 skargi kasacyjnej zarzut zmierza do podważenia dokonanej przez WSA w Gliwicach prawidłowości oceny prawnej zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zajętego przez ten Sąd stanowiska prawnego dotyczącego kwestii opodatkowania stadionu podatkiem od nieruchomości. W ocenie skarżącej brak jest w sprawie wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych, co do charakteru spornego obiektu. Tymczasem, na co wskazują powyższe rozważania, taki zarzut jest niedopuszczalny. Skarżąca, chcąc zakwestionować ustalenia faktyczne powinna zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami postępowania regulującymi postępowanie dowodowe w sprawie. Takiego jednak zarzutu nie sformułowała. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje, że może on być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (zob. uchwała NSA z 15.02.2010 r., II FPS 8/09). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem dotyczących postępowania, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
Rozpoznając ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego w sprawie wyroku WSA w Gliwicach zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że zaskarżone rozstrzygniecie umarzające postepowanie dyscyplinarne jest prawidłowe.
Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wskazuje rezultat oraz wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Na podkreślenie zasługuje, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem skutecznie uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi, czy nieodniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżąca nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należało za nieskuteczny.
Konsekwencją uznania za niezasadne zarzutów naruszenia przepisów postępowania jest to, że przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny nie został skutecznie zakwestionowany.
3.4. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazanych w punkcie 1 i 2 skargi kasacyjnej przez błędną ich wykładnię, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za niezasadne. W sprawie nie jest sporne, że zarówno trybuna wschodnia, jak i łącznik spełniają przesłanki do uznania ich za budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem są to obiekty wzniesione w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach. Sporne natomiast jest uznanie dachu i trybuny zachodniej za budowlę.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Należy także przywołać art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, według którego obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
W art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane zdefiniowano budowlę jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolnostojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Zwrócić należy uwagę, że w definicji legalnej obiektu budowalnego w stanie prawnym obowiązującym od 28.06.2015 r. prawodawca zrezygnował z odrębnego definiowania poszczególnych kategorii obiektów budowlanych, jak również nie użył cechy całości techniczno-użytkowej. Wraz z wyliczeniem kategorii obiektów budowlanych prawodawca dodał natomiast instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a także cechę wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych.
Definicja pojęcia budowli, zawarta zarówno w prawie budowlanym, jak i w ustawie o podatkach lokalnych, przewiduje jednoznacznie, że budowlą jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Oznacza to, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13.12.2017 r., SK 48/15, że najpierw trzeba ustalić, czy dany obiekt należy zakwalifikować jako budynek albo obiekt małej architektury, a dopiero później można rozważać jego kwalifikację jako budowli. Jedynym kryterium decydującym o tym w jaki sposób należy opodatkować dany obiekt budowlany, są cechy konstrukcyjne obiektu.
Według przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w związku z przepisami ustawy – Prawo budowlane), budynek to zatem obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei według tych przepisów budowla opodatkowana podatkiem od nieruchomości to obiekt budowlany wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, wymieniony w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, albo urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane, zapewniające możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Rozpatrując zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez WSA w Gliwicach nie został skutecznie podważony, a wskazuje on, że stadion jest konstrukcją niejednorodną: budynkiem jest trybuna wschodnia oraz łącznik pomiędzy hotelem i trybuną wschodnią, natomiast trybuna zachodnia oraz zadaszenie stadionu to budowle, podobnie jak boisko piłkarskie i bieżnia. Dach stadionu to konstrukcja mająca rozwiązania niezależne od zbudowanych wcześniej konstrukcji trybuny zachodniej i wschodniej. Konstrukcja nośna przykrycia przypomina rozwiązanie koła szprychowego z geometrią w postaci łuku koszowego opartego na trzech promieniach, które podzielono czterdziestoma osiami radialnymi. Głównymi elementami przykrycia są dwa zewnętrzne, ściskane pierścienie stalowe o przekroju skrzynkowym, połączone słupkami (rozporami) oraz wewnętrzny pierścień rozciągany z lin stalowych. Górny pierścień zewnętrzny znajduje się na poziomie +49,25 m (nad poziomem murawy boiska). Pierścienie: zewnętrzne i wewnętrzny zostały połączone płaskim, stalowym wiązarem linowym rozmieszczonym radialnie (na kierunku promienistym). Każdy z 40 wiązarów składa się z górnej liny nośnej, dolnej napinającej oraz pionowych wieszaków. Na wiązarach tych oparto stalowe płatwie i żebra, na których ułożono pokrycie dachu z płyt z przeźroczystego poliwęglanu. Powierzchnia pokrycia dachu wynosi 43.418 m2. Jednocześnie w opinii wyjaśniono, że dolny pierścień zewnętrzny jest oparty przegubowo (na poz. +28,59 m nad poziomem murawy boiska), na 40 żelbetowych słupach nośnych o przekroju prostokątnym rozszerzającym się ku dołowi. Słupy te mają zróżnicowaną geometrię w zależności od ich usytuowania na rzucie obiektu. Słupy przenikają przez konstrukcję trybuny wschodniej lub stoją przy jego elewacji (są oddylatowane od konstrukcji obiektu). Na pozostałej części rzutu stadionu słupy są wolnostojące. Sztywność przestrzenną zadaszenia stadionu zapewniają usytuowane pomiędzy słupami stalowe stężenia cięgnowe typu x. Słupy nośne posadowiono pośrednio na żelbetowych palach fundamentowych zwieńczonych żelbetowym oczepem. Zadaszenie stadionu nie zostało wydzielone z przestrzeni za pomocą pionowych przegród budowlanych (ścian zewnętrznych). Pod zadaszeniem zainstalowano system oświetlenia boiska i bieżni oraz elektroniczne tablice informacyjne.
Sąd pierwszej instancji słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że trybuna zachodnia w części dolnej (do poz. +12,58) ma konstrukcję ziemną z gruntowego nasypu technicznego, na którym wykonano kaskadowe stopnie amfiteatralne jako żelbetowe monolityczne, płytowe o grubości 10 i 15 cm na podsypce piaskowej i chudym betonie. Górna część trybuny zachodniej (od poz. +12,58 do +26,42 m) ma żelbetową prefabrykowaną konstrukcję szkieletową, podzieloną poprzecznymi dylatacjami na 5 segmentów. Z fragmentami ścian poprzecznych i podłużnych w rejonie wydzielonych pomieszczeń i szybów windowych oraz z żelbetowym stropem na poziomie +03 (+17 m). Fundamenty pod trybunę górną wykonano jako pośrednie na palach z żelbetową, poprzeczną belką oczepową (oczepem). Pionowe elementy konstrukcji nośnej stanowią usytuowane w trzech rzędach (rozstaw modularny 7,27 m) żelbetowe słupy prefabrykowane, o przekroju prostokątnym i zróżnicowanej wysokości dostosowanej do poziomu oparcia belek trybuny. W poziomie +03 (+17 m) na słupach i ryglach spoczywa żelbetowy strop prefabrykowany typu filigran, który stanowi ciąg komunikacyjny górnej trybuny. Na głowicach słupów spoczywają żelbetowe prefabrykowane rygle ram oraz płyty schodkowej konstrukcji trybuny. część przestrzeni na poziomie +02 i +03 (odpowiednio pod stropem i płytą trybuny) zabudowano pomieszczeniami sanitarnymi i gastronomicznymi. Zastosowano żelbetowe ściany prefabrykowane, pełniące rolę usztywniającą konstrukcji nośnej trybuny. Zewnętrzne nieobudowane klatki schodowe oraz szyby windowe wykonano jako żelbetowe prefabrykowane. Nadbudówki z pomieszczeniami użytkowymi na promenadzie mają stalową konstrukcję szkieletową z obudową z blachy. Wjazd na boisko i bieżnię jest możliwy przez tzw. tunele usytuowane w północnej i południowej części trybuny zachodniej. Obiekty te w sensie technicznym stanowią przepusty poprowadzone poprzecznie przez nasyp dolnej trybuny ziemnej. Przepusty te mają łukową konstrukcję żelbetową o maksymalnej wysokości 3,40 m oraz nawierzchnię z betonu cementowego.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanym przypadku uznał, że element wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych należy ujmować funkcjonalnie, przy czym trzeba także uwzględnić skutki tego funkcjonalnego ujęcia, biorąc pod uwagę społeczno-gospodarcze rozumienie przepisów. Nie można zatem ujmować w kategoriach wydzielania z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych takich przypadków, gdy to wydzielenie jest iluzoryczne. Brak którejkolwiek z opisanych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. cech eliminuje możliwość kwalifikowania obiektu budowlanego do kategorii budynków. W konsekwencji taki obiekt budowlany, jeżeli został wymieniony wprost w katalogu zawartym w art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane należy zaliczyć do budowli.
Również zasadnie WSA w Gliwicach ocenił, że konstrukcja zadaszenia stadionu jest niezależna od konstrukcji trybuny wschodniej i zachodniej, bowiem nie jest ich elementem. Brak wydzielenia jej z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych powoduje, że nie spełnia definicji budynku, a tym samym, jako odrębny obiekt budowlany jest budowlą, nie będąc jednocześnie obiektem małej architektury. Z kolei konstrukcja trybuny zachodniej jest konstrukcją szkieletową, a jedynie w niewielkim stopniu posiada fragmenty ścian poprzecznych i podłużnych w rejonie wydzielonych pomieszczeń i szybów windowych oraz ma żelbetowy strop (na poziomie +03 (+17 m)). Nie jest zatem wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród i dachu. Nie jest też elementem trybuny wschodniej, gdyż wybudowana jest w innej konstrukcji i niezależnie od tej trybuny.
Nie ma racji skarżąca, że wydzielenie trybun od boiska barierą oznacza ich wydzielenie z przestrzeni, gdyż bariery te nie są elementem trybuny zachodniej. Zasadnie podkreślono w zaskarżonym wyroku, że przez "technologiczne rozwiązanie" nie można dowodzić uznania ich za przegrody, ponieważ prowadziłoby to do iluzorycznego wydzielenia części trybuny zachodniej (od strony boiska).
W konsekwencji w tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni oraz właściwie zastosował art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane uznając, że dach oraz trybuna zachodnia stadionu to budowle.
3.5. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Gliwicach, który na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę skarżącej. W konsekwencji, ponieważ każdy z postawionych zarzutów skargi kasacyjnej okazał się bezzasadny, więc skargę tę jako niemającą usprawiedliwionych podstaw oddalił.
sędzia WSA(del.) Agnieszka Olesińska sędzia NSA Stanisław Bogucki sędzia NSA Sławomir Presnarowicz