III FSK 809/22

III FSK 809/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Gajewski /przewodniczący sprawozdawca/
Mirella Łent
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1041/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-03-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 133 par. 1, art. 233 par. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, Protokolant Julia Zielska, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1041/21 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 maja 2021 r. nr 2201-IEW-1.4123.20-24.2021/MB w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 14 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1041/21 oddalił skargę D. M. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: DIAS, organ) z 6 maja 2021 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniósł w imieniu Skarżącej - jej pełnomocnik z urzędu, na podstawie art. 173 § 1, art. 176 § 1 i art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, dalej P.p.s.a.). Zaskarżono wskazany wyrok, wniesiono o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sądowi I instancji zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy polegające na:
- naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 i art. 2 P.p.s.a. i art. 116 § 1 pkt 1 lit.b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: O.p.) i art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 84 i 217 Konstytucji RP i art. 31 ust. 1 i art. 7 Konstytucji RP - poprzez niewyjaśnienie dostateczne stanu faktycznego i braku winy Skarżącej kasacyjnie w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i naruszenie zasady proporcjonalności obciążenia obowiązkami, oraz stworzenia pozoru prawnego możliwości czynnej obrony swych praw w postępowaniu podatkowym i sądowym, braku stworzenia realnego mechanizmu wyłączenia winy członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, które jest wadliwością prawa podatkowego niedopuszczalną w demokratycznym państwie prawnym; niezagwarantowanie równych praw Skarżącej kasacyjnie, jako byłego członka zarządu z sytuacją aktualnych członków zarządu, to jest naruszeniu równości w znaczeniu prawnym (oznaczającą możliwość korzystania z takich samych uprawnień procesowych), jak i faktycznym (przejawiającą się w rzeczywistej możliwości korzystania z tych uprawnień przez strony), gdyż jako były członek zarządu Skarżąca kasacyjnie nie miała wiedzy o toczących się postępowaniach podatkowych wobec Spółki za okres , w którym była członkiem zarządu, nie mogła prowadzić spraw Spółki w toku postępowania, ani występować jako strona obok Spółki, bronić stanowiska Spółki w zakresie prawidłowości rozliczeń podatkowych, podczas gdy takie uprawniania przysługiwały aktualnym członkom zarządu, którzy nie ponosząc odpowiedzialności za zobowiązania Spółki nie byli zainteresowani skutecznym bronieniem Spółki i byłych członków zarządu przed ewentualną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe;
naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 i art. 2 P.p.s.a. i art. 201 § 1 c w związku z art. 133 § 1 O.p. i art. 2 w zw. z art. 32 Konstytucji RP - poprzez nie rozpatrzenie wniosków Skarżącej kasacyjnie o zawieszenie postępowania dotyczącego jej odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki, gdy na treść rozstrzygnięcia wydawanego w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu - w tym wypadku postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ustalenia zobowiązania podatkowego Spółki; gdyż Skarżąca kasacyjnie w postępowaniu wobec Spółki została pozbawiona przymiotu strony postępowania podatkowego, pomimo, że potencjalnie istniało ryzyko przeniesienia na nią odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, czyli pomimo, że była zainteresowana rozstrzygnięciem w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego Spółce za okresy, w których była członkiem zarządu w tej Spółce, faktycznie nie mogła brać czynnego udziału w postępowaniu, składać wniosków dowodowych, skarżyć decyzji, a przyznane jej uprawnienia ustawowe do czynnego udziału w sprawie na etapie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, są de facto tylko pozornym prawem, które wobec zobowiązań podatkowych nigdy nie ma szans być realnie wykorzystane, ze względu na terminy ustawowego zgłoszenia wniosku o upadłość - do 31.12.2015 -14 dni, obecnie 30, od obiektywnego wystąpienia stanu niewypłacalności oraz terminy prowadzonych postępowań podatkowych i daty powstania zobowiązania podatkowego zawsze wsteczne od kilku miesięcy do kilku lat;
naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organu II instancji utrzymującej decyzję organu I instancji, wydaną jako kolejną decyzję objętą tym samym przedmiotem sprawy, nota bene nie sposób ustalić, którą decyzję organ odwoławczy wydał jako pierwszą, gdyż pomimo odrębnej numeracji, w każdej z zaskarżonych do sądu I instancji decyzji organ II instancji w sentencji stwierdza, że w sprawie "wydał" kolejną decyzję, a sąd I instancji pomimo ciążącego na nim obowiązku nie ustalił faktycznej kolejności ich wydania oraz konsekwencji prawnych wydania powtórnej decyzji w tym samym przedmiocie; sąd I instancji zaaprobował nieistniejący model rozstrzygnięcia prawnego, gdyż z nieujawnionych stronie przyczyn, organ II instancji, wbrew treści przepisu ustawy, wydał rozstrzygnięcie nieistniejące prawnie, w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji poprzez jednoczesne utrzymanie skarżonej decyzji nr 2220-SEW.4123.8.2020 z dnia 29.12.2020 w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 w mocy oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) uchylając ją w części, podczas, gdy ustawodawca dokładnie sprecyzował rozstrzygniecie jakie może wydać organ odwoławczy, czym sąd I instancji utrzymał chaos prawny w rozstrzygnięciu, a treści rozstrzygnięcia należy poszukiwać poprzez zestawienie decyzji organu I instancji z decyzją organu II instancji i ich uzasadnieniem, błędnie przyjmując, że organ administracyjny II instancji, wydając decyzję administracyjną jest uprawniony bez uchylenia decyzji organu I instancji zmienić osnowę skarżonej decyzji, uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jedna ze skarżonych decyzji organu II instancji jest obarczona nieważnością, a nie można ustalić która;
naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie Skarżącej kasacyjnie poznania motywów wydania postanowienia Sądu w sprawie oddalającego wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania, a tym samym pozbawienie Skarżącej kasacyjnie skutecznej obrony swoich praw, dokonania oceny czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy tok rozumowania prowadzący do jego podjęcia nie jest obciążony wadami uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu na etapie skargi kasacyjnej, Skarżąca kasacyjnie uznaje, że decyzja sądu w tym zakresie jest uznaniowa, jednakże uznaniowość nie może prowadzić do dowolności. Naruszenie to jest istotne, gdyż nie wiadomo, czy i w jakim zakresie sąd przeanalizował wniosek dowodowy uzasadniający zawieszenie postępowania, a gdyby doszło do zawieszenia postępowania, to nie doszłoby do wydania skarżonego wyroku przed zakończeniem postępowania wobec Spółki, za której zobowiązania podatkowe Skarżąca kasacyjnie została obciążona.
Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. w imieniu Skarżącej kasacyjnie, pełnomocnik złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie na rzecz DIAS w Gdańsku kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej postawiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Co do zasady w takich sytuacjach należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów procesowych, gdyż w przypadku gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania dopiero po przesądzeniu, że stan sprawy przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
Przechodząc do analizy rzutów natury procesowej należy uznać, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest chybiony. Zgodnie z tym przepisem jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez taki zarzut nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Ocena uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że spełnia wymogi określone w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd przedstawił stan sprawy, jak i stanowiska stron oraz zarzuty skargi, ponadto wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia i powołał argumenty przemawiające za uznaniem zaskarżonej decyzji, wydanej w trybie nadzwyczajnym, jak i decyzji ją poprzedzającej, za odpowiadające prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisu postępowania, podniesiony jest skutecznie jeżeli wykazane zostanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. doszło i nie zawarł żadnego uzasadnienia wskazującego na to, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli wykazany zostanie wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 14.07.2006 r., sygn. akt II OSK 970/05, publik. CBOSA).
Skarżąca kasacyjnie, zarzucając naruszenie art. 201 § 1c O.p., nie podaje której konkretnie jednostki redakcyjnej tego przepisu naruszenie dotyczy, a przepis ten składa się z kilku punktów. Przechodząc do analizy zarzutu naruszenia art. 201 § 1c O.p., należy wskazać, iż Skarżąca błędnie zarzuca, że organ winien zawiesić postępowanie podatkowe w związku z postępowaniem wznowieniowym dotyczącym ustalenia zobowiązania podatkowego Spółki. Należy zwrócić uwagę na specyfikę postępowania wznowieniowego, charakteryzujące go rygory oraz zasady, którymi się kieruje, lecz także na inny jego cel. Ponadto art. 201 § 1c O.p., na który powołuje się Skarżąca, nie stanowi o obowiązku, a jedynie o możliwości zawieszenia postępowania podatkowego. Dlatego też zarzut ten nie jest trafny.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 5 O.p. zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. W sentencji zaskarżonej decyzji wskazano, że organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja jest czytelna, wykonalna i winna ostać się w obrocie prawnym, gdyż nie narusza przepisów w stopniu skutkującym jej uchylenie.
Sąd I instancji wskazał, iż organ podał informacyjnie, że w zakresie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc luty i listopad 2015 r., wydał odrębną decyzję. Sąd ten uznał, iż nie jest to wada której skutkiem jest konieczność wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, gdyż nie jest to naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 210 § 1 O.p. wynika, że rozstrzygnięcie stanowi odrębny od powołania podstawy prawnej oraz uzasadnienia obligatoryjny element każdej decyzji podatkowej. Jedynie pomięcie rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 O.p. niezależnie od tego, czy jego treść można pośrednio wnioskować z innych elementów decyzji, czy nie.
Co prawda organ drugiej instancji zmienił przedmiot rozpatrzenia sprawy na niezgodny z treścią odwołania poprzez wydanie dwóch decyzji w jednej sprawie podatkowej, gdyż podatek od towarów i usług jest rozliczany za poszczególne miesiące. Każdy zatem miesiąc stanowi zamkniętą całość - odrębny okres rozliczeniowy. Nie ma zatem przeszkód prawnych, aby organ odwoławczy wydał odrębne decyzje w odniesieniu do poszczególnych okresów rozliczeniowych, nawet jeżeli były one objęte jedną decyzją przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, rozpatrując odwołanie strony wniesione od decyzji Naczelnika z dnia 29 grudnia 2020 r. stwierdził, że w odniesieniu do okresu rozliczeniowego dotyczącego lutego i listopada 2015 r. zachodzi konieczność uchylenia decyzji i umorzenie postępowania na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., a w odniesieniu do pozostałych okresów rozliczeniowych zastosowanie ma art. 233 § 1 pkt 1 O.p., przewidujący utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2017 r., I SA/Gd 917/16, publik CBOSA). Pogląd ten podziela Naczelny Sąd Administracyjny, dlatego też należy uznać podniesione argumenty za nietrafne.
Za niezasadne należy także ocenić przywołanie w treści skargi kasacyjnej, zarzutu opartego o treść art. 133 O.p. Przepisu art. 133 O.p. nie można rozumieć także w ten sposób, że skoro wymienia on pośród podmiotów, które mogą brać udział w postępowaniu podatkowym w charakterze strony różne podmioty, w tym tzw. osoby trzecie, to każdy z tych podmiotów (osoba trzecia) może brać udział jako strona w dowolnym postępowaniu podatkowym. Każda z tych osób czy jednostek nabywa status strony w postępowaniu, w którym wobec niej konkretyzują się prawa lub obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego, a zatem jedynie w takiej sprawie, w której ma interes prawny. Osoby trzecie w postępowaniu wymiarowym, toczącym się w stosunku do Spółki, nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 133 O. p. Oznacza to, że podmioty te nie są stroną w takim postępowaniu wymiarowym i to pomimo tego, że w przyszłości ewentualnie mogą ponosić odpowiedzialność za te zaległości.
Zaskarżany wyrok wydany został w sprawie nawiązującej do odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe osoby prawnej. Należy zatem przypomnieć, że w myśl art. 116 O.p. w postępowaniu tym bada się pozytywne i negatywne przesłanki odpowiedzialności.
Do przesłanek pozytywnych odpowiedzialności ustawodawca zalicza okoliczność, że dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki, w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki.
Bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 O.p. nie została przez ustawodawcę zdefiniowana. W orzecznictwie wyjaśniono jednak, że "bezskuteczność egzekucji" oznacza stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego.
W postępowaniu tym badane są także negatywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Wskazać należy, że ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od tej odpowiedzialności. Skarżący może wskazać także mienie, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych, co mogłoby uwolnić go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe.
W niniejszej sprawie niespornym jest, że D. M. pełniła funkcję członka zarządu D. Sp. z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań spółki. Skarżąca została powołana na stanowisko prezesa zarządu spółki z dniem [...] lutego 2014 r. Odwołanie z pełnienia funkcji członka zarządu nastąpiło uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z [...] grudnia 2016 r. W trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej spółki nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
W wyniku nieuregulowania zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. oraz z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za październik 2014 r. Spółka stała się niewypłacalna z dniem 21 listopada 2014 r., ponieważ był to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania publicznoprawnego. Od tego dnia istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Spółka powinna w dwutygodniowym terminie, tj. najpóźniej licząc od dnia 21 listopada 2014 r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości. Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego [...] w G. VI Wydział Gospodarczy z [...] września 2018 r. w stosunku do D. Sp. z o.o. nie wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości oraz nie wszczęto postępowania układowego.
W sprawie bezsporne jest, iż Skarżąca pełniła funkcję w zarządzie w okresie, w którym upłynął termin płatności zobowiązania. Sąd I instancji dostatecznie wyjaśnił, iż w odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), a więc także w podatku od towarów i usług, podatnik jest zobowiązany do zapłaty należnego podatku w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie przepisu art. 21 § 3 O.p. Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już powstało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09; wyrok NSA z dnia 25 maja 2018 r., I FSK 1328/16, publik. CBOSA).
Zatem termin płatności ww. zobowiązania upływał w okresie, w którym Skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu w Spółce. Pomimo jednak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, nakładającej na członka zarządu obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość, Skarżąca, takiego wniosku wówczas nie zgłosiła.
Przechodząc do analizy zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, iż Sąd nie będąc związany granicami skargi, zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. W takim też zakresie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę działań organów celnych, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Autor skargi kasacyjnej w żadnym razie nie wykazał, aby w jakiejkolwiek części Sąd I instancji powyższym regułom uchybił. Nie stanowi zaś naruszenia tego przepisu, ogólny brak akceptacji Skarżącej kasacyjnie, ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy.
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów stawianych temu środkowi zaskarżenia i odbiega od zakreślonych ww. przepisami standardów w zakresie w jakim opiera się na wskazaniu wyłącznie przepisów ustrojowych (art. 1 p.p.s.a i art. 2 p.p.s.a.). Dlatego też nie może stanowić skutecznej podstawy skargi kasacyjnej, prowadzącej do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego orzeczenia Sądu pierwszej instancji.
Skarżąca, formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego odwołała się do naruszenia przepisów Konstytucji RP tj. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 84 i 217 Konstytucji RP i art. 31 ust. 1 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 32 Konstytucji RP. Mają one jednak charakter ogólny, nie wskazują też który z zastosowanych przepisów jest niezgodny z wymienionymi artykułami Konstytucji, względnie który z tych przepisów może zostać zastosowany bezpośrednio (jest samowykonalny). Wskazane wady uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego w tej części.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a.
SNSA Wojciech Stachurski SNSA Dominik Gajewski SWSA(del.) Mirella Łent