III FSK 734/24

III FSK 734/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska /sprawozdawca/
Jan Rudowski /przewodniczący/
Paweł Borszowski
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Bd 556/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2024-01-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 253a § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 556/23 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 września 2023 r. nr 0401-IEW.621.3.2023 w przedmiocie ulgi płatniczej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
|III FSK 734/24 | |
| | |
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 556/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. L. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 września 2023 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej, a także przyznał adw. K. R. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 89,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu sądowym.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny zasadności odmowy zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 października 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z 26 lipca 2022 r. rozkładającej na 10 rat zapłatę zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu zbycia nieruchomości za 2018 r. w kwocie 6.714,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.855,00 zł, obliczonymi na dzień złożenia wniosku, tj. 19 lipca 2022 r. Zaskarżona decyzja z dnia 6 września 2023 r. utrzymała w mocy odmowną decyzję w sprawie zmiany decyzji w nadzwyczajnym trybie przewidzianym w art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej jako: O.p.) zainicjowanym przez skarżącego. Podkreślił, że nie budziło wątpliwości, że skarżący domagał się zmiany decyzji w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym wydanej na podstawie art. 67a § 1 O.p.
WSA w Bydgoszczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie wykraczała poza ramy uznania administracyjnego i podjęta została po przeprowadzeniu dokładnego postępowania dowodowego. Podał, że na mocy decyzji z dnia 26 lipca 2022 r. Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu rozłożono zaległość podatkową na 10 rat wraz z odsetkami za zwłokę. Termin płatności pierwszej raty przypadał na dzień 15 września 2022 r., natomiast ostatniej w dniu 15 czerwca 2023 r. Od tej decyzji rozkładającej zaległości na 10 rat skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z 24 października 2022 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 696/22 WSA w Bydgoszczy oddalił skargę (wyrok prawomocny).
Przed wydaniem tego wyroku, wnioskiem z 28 stycznia 2023 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy - w trybie art. 253a § 1 O.p. o zmianę decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 24 października 2022 r. znak sprawy: [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z 26 lipca 2022 r. znak sprawy: [...] rozkładającą na 10 rat zapłatę zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu zbycia nieruchomości za 2018 r. w kwocie 6.714,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.855,00 zł, obliczonymi na dzień złożenia wniosku, tj. 19 lipca 2022 r. W podaniu wniósł o rozłożenie na 15 rat pozostałej do spłacenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu zbycia nieruchomości za 2018 r. w kwocie 3.357,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 927,75 zł, obliczonymi na dzień 29 stycznia 2023 r. We wniosku wskazał na bardzo trudną sytuację finansową, życiową, a także zdrowotną. Postanowieniem z 22 lutego 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy zawiesił postępowanie o zmianę decyzji ostatecznej z 24 października 2023 r. znak sprawy: [...] z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w zakresie ulgi w spłacie zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu zbycia nieruchomości za 2018 r., miało bezpośredni związek ze sprawą w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 24 października 2022 r. znak sprawy: [...]. Postępowanie to zostało podjęte 19 maja 2023 r. po przekazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odpisu prawomocnego wyroku z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 696/22 do kancelarii Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, co miało miejsce 18 maja 2023 r. (orzeczenie jest prawomocne od 7 kwietnia 2023 r.).
WSA w Bydgoszczy zauważył, że skarżący wnosił o podjęcie zawieszonego postępowania, jednakże należało mieć na uwadze, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z 28 czerwca 2023 r. umorzył postępowanie zażaleniowe na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 20 kwietnia 2023 r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący skorzystał z prawa jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarga na ww. postanowienie z dnia 28 czerwca 2023 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego została oddalona wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 428/23. Zdaniem sądu pierwszej instancji nie budziło wątpliwości, że kwestie przesądzone już wyrokami WSA w Bydgoszczy z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 696/22 (w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej) i z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 428/23 (w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego) - nie mogły być przedmiotem oceny w granicach przedmiotowej sprawy. Podobnie przedmiotem oceny nie mogła być także kwestia zasadności samego opodatkowania, bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 667/22 WSA w Bydgoszczy oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 października 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. W omawianej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przeanalizował sytuację majątkową, finansową i zdrowotną skarżącego. Wskazał osiągany dochód odwołując się do zeznań podatkowych, ponoszonych wydatków, sytuacji zdrowotnej i życiowej skarżącego. Po rozważeniu sytuacji podatnika uznał, że występuje ważny interes strony. Nie doszukał się przesłanki interesu publicznego. Pomimo stwierdzenia przesłanki ważnego interesu strony, organ w ramach uznania administracyjnego odmówił zmiany ostatecznej decyzji, na mocy której udzielono skarżącemu ulgę w postaci rozłożenia na 10 rat zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu zbycia nieruchomości w kwocie 6.714 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.855 zł obliczonymi na dzień złożenia wniosku. W tym kontekście podniósł m.in., że posiadane przez skarżącego zobowiązania (kredyt, pożyczka obciążająca hipotekę posiadanej nieruchomości), a w konsekwencji konieczność ich spłaty, nie mogą korzystać z pierwszeństwa przed zaspokajaniem należności względem Skarbu Państwa. Organ podał, że spłata innych zaciągniętych kredytów wynosi 1.101,07 zł (stan na styczeń 2023 r.). WSA w Bydgoszczy stwierdził, że nie naruszała prawa ocena - w ramach uznania administracyjnego - że okoliczność ta nie może stanowić argumentu przemawiającego za zmianą decyzji ostatecznej. Trudno wymagać, aby raty zaległego podatku były traktowane jako możliwe do zaspokojenia w dalszej kolejności przed zadłużeniami wobec instytucji kredytowych. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że konieczność spłaty zobowiązań cywilnoprawnych nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Nie można także pominąć faktu, że pomimo przedstawionej trudnej sytuacji w jakiej się aktualnie znajduje skarżący (czego Sąd nie kwestionuje), dokonywał wpłat zgodnie z harmonogramem spłaty rat ustalonym decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z 26 lipca 2022 r. znak sprawy: [...]. Sąd ten zauważył, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący uregulował w całości zaległość podatkową z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu zbycia nieruchomości za 2018 r. w kwocie 6.714,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.855,00 zł. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący otrzymał już pomoc ze strony Skarbu Państwa w postaci rozłożenia zaległości podatkowej na 10 rat i dokonał ich zapłaty. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).
Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. złożyła pełnomocnik skarżącego, która zaskarżyła wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 i pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 8 k.p.a. a to poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organy administracji publicznej naruszyły przepis art. 253a O.p. przyjmując, że w sprawie nie występuje "ważny interes podatnika" w sytuacji, gdy sytuacja zdrowotna, majątkowa i życiowa skarżącego pozwala stwierdzić, że takowa przesłanka zaistniała,
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku co do okoliczności podnoszonych przez skarżącego a dotyczących istnienia przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącego o zmianę decyzji ostatecznej.
Nadto pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, tj. § 21 ust 1 pkt 1 lit. c poprzez błędne uznanie, że kwota wynikająca z Rozporządzenia jest kwotą brutto, tzn. zawierającą podatek VAT w sytuacji, gdy jest to kwota netto, do której należy doliczyć podatek VAT.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Wniosła również o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w postaci zwolnienia od opłaty od skargi. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości zgodnej z normami przepisanymi, powiększonej o należny podatek VAT. Oświadczyła, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W pierwszym zarzucie wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z szeregiem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Tak skonstruowany zarzut nie mógł okazać się skuteczny, ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie miał zastosowania do postępowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Tego rodzaju postępowanie prowadzone jest w trybie przepisów Ordynacji podatkowej. Z art. 3 § 1 pkt 2) K.p.a. wynika, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760). Sprawa rozłożenia na raty zaległości podatkowej, jak też postępowanie w sprawie uchylenia takiej decyzji w trybie nadzwyczajnym (art. 253a O.p.) jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, do której mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej (art. 2 § 1 pkt 1 O.p.). Z tego powodu ani organy podatkowe, ani sąd pierwszej instancji nie mogły naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zarzut pierwszy jest chybiony, albowiem wskazanie na naruszenie art. 253a O.p. z powołaniem się na wadliwe ustalenie do braku "ważnego interesu podatnika", pozbawione wsparcia w postaci wskazania na odpowiednie przepisy proceduralne, nie mogło doprowadzić po podważenia prawidłowości oceny organów podatkowych, zaakceptowanej przez sąd pierwszej instancji. Niezależnie od tego, zarzut jest o tyle chybiony, że organ (wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej) nie stwierdził, że w sprawie nie występuje "ważny interes podatnika". Po rozważeniu sytuacji podatnika organ uznał, że występuje ważny interes strony. Nie doszukał się przesłanki interesu publicznego. Pomimo stwierdzenia przesłanki ważnego interesu strony, organ w ramach uznania administracyjnego odmówił zmiany ostatecznej decyzji, na mocy której udzielono skarżącemu ulgę w postaci rozłożenia na 10 rat zaległości podatkowej
W drugim zarzucie skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku co do okoliczności podnoszonych przez skarżącego a dotyczących istnienia przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącego o zmianę decyzji ostatecznej. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, na czym konkretnie miało polegać naruszenie tego przepisu przez sąd pierwszej instancji i jaki istotny wpływ na wynik sprawy miało mieć to uchybienie sądu pierwszej instancji. Z kolei z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W skardze kasacyjnej jej autor zarzucono, że uzasadnienie wyroku jest "lakoniczne i ogólnikowe".
W związku z tak sformułowanym zarzutem kasacyjnym warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone nie tylko w powyżej zacytowanej uchwale, lecz także m.in. w wyroku z dnia 23 lutego 2024 r., I FSK 536/20, że: "Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na wynik sprawy, niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie umożliwia nie tylko odtworzenie sposobu rozumowania i argumentacji sądu orzekającego w sprawie. Pozwala jednocześnie zweryfikować, czy kontrola sądowa zaskarżonego aktu była prawidłowa, czy też przeprowadzona pobieżnie bez należytej i wymaganej staranności. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie jest warunkiem niezbędnym dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku." W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji sprostał tym wymogom.
Zasadnie też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2024 r., II GSK 1308/23 przypomniał, że "Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wzorcowi określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny, ponieważ wyrok poddaje się merytorycznej kontroli sądu kasacyjnego, wynikają z niego jasno motywy, jakimi kierował się WSA. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a. jest chybiony.
Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, tj. § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) poprzez błędne uznanie, że kwota wynikająca z Rozporządzenia jest kwotą brutto, tzn. zawierającą podatek VAT w sytuacji, gdy jest to kwota netto, do której należy doliczyć podatek VAT. Autorka skargi kasacyjnej nie ma racji, że obowiązek powiększenia kwoty wynagrodzenia pełnomocnika o podatek od towarów i usług wynika ze wskazanego w skardze kasacyjnej § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - co wprost wynika z jego treści. Zarzut naruszenia § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia jest więc chybiony, ponieważ ten przepis nie dotyczy doliczenia podatku od towarów i usług (VAT). W skardze kasacyjnej nie powołano natomiast właściwego przepisu rozporządzenia, z którego wynika obowiązek powiększenia kwoty kosztów o podatek od towarów i usług. Ponieważ sąd kasacyjny z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, niewskazanie w treści zarzutu właściwej podstawy prawnej skutkuje uznaniem zarzutu za chybiony.
Z omówionych powodów wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, dlatego też skarga ta na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona jako niemająca usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
s. Agnieszka Olesińska s. Jan Rudowski s. Paweł Borszowski